مقدمه و ضرورت بحث

وحدت اصولي يعني چه و پايه هاي يك وحدت اصولي كدام است ؟

وحدت اصولي نيروهاي خلق عرب يعني وحدت در پايه ها

،پايه هاي مبارزه . اين پايه ها براي تك تك ما بايد خالي از ابهام و مثل روز روشن باشند ، وقتي ما در پايه ها وحدت نظر داريم روي بقيه مسائل مي توانيم باهم كار كنيم و منعطف باشيم . آنچه ما را در عين داشتن اين " پايه هاي وحدت " در تضاد نگه مي دارد مي تواند ناشي از جهل ما به علم مبارزه باشد ، اما اين عامل درجه يك نيست ، بلكه مي توان از دو عامل اساسي نام برد : يكي مصالحشخصي – گروهي و ديگري حضور دشمن . يعني اينكه وقتي ما در پايه ها وحدت نظر داريم ولي در عمل باهم در وحدت بسر نمي بريم دو عامل مي تواند نقش داشته باشد يكي مصالح شخصي – گروهي و ديگري نقش دشمن .

مصالح شخصي

يعني اينكه ما براي خودمان چه براي اكنون و چه براي آينده كيسه دوخته ايم . و نمي خواهيم آنرا از دست بدهيم . يعني اينكه " مبارزه " براي ما نه براي "پرداخت" هر چه داريم از مال و منال و زن و بچه و عيال و جواني و جان و آينده و بدون چشم داشت . بدون اينكه بخواهيم در ازاي آن از خلق مان و ديگر نيروهاي سياسي و مبارز طلبكاري آنرا بكنيم . بلكه براي ما مبارزه يك دكان كسب روزي و وجهه است . بهمين خاطر شامه قوي براي درك و فهم منافع شخصي خودمان داريم . هر كجا به خطر بيافتد و يا در معرض خطر است چنگ و دندان نشان مي دهيم و البته همه اينها را زير چتر مبارزه و دفاع از خلق عرب چه در شكل " احوازي " و چه در شكل " اهوازي " مي پوشانيم تا ماهيت اين چنگ و دندان كشيدن ها عليه همديگر را پوش مبارزه براي خلق كنيم . در حاليكه مبارزه يعني از همه چيز خود گذشتن و براي اينكه ذهني نباشيم و در حرف باقي نمانيم قدم اول اين از همه چيز گذشتن ، گذشت در مقابل دوستان هم رزم است براي جنگيدن با دشمن - اين نكات البته در وهله اول براي دوستاني كه در پايه ها وحدت دارند ولي توان كار مشترك و حل تضادهاي تاكتيكي ناشي از كار مشترك را ندارند - ميباشد .

و اما دشمن

به همان اندازه در صفوف ما خرابكاري مي كند كه مصالح شخصي و بهمين خاطر بايد تاكتيك هاي آنرا شناخت و افشاء كرد و هرگونه عملكردي كه براي پيشبرد خط كار دشمن راه باز ميكند را طرد كرد .

خط كار دشمن چيست ؟ خط كار دشمن در صفوف ما اين است كه نمي خواهد ما يكي شويم

.

نمي خواهد كه ما يكپارچه شويم . نمي خواهد از دل ما يك كادر رهبري توانمند و شناخته شده بيرون بيايد تا خلق به او نگاه كند و از او الهام بگيرد . نمي خواهد يك تشكلي در ميان ما شكل بگيرد كه بتواند پتانسيل خلق را حول شعارهاي مشخصي بسيج و سازماندهي كند ، نمي خواهد در صحنه بين المللي و منطقه اي يك حرف و يك سخنگو داشته باشيم ، بهمين خاطر مستمر ما را بجان هم مي اندازد . از كوچكترين فرصت ، انرژي و توان و وقت ما را از مبارزه عليه دشمن به سمت خودي منحرف مي كند . با استفاده از جنگ زرگري بازي با كلمات و جنگ لفظي ، توان ما را پايين مي كشد . طبعا او از عناصر ما عليه خودمان استفاده مي كند . ايجاد بدبيني نسبت به هم ، رواج تهمت و افتراء سر هر بحثي ، تهديد همديگر سر هر نقدي ، و .. اينها از جمله شگردهاي دشمن است كه متاسفانه عنصر دوست هم ناآگاهانه توي آن مي رود .

پايه ها كدامند ؟ الف

- دشمن ب – مردم ج - سازمان ها و نيروهاي مبارز

الف - دشمن :

1-

پايه اول ، يعني اينكه حكومت ايران يك دشمن است . دشمني كه سرزمين ما را اشغال كرده است .دشمني كه استراتژي انهدام و نابودي ما را پيش مي برد و بطور تاريخي ما را در مجموعه دشمن خودش كه بايد نابود كند نگاه مي كند . صرفنظر از اينكه اين دشمن لباس مذهب و يا لباس مليت بر تن كند . وقتي به خلقها ميرسد ، بروز ماهيت ، همان دشمني است . دشمني كه به نوعي خلقهاي در درون را تبديل به يك مستعمره داخلي كرده است و با همان ويژگي ها و مكانيزمهاي يك استعمارگر عمل مي كند .

2-

اين دشمن براي ما خوب و بد ندارد ، همه جناح هاي آن و همه باندهاي دروني آن در قبال خلق ما يك خط دارند با شگردها و تاكتيكهاي احيانا متفاوت ، و آن خط نابودي است .تمامي عناصر و نيروهاي به ظاهر مخالف اين حكومت كه ساز اين جناح مدره و آن جناح معتدل را مي زنند اگر از نيروهاي خود ما هستند بايد بفهمند كه تحليل شان از ماهيت حاكميت ايران اشتباه است و اگر بيرون آمده و ريزشي هاي همين حاكميت هستند يقين بايد كرد نفرات پياده همان دشمن مكار هستند و نبايد به هيچ وجه به آنها اعتمادي كرد .

3-

پسبا اين دشمن نمي توان سر يك سفره نشست . نمي توان با اين دشمن مغازله كرد . نمي توان به او چشم دوخت . و در استراتژي نمي توان با او مسالمت كار كرد ، نمي توان با او قانوني كار كرد و نمي توان با او و در حيطه او كار علني كرد . هر چند كه در تاكتيك همه ابزار و روشها براي يك نيروي مبارز باز و قابل استفاده است .

4-

پس يك پايه اتحاد ، اعتراف و پذيرش تام و تمام اين دشمني است . در استراتژي و در تاكتيك .

ب – مردم

:

يعني اينكه اين مردم هستند كه سرنوشت را رقم ميزنند

. يعني اينكه ما به ميزاني كه توي مردم هستيم ، به ميزاني كه كارها و فعاليتهايمان روي عنصر مردمي سوار است ، به ميزاني كه مردم را در صحنه داريم ، " هستيم " و " مشروعيت " داريم . يعني اينكه مشروعيت ما ناشي از مردم است .توان و قدرت ما ناشي از مردم است . مبارزه ما بدون پايه مردمي يك مبارزه شكست خورده است .اگر ما توي مردم نفوذ نداريم ، اگر ما توان بسيج مردم را نداريم ، اگر ما توي مردم سازمان رزم نداريم و اگر شبكه هاي محلي مردمي براي پيشبرد كار نداريم و اگر كادر لازم براي فرماندهي هر صحنه اي از رزم مردم با دشمن را نداريم ، هر اتحادي كه درست كنيم ، هر برنامه اي كه منتشر كنيم ، هر داد و فريادي بكنيم ، ارزش چنداني ندارد . چون در دنياي اينترنتي امروز يك مجموعه چند نفري هم براحتي مي تواند يك سايت راه بياندازد و خبر و تحليل هاي اين و آن و چند تا مقاله و انبوه بيانيه صادر كند . اين البته كار غلطي نيست ، چه بسا در شرايطي ميتواند مثبت باشد بويژه وقتي كار افشاگرانه و آگاهي بخش را دنبال كند ، ولي اين تجمع حق ندارد در مدار رهبري منم بزند و براي خود سهم خواهي كند و بخاطر اين سهم خواهي ، در مبارزه خلق و مردم ما مانع ايجاد كند . ولو اينكه از يك گذشته مبارزاتي برخوردار باشد . ولو اينكه خودش هم في النفسه فرد فعال و مايه گذاري باشد . مبنا ، اصل و پايه ، مردم و داشتن پايه مردمي است و يا مينيمم سمت و سو ايجاد پايگاه مردمي است .

اين پايه به ما ميگويد كه ، چون في الواقع خلق ما فاقد چنين تشكلي است ، و متاسفانه فاقد چنين كادر رهبري است ، پس بايد در ايجاد يك اتحاد جايگاه خودمان را هم درك كنيم و خودمان را بعنوان رهبر مردم و يا تنها رهبر مردم قرار ندهيم

. ثقل هر كس و هر جرياني به ميزان مبارزه اش با دشمن و بسيج مردم و حمايت مردمي سنجيده ميشود . طبعا هر فرد و جرياني كه مدعي اين توانايي هست ، خودش دست به ايجاد اين اتحاد بزند و بقيه مجبور خواهند بود به او بپيوندند زيرا اگر بعد از اعلام ، جرياني به اين اتحاد نپيوندند خودش منزوي ميشود بدليل اينكه اين اتحاد از يك حمايت نسبي مردمي برخوردار است و از يك شبكه نسبي رزمي سود ميبرد .

متاسفانه در شرايط كنوني ، ما فاقد چنين تشكل رهبري كننده با مشخصات فوق هستيم

. اما اين به هيچ وجه ، امر وحدت صفوف را ملغى نمي كند . بلكه حد و جايگاهمان را به ما گوشزد ميكند .

ج

) پايه سوم سازمان ها و نيروهاي مبارز :

طبعا سازمان ها و نيروي مبارز يك پايه اصلي اين اتحاد هستند ، چرا كه يك پايه اصلي اين نبرد هستند ، نبرد و جنگ با دشمن بدون اين سازمان ها و نيروهاي مبارز هرگز پيش نمي رود . اين سازمان ها اما بايد در عالم واقع وجود داشته باشند ، در صحنه عملي وزن داشته باشند و تاثير گذار باشند . فقط يكسري اسم هاي بي مسمى نباشند . هر اسمي ما بازاي خود در عالم واقع يك محتواي واقعي بايد داشته باشد ، تا بتواند تاثير گذار باشد ، تا بتواند تضاد حل كند و مسائل جنبش را پيش ببرد . هر شكلي معرف يك محتواي واقعي است و نه ارادي ، و ذهني . در وراي هر اسمي يك واقعيت فشرده شده اي وجود دارد كه مادي است ، قابل لمس است ، مي توان به هركسي آدرسش را داد و او را به نمايش گذاشت ، اسم چكيده و خلاصه آن واقعيت موجود است ، اگر چنين نباشد از جديت انداختن مفاهيم مبارزاتي و تشكيلاتي است . به همين دليل اسامي كه فاقد اين حضور واقعي مي باشند را از ليست بايد حذف كرد . نبايد فكر كرد كه هر چه اسم سازمان و گروه بيشتر باشد سهميه هر كس بالاتر ميرود ، اينگونه نيست به عكس ، هر جريان جدي و هر سازمان جدي كه قصد مبارزه و رهبري مردم خودش را دارد از همه اين عتيقه ها كه فقط بدرد امضاء گيري مي خورند دوري مي كند و صحنه را براي نيروهاي واقعي ولو كوچك ، ولو كم توان ، ولو ضعيف و .. اما واقعي و جدي ، باز مي كند ، و اساس اتحاد را با اين نيروها پيش مي برد . اسامي روي كاغذ كه ما بازاء بيروني ندارند هميشه روي كاغذ خواهند ماند اما اسامي كه توي مردم مابازاء دارند رشد مي كنند و در صورت جدي بودن و در صورت داشتن يك استراتژي درست و واقع بين هر روز پيش و پيشتر مي افتند و پهنه هاي جديدي را فتح خواهند نمود .

از اين پايه نتيجه مي گيريم كه اتحاد واقعي فقط با نيروهاي واقعي ميتواند صورت بگيرد

. اتحادي كه اساس آن روي سازمان هاي اسمي باشد در واقع خودش هم در همان حد اسم باقي خواهد ماند .

نوشته زير ناظر بر همين موضوع است يعني " وحدت صفوف "

. طبعا اين بحث قدمت چندين ساله دارد در نتيجه نمي خواهيم وارد راه حل ها و پيشنهادات و چه بايد كردهاي قبلي و جنبه هاي تكنيكي آن شويم بلكه مي خواهيم موضوع را از يك جنبه ديگري مطرح كرده و باز كنيم .

هدف از مبارزه نيروهاي خلق عرب مبارزه و سازمان دهی تمامي اقشار خلق برای كسب و بدست آوردن آزادي خلق از اشغال حاكميت ايران است

.

در واقع چیزی مهم تر و اصولی تر از این در حال حاظر مد نظر نيروهاي خلق عرب احواز – اهواز نمی تواند باشد. تمام تلاش ها، مبارزات و تقلاهائی که اين نيروها در طول تاریخ مبارزاتي خود انجام داده اند با این هدف نهائی و این موضوع اساسی تنيده شده است و همواره مد نظر اغلب نيروهاي مبارز خلق جز اين نبوده است.اينكه اين هدف با چه استراتژي محقق شود و سازمانها براي رسيدن به اين هدف چه مسيري را مي روند به تحليل خود احزاب از شرايط برميگردد .

طبعا

اين امر مهم و اين هدف باشكوه زماني امكان پذير است كه خلق عرب

احواز - اهواز هم به اين سمت گرايش پيدا كند و اين گرايش زماني تحقق پيدا ميكند كه خلق به نيروي دعوت كننده اعتماد پيدا كند .واين اعتماد زماني حاصل مي شود كه نيروي دعوت كننده خود براي اينكار آمادگي داشته باشدو قدم هاي عملي اساسي بردارد . يكي از قدم هاي اساسيهر تشكلي كه ميخواهد مردم را براي اين هدف رهبري كند ، قبل از هر چيز توانايي ايجاد نخ هاي اعتماد بين نيروهايمبارز حول و حوش خودشان است . اين دعوت كننده كه بتواند اين شرايط را ايجاد كند طبعا يك تشكل محكم و منسجم و آگاه و مسئولي مي باشد .

متاسفانه ما اكنون در اين نقطه نيستيم

. ما در نقطه بسي ماقبل تر از اين مرحله بسر مي بريم . بهمين دليل بايد روي بستر ديگري حرف هاي خود را مطرح كنيم .

مهمترين مساله اي كه اكنون با آن مواجه هستيم عدم اعتماد در صحنه مبارزاتي است

.

اين عدم اعتماد ريشه در چند اصل پايه اي دارد كه در اينجا به آن اشاره خواهيم كرد :

متاسفانه خلق ما آن تشكل فراگير را كه بتواند صحنه را بدست گيرد و آنرا از پيچ و خم هاي مبارزاتي عبور دهد و در صحنه هاي بين المللي سخنگويي و نمايندگي كند را فاقد است

. ما به تشكل فراگيري نياز داريم كه شامل توده هاي وسيعي از جوانان آگاه و مبارز باشد،جوانان مبارز و اگاهي كه در اين يك دهه با مسايل از نزديك برخورد داشته و مسايل برايشان ملموس شده است و در واقع به رهبران جنبش ميداني، جنبش در صحنه تبديل شده اند . کسانی هستند که مسلط به مقاله نویسی، خواندن و تحلیل مقالات و بررسی اوضاع سیاسی بوده و به عنوان رهبران جنبش در صحنه ، شناخته شده اند . اين افراد در صحنه حضور و براي هر فرصتي آماده اقدام هستند .

.

این روزها در داخل وطن اشغال شده مان تعداد این افراد کم نیست، تعداد آن ها حتی رو به افزایش است . پر واضح است که در غیاب تشکل های مشخص واقعي و كاري ، بويژه در داخل ، خلق ستمديده ما تشكل و رهبران خودش را به صحنه ی مبارزاتی معرفی می کند و این رهبران در صدر مبارزات قرار می گیرند و بنیادهای اولیه ی تشکیل دهنده ی این تشكل فراگير براي تدارک آزادي خلق مان خواهند بود. بنابراين اولين اقدام ، شناسايي چنين نيرويي و برقراري ارتباط متناظر با او است براي ايجاد يك ثقل مبارزاتي در داخل و نه ادغام آن عناصر در خود . اين اولين گام ايجاد نخ اعتماد متقابل است .وحدت نيروها سياسي و مبارزاتي در چنین تشكلي تجلی پیدا می کند و نه خارج از آن . اين گام اول بدست آوردن اعتماد خلق ستمديده مان است . و اين گام اول براي ايجاد تشكيلات فراگير است كه بشود توي آن بقيه نيروها و سازمان ها گرد هم بيايند و وحدت مبارزاتي خود را تجربه كنند این تشكل فراگيرکه حاوي همه نيروهاي خلق و با تفكرات متنوع آن است يك تشكل ايدئولوژيك نيست كه بخواهد براين اساس مرز سرخ هاي خود را اعمال كند ، بلكه برروي پايه هاي استراتژيكي مشتركي سوار است كه همان پايه ها حد و حدود كاري و تنظيم رابطه هايش را مشخص مي كند .

این تشكل بر اساس توافق برنامه ای ایجاد می شود و تاکتیک ها و مداخلات روزمره را بر اساس این انعطاف پذیری درونی انجام می دهد

. از این نقطه نظر است که باید تشكلي باشد کاملاً دموکراتیک . تشكلي ست که باید حق گرایش را بر اساس دشمن و دوست به رسمیت بشناسد و قبول کند که نظرات متفاوتی برای امر دخالت گری در جنبش مبارزاتي خلق وجود دارد.

همچنين رهبران این تشكل رهبرانی نیستند که بر اساس روابط خانوادگی یا دسته بندي، خود را تحمیل نمایند

. رهبران این تشكل قابل تعویض و رهبرانی هستند که به شکل آراء آزاد سازمان هاي موجود آن انتخاب می شوند ؛ و هر زمان می توانند مورد عزل یا تعویض قرار گیرند.

بنابر این زمانی که ما صحبت از اتحاد اصولی سازمان ها و نيروهاي خلق می کنیم، منظورمان چنین اتحادی می باشد

.

حال بايد ديد نيروهاي ما در چه نقطه اي هستند

.

در حال حاضر سازمانهاي سياسي خلق عرب با مشخصات عام زير شناخته مي شوند

:

الف

) مناسبات دروني

1-

عدم داشتن بينش علمي از مبارزه و جاري كردن آن بر روابط درون گروهي مثل : اصل پاسخگويي فرد در قبال سيستم و اصل انضباط مبارزاتي

2-

عدم داشتن كادر حرفه اي براي پيشبرد امر مبارزه در تمامي سطوح

ب ) مناسبات با ديگر گروها

1-

حاكم بودن فضاي بي اعتمادي نسبت به همديگر

2-

نبود فرهنگ انتقاد پذيري و رواج تهمت و تهديد

3-

عدم پذيرش نسبي همديگر و مطلق كردن خود و تفكرات خود در حد تحميل آنها به همديگر و مرزبندي باهمديگر برهمين اساس

ج ( مناسبات با خلق و داخل كشور

1-

عدم پذيرش داخل بمثابه همطراز خود

2-

عدم ارتباط فعال سيستماتيك با داخل و رهبري صحنه هاي داخلي با دادن تحليل مشخص از شرايط متحول داخلي ، منطقه اي و بين المللي

البته اين به معناي ناديده گرفتن فعاليتهاي شبانه روزي و خستگي ناپذير بسياري از اعضاء و رهبري اين سازمان ها و افراد مستقلي كه همه روزه در حال افشاگري و رساندن مظلوميت خلق ما در صحنه جهاني مي باشند نيست ، به عكس تجليل از همه اين فعاليتها در همين نقد و نشان دادن كاستي هاست .

واقعيت اين است كه اين ويژگيها علائم يك بحران است

.كه تا وقتي تعيين تكليف نشود هيچگونه حركت بادوامي رو به جلو متصور نيست . اين بحران كه ريشه در بي عملگي و عدم ارتباط با توده مردم دارديك بحران بي اعتمادياست كه در وهله اول با خلق و در مرتبه بعدي و منبعث از آن با همديگر دارند . هرچند فعالیت ها و تلاش های بسیاری شده تا فضايي براي كار مشترك فراهم شود اما تمامي اين فعاليتها در طی اين مدت كمتر نتيجه داده است . حزم مهمترين كار مشترك سازمان ها و افراد مستقل است كه زياد دوام نياورد . هر چند تجربه بسيار سودمند و يك دستاورد بحساب مي آيد كه بايد با درس گرفتن از آن راه آينده را بهتر طي كنيم .

 

اما علل چيست ؟

ما بايد به بررسي علل اين بحران ها بپردازيم ، چرا كه بهر حال براي غلبه بر اين بحران و رفتن به سوي يك اتحاد درست بايد كه يك ارزيابي از گذشته داشته باشيم و بيروني كنيم .

عوامل بحران

چه هستند :

اولین عامل

:

به طور مشخص عاملی عینی می باشد، یعنی دوری اين تشكل ها از مردم استبطوريكه گويي این دو حرکت در دو سطح متفاوت از همدیگر سیر می کنند . واقعيت در خارج بودن و در متن نبودند بخاطر اختناق و غيره هرگز نمي تواند دليلي براي اين قطع ارتباط با مردم باشد . ارتباط با مردم هم ، معني و مفهوم خاص خود را دارد . براي يك تشكل رهبري كننده ارتباط با مردم يعني نبض و قلب مردم را در دست داشتن است . يعني اينكهدر هر گوشه و كنار اين سرزمين ، در اين يا آن شهر و محله و كارگاه و روستا ، نيروي خود را دارد ،با این حال تلاش برای پیوند با مردم به طور روزافزون وجود دارد .اما اين تلاش بدليل عملكرد ناشي از تفكرات كهنه تا همين اكنون نتوانسته جاپايي در ميان جوانان و عناصر اصليِ كار تشكيلاتي ، پيدا كند و اين عامل اساسي بحراني است كه امروز ما با آن مواجه هستيم .

دومين عامل

:

فقدان فرهنگ مبارزاتي و تشكيلاتي در سطح عموم است .يعني اينكه ما در كوران مبارزه جمعي و سازمان يافته كه فرهنگ انتقادي و نقد پذيري در آن امر جا افتاده اي باشد رشد نكرده ايم . و بهمين خاطر براحتي و به سادگي در مقابل هر انتقادي در وهله اول گارد مي گيريم و پس از آن براي تهاجم متقابل آماده مي شويم . اين فقدان فرهنگ مبارزاتي و تشكيلاتي باعث شده است كه در هر سطحي ، عدم پاسخگو هم باشيم .و ظرفيت لازم براي اين پاسخگويي را نداشته باشيم . در صورتيكه هر نيروي سياسي بويژه وقتي داعيه رهبري مردم را داشته باشد در هر حالت و وضعيتي بايد پاسخگوي اعمال خود باشد ، كرده ها و نكرده هايش را به مردم بطور رسمي و علني گزارش و پاسخ بدهد . دستاوردها را توضيح دهد و خطاها را افشاء و نقد كند و براي تصحيح آنها گام هاي مشخص عملي بردارد .

سومين عامل

: تلاش براي ايجاد يك تشكل واحد و فراگير در خارج كشور براي رهبري جنبش داخل كشوربدون در نظر گرفتن جايگاه مقاومت داخلي

و بخصوص بدون ارتباط با پیشروترين عناصري كه اكنون توي صحنه مشغول مقاومت و مبارزه هستند مي باشد . واضح است که این سیاست ها به بن بست خواهد رسید. زیرا واقعیت این است که سازمان ها بدون حضور در مبارزات مردمي در صحنه داخلي و بدون پیوند از نزدیک با نيروهاي فعال در صحنه مقاومت داخلي قادر به ايجاد تشكلي فراگير كه مبارزه مردم را تا رسيدن به آزادي و رهايي از اشغال رهبري كند ، نخواهند بود . تمامي تلاش ها و یا پروژه هائی که انجام شده چه از جانب سازمان ها و احزاب و چه از جانب"منفردین" همه به بن بست رسیده اند. اين سياست ها نمي تواند موفق باشد چون روي بدنه جنبش سوار نيست . يعني از بالا اعمال مي شود و اساسا كاري به واقعيت داخل و تركيب عناصر اصلي مبارزه ندارد و بهمين دليل پا نمي گيرد و هر بار هم به شكست منجر مي گردد . و براي اينكه اين تجربه تكرار نشود بايد به اين موضوع عميق تر بپردازيم .

چهارمين عامل

:

که باز هم علت آن همین دور افتادگی از جامعه است؛ مسائلی سیاسی تشکیلاتی نیست بلکه یک سري مسائل اخلاقی اجتماعی می باشد. عدم اعتماد به همديگر ، رقابت منفي با همديگر ، تلاش براي حذف ديگري و خود را برجسته كردن باعث مي شود كه مسائل اخلاقي و اخلاق مبارزاتي در عمل فراموش شود و به ابزاري پناه ببريم كه شايسته هيچ كدام از نيروهاي مبارز مردمي نيست یعنی تهمت زدن به همديگر ، شایعه پراکنی عليه هم ، تهديد همديگر به افشاگري و .. اين عامل كه جنگ فردي و گروهي را هميشه فعال و زنده نگه مي دارد در خوش بينانه ترين نگاه ناشي از اخلاق غير مبارزاتي است اما اين امر هم مي تواند ناشي از نفوذ دشمن در صفوف ما هم باشد .دشمن تمام تلاشش را مي كند كه ما به وحدت نرسيم . براي فعال كردن نقاط وحدت ما مانع ايجاد مي كند و بر نقاط افتراق و متضاد ما كار مي كند . بهمين دليل هر چند در سطح ، اين يك نمود ارتجاعي غير مبارزاتي است اما در نگاه عمقي ميتوان رد پاي دشمن را هم ديد .

با در نظر گرفتن وضعیت موجود و چشم اندازي كه ذكر كرديم ، راه حل هاي ساده و سريعي نمي توانيم داشته باشيم باید دوره ای از تدارکات و گام هايی برای ایجاد یک جو سالم و مناسب برای اين كاربرداشته شود

.

پيش شرط هر راه حلي

يك تعهد اخلاقي است كه بايد بدان پايبند باشيم و آن توقف جنگ رواني و تبليغاتي عليه همديگر است . يعني از این پس افراد و سازمان هاي موجود نباید علیه همدیگر سم پاشی کنند . اختلاف سياسي و فكري و غيره يك امر واقعي است ، اما اين واقعيت نبايد ما را مقابل همديگر قرار بدهد برعكس بايد فضايي را ايجاد كند كه ما مسئولانه و بخاطر منافع مردم ، همين واقعيت را پاسخ بدهيم و كارمان را رشد دهيم و به هم نزديك شويم . تبديل آن به سلاحي عليه همديگردر خط دشمن كار كردن است كه نمي خواهد ما به وحدت دست پيدا كنيم . اگر کسی به کسی انتقاد دارد، واضح است که روش کار این نيست كه انتقاد را به افشاگري تبديل كند . انتقاد براي مچ گيري و توي گوشه رينگ انداختن مقابل نيست ، انتقاد براي تصحيح اشتباهات است و تبديل ضعف ها به قوت . بهمين خاطر بسادگي ميتوان مقالات انتقادي سر هر موضوع مورد اختلاف نوشت و براي شنيدن هم آماده بود . و ما با اين كار فضاي سالمي را مي توانيم پي ريزي كنيم تا همه در خيال راحت و آسودگي مسائل خودشان را مطرح كنند و براي نقد آن هم آمادگي داشته باشند ، چون نقد يعني تصحيح و نه تخريب . در این حالت نیازی نیست که به محض این که کسی از لحاظ سیاسی و یا تشکیلاتی انتقادی نمود آن فردی که مورد انتقاد قرار گرفته دنبال راه حل هاي انتقام و تلافي كردن باشد و دشمن انتقاد كننده شود و به سم پاشی و شایعه پراکنی های شخصی بپردازد. نیازی به این کارها نمی باشد . انتقاد يا درست است يا غلط و يا تركيبي از ايندو . ما در مواجه با انتقاد به فرد انتقاد كننده كاري نداريم . به موضوع انتقاد شده كارداريم و بايد داشته باشيم . اگر انتقاد درست است كه بايد خطاي خود را تصحيح دهيم و اگر انتقاد درست نيست ، نادرستي آنرا توضيح دهيم و نه نادرستي فرد انتقاد كننده . تجربه نشان داده است كه تخريب شخصيت براي دفاع از خود تجربه مثبتي نبوده است . راه درست ايجاد فضايي براي نقد و انتقاد در يك محيط دوستانه است . ما مي توانيم با هم شديدترين اختلاف ها را داشته باشيم اما بجاي تهمت زدن و افترا و تهديد و شايعه پراكني عليه هم ، به انتقاد و تصحيح همديگر در يك محيط دوستانه اقدام كنيم .

از طرف دیگر اگر تخطی های فردي رخ می دهد و کسی دچار خطائی می گردد واضح است که این مسئله نیز راه حل خود را دارد، و باید از طرق درست حل شود و نه به شيوه تهمت و پراكندن تخم اختلاف و مسموم کردن فضايي كه تا همينجا به شدت بحرانی است

. فرد يا مستقل است كه در اين صورت بشكل مستقل با او برخورد بايد كرد و همه تشكلها هم موضع بايد داشته باشند و يا اينكه اين فرد وابسته به يك تشكل است كه خود سازمان مربوطه موظف است پاسخگوي موضع نفراتش باشد و جوابگوي تشكل هاي ديگر .

بنابر این برای شروع و حركت به سمت وحدت لازم است تا این سم پاشی ها عليه همديگر از بین برود تا در یک محیط سالم بتوانیم تبادل نظر نمائیم

. باید برای این کار دوره ای طی شود و تحولاتی در خود ایجاد کنیم و این جو سالم را به وجود آوریم. چرا كه تا این جو سالم ایجاد نشود بسیار دشوار خواهد بود که ما حتی وارد بحث و مذاکره در مورد وحدت صفوف گردیم.

اگر این دوره منفي در رابطه ها خاتمه پیدا کرد ، و کسانی که این نقش منفي را بازي مي كنند منزوی شوند، در قدم بعدی امکاناتی به وجود خواهد آمد که ما وارد پروسه ای از فعالیت مشترک شویم زيرا وقتي فضاي بي اعتمادي جاي خود را به فضاي اعتماد بدهد ، كار مشترك هم عملي خواهد بود ، مثل تشكيل نهادهاي مشترك كاري حول موضوعات مشخص و

.. ما باید وارد یک دوران انتقالی از وضعیت کنونی به مرحله تشكل فراگير شویم و این دوران انتقالی دورانی ست که ما باید در درون خودمان یک اتحاد عمل مشخص ایجاد نمائیم.

اتحاد عمل مشخص به این مفهوم است که افراد و سازمانها با حفظ موقعیت خود بدون این که دلیلی به نفي خود و ادغام در ديگري داشته باشند و یا ضرورتی داشته باشد که اساس نظرات خود را کنار بگذارند ، وارد یک سري از فعالیت های مشترک در ارتباط با موضوعات مشخص در رابطه با داخل و خارج شوند

. همچنين اين فعاليتهاي مشترك مي تواند در زمينه هاي مختلف نظري هم باشد ، چرا كه وقتي ما بتوانيم در يك عمل مشترك به توافق برسيم يعني در همين زمينه صاحب يك نظر و فكر همسو هم هستيم ، بهمين دليل همين فكر و نظر همسو را مي توانيم مجددا تبديل به يك عمل مادي هم بكنيم و بهمين شكل راه هاي بسته را با گام هاي سنجيده باز كنيم و روز به روز بر تضادهاي موجود غلبه كنيم . طبعا مباحثي نتيجه مند هستند كه برنامه ريزي شده و در جهت همان هدف تنظيم شده باشند و نه مباحث لحظه اي و توليدي روز . به اين شكل ما در دو بخش نظري و عملي مي توانيم همديگر را هم فعال كنيم و هم كمك كار هم باشيم . واضح است که پس از سپری شدن دوره ای، جذب و دفع واقعي شروع به شكل گيري خواهد كرد . و در اين پروسه خلق ما و عنصر اجتماعي و فعال آن صداي واقعي تري را خواهد شنيد كه به او و آمالش نزديك تر است ...

 

سمير ياسر

2014-05-27