پايه هاي فعاليت ما در اين مرحله

سمیر یاسر

وضعيت منطقه و رژيم سمت و سوي تعيين تكليف گرفته است . جهان سرمايه داري از يكطرف و خلقهاي بپاخواسته از طرف ديگر توان پذيرش وضعيت سابق كه ديكتاتورها بر منطقه تحميل كرده اند را ندارند . سوريه و عراق در پرالتهاب ترين روزهاي خود بسر ميبرند و سنگرهاي خط مقدم ارتجاع حاكم بر ايران راتهديد به فروريختن ميكنند . رژيم حاكم بر ايران هم از درون و هم از بيرون در معرض فروپاشي است . رژيم ميخواهد از طريق حل تاكتيكي مشلات خارجي و داخلي خود ، زمان براي تجديد قوا فراهم كند اما رژيم به دليل عدم توانايي ايدولوژيكي در حل مسايل اقتصادي و اجتماعي نمي تواند وارد پروسه اي از حل مشلات شود كه ورود عنصر اجتماعي به صحنه را بهمراه داشته باشد. پس مجبور است به تاكتيكهاي لحظه اي متوسل شود .

حال ما با اين سوال مواجه هستيم كه اگراين رويدادها به تابلوهايي كه حكومت مركزي را در وضعيت فلج كننده قرار دهد و تابلوي فروپاشي را برايش ترسيم كند و يا اينكه با يك قيام سراسري بويژه در مناطق اصلي ساختار حاكميت مواجه شود ، ما چه بايد بكنيم ؟چه فرصتهايي روبرويمان ظاهر ميشوند كه بايد براي استفاده ماكسيمم از آنها آماده باشيم و چه تهديدهايي ممكن است ما را احاطه كند كه بايد براي از ميان برداشتن آنها و رفع آنها آمادگي داشته باشيم ؟ البته تجربه انقلاب ضد سلطنتي به ما ميگويد كه وقتي انقلاب ميشود و يا سرنگوني نظام حاكم روي ميدهد هر چه باشد مردم ما بي نصيب نمي مانند و نيروي مردمي بلافاصله دست به كار سازماندهي مردم ميشود ، اما باز همين تجربه به ما مي گويد كه اگر تشكيلات سازمان يافته اي نداشته باشيم هرچه هم بدست مياوريم ، هم نمي توانيم درست استفاده كنيم و هم از دست خواهيم داد . البته چگونگي شرايط و ايجاد آن را ما تعيين و مشخص نمي كنيم اما ما مي توانيم و بايد براي آن آماده باشيمتا در لحظه مشخص استفاده خود را ببريم چرا كه اگربراي آن آماده نباشيم طبعا عنصر ديگري وارد خواهد شد و آن خلاء را پر خواهد كردو يك دوره ديگري از محنت را براي خلقمان ترسيم خواهد كرد . بويژه اينكه رژيم عنصر قومي ديگري را وارد معادله مان كرده كه قبلا بعنوان يك تهديد مطرح نبوده است . بهمين دليل ما بايد از هم اكنون آجر به آجر كار را خودمان از همين اكنون بسازيم . كار هم شاق است هم ساده . شاق بخاطر بهايي كه بايد سازندگان آن بپردازند آنهم بدون هيچگونه چشمداشتي . بدون اينكه انتظار داشته باشند كسي از بيرون كمكشان كند . و ساده بخاطر اينكه شرايط فراهم است . خلقمان در هر مقطعي جواب مثبت داده است . و از جهت ديگر دشمن نيزديگر در شرايط قدرت سابق نيست بلكه بسيار ضعيف شده و قادر نيست شرايط بيروني را با شرايط داخلي به هم گره بزند و براي خود مثل سابق زمان و نيرو بخرد .

پايه هاي فعاليت ما در اين مرحله چه ميتواند باشد ؟

براي درك و فهم ضرورت كاري كه بايد بكنيم لازم است كه ببينيم چه مي كرديم . و آيا حد و توانايي ما همين است . واقعيت اين است كه فعاليتهاي زيادي صورت گرفته است كه نقطه اكنون ما مرهون و مديون همان فعاليتها ست . و در يك قياس منطقي و منصفانه بايد گفت كه فعالين ما فعاليتهاي سنگيني را پشت سر گذاشته اند كه بايد به تك تك آنان درود فرستاد . اما ما نميخواهيم نقطه ما اين باشد و يا اين بماند . ميخواهيم به نقطه اي برسيم كه سخنگوي راستين خلقمان در داخل و در صحنه بين المللي باشيم . ميخواهيم به خلقمان يك جلوداري معرفي كنيم كه به معناي واقعي كلمه جلودار و پيشاهنگ باشد . ميخواهيم پاسخ تمامي رنج و شكنجه خلقمان را بدهيم . ميخواهيم خلقمان و عنصر آگاه و آگاهي بخش آنرا به نقطه رهبري كننده برسانيم تا خلقمان در فدايي كه ميكند فرزندان قهرمان خود را ببيند كه قبل از او توي صحنه هستند و بعد از او از صحنه خارج ميشوند . و بدين شكل آينده درخشان را ببيند .

حال كه ميخواهيم نقطه مان را ارتقاء بدهيم بايستي فعاليتمان را نيز تغيير كيفي بدهيم .براي اينكار بايستي برگرديم و ببينيم كه قبلا چه كار ميكرديم و الان بايد چكار بكنيم . طبعا اين به معناي زير علامت سوال بردن فعاليتهاي قبلي و يا اكنون نيروها و تشكلهاي خلق عرب نيست . بلكه به معناي بررسي واقعي آن براي ارتقاء كار است . هدف ما اين است كه تشكل هاي موجود به اين سمت حركت كنند و همچنين نيروي منفرد و مستقل براين اساس كار خود را شكل دهد .

ما قبلا فعاليت ميكرديم اما از توي آن سازمان كارمان را بوجود نمي آورديم . اين هسته اصلي تمام بررسي است .سازمان كارمان را بيرون نمي داديم يعني اينكه يك تشكيلات گسترده و سراسري بوجود نمي آورديم كه قابليت رزم در هر شرايطي را داشته باشد . قابليت شكل دادن به فعاليتهاي تمامي خلق را داشته باشد و توانايي سازماندهي پتانسيل مردمي را كسب كرده باشد و كادرهاي آموزش ديده و ورزيده براي اينكار را ساخته باشد . حال در اينجا ميخواهيم اينرا توضيح دهيم . يعني توضيح دهيم كه وقتي مي گوييم سازمان كار از توي فعاليتهايمان بيرون نداديم و اين ضعف اصلي فعاليتهاي گذشته است يعني چه ؟ پس اينهمه تشكل مشغول به چه كاري هستند . مگر نه اين است كه هرآنچه الان داريم نتيجه همان فعاليتهايي است كه به نقد آن نشسته ايم و مي خواهيم از دل آن به يك ارتقاء كاري دست يابيم . براي اينكه صحنه را واضح نشان دهيم مي خواهيم آنچه بايد باشد را در ابتدا بياوريم و سپس به كاري كه بايد مي شد و نشد بپردازيم .

اهداف ما چيست و چه بايد باشد ؟

1- هدف از فعاليت هايمان بايد ايجاد تشكيلات رهبري كننده باشد .

2- هدف از فعاليت هايمان بايد ساختن كادرهاي حرفه اي و رهبري كننده در صحنه باشد .

3- هدف از فعاليت هايمان بايد آوردن عنصر اجتماعي در مقياس وسيع توي نظم مبارزاتي باشد .

4- هدف از فعاليت هايمان بايد آوردن تماميت خلقمان به صحنه فعاليت و نبرد باشد .

5- هدف از فعاليت هايمان بايد معرفي سخنگوي واقعي خلق مان در صحنه هاي مختلف داخلي و منطقه اي و بين المللي باشد .

اين اهداف نياز مبرم هستند و رسيدن به آن يعني عبور كيفي از يك مرحله به مرحله بالاتراست . توي اين نقطه ما ميتوانيم ادعا كنيم كه خلقمان صاحب دارد كه از حقوق آن دفاع كند . اين همان نقطه اي است كه خلقمان ميتواند باور كند به حقوق اش دست پيدا ميكند و آماده فداكاري هر چه بيشتر براي آن هم خواهد شد .

حال ميخواهيم به فعاليتهاي گذشته مان نگاه كنيم كه آيا در اين راستا عمل ميكرد يا نه ؟

فعاليتهاي گذشته شامل چه محور هايي است و نقطه مشترك آن كدام است ؟

1- حزب سازي بدون كادرسازي

درست كردن سازمان ، كارغلطي نيست ، به عكس يك ضرورت بوده و هست و خواهد بود . اما اين فقط يك شكل و فرم كار است و اگر نتوان همتراز اين شكل و فرم كار، به محتوا پرداخت ، در واقع دادن علامت اشتباهي و انحرافي به مردم و بويژه نيرويي است كه آماده جانفشاني است و دنبال يك تشكل و سازمان رزم ميگردد . درست است كه ما در دوره سركوب و اختناق بسر مي بريم . و اين شرايط برما سازمان كاري را تحميل مي كند كه نمي تواند گسترده باشد اما اين بمعناي ترك صحنه اصلي نيست و نبايد باشد . در حال حاضر پركارترين تشكل موجود كه فعاليتهاي پرحجمتري را انجام داده ، روي افراد مشخصي سوار شده است و موضوع كارشان هم اساسا در صحنه بين المللي و در چارچوب افشاگري است .اين كار البته بسيار قابل تقدير است . و بدون شك خلق محروم و ستمديده ما از آنها تقدير بسيار خواهد نمود . اما بشكل عام و بطور اساسي ما با اسامي احزاب و تشكلهايي مواجه هستيم كه كار اصلي يك حزب و سازمان را انجام نمي دهند . كار اصلي يك حزب و سازمان ، سازماندهي خلق براي مبارزه است در تمامي ابعاد آن .

2- انتخاب استراتژي كليشه اي وهمان راهم در حد اسم روي كاغذ باقي نگه داشتن

استراتژي يعني ترسيم خطوط كلي براي رسيدن به هدف اصلي است . و در اين فاصله بين شروع تا هدف ، اتخاذ تاكتيكهاي مناسب مرحله اي و همچنين پاسخ به تضادهاي روزمره براي پيشبرد و تحقق اين تاكتيكهاست . بهمين خاطر ترسيم و وضع يك استراتژي و تاكتيكهاي آن يك خواست ارادي و ذهني فردي و يا گروهي نيست ، بلكه از شناخت شرايط سياسي – اقتصادي و عوامل ديگر بيرون ميايد . و بهمين دليل هم نمي تواند يك عمل كپي برداري باشد . حال با همه اين احوال وقتي استراتژي اتخاذ شد كار مانده پيشبرد آن است . پيشبرد هر استراتژي روي عنصر انساني سوار است . عنصر انساني پيشبرنده يك خط و استراتژي همان كادر حرفه اي است . كه شغل و كارش همين مبارزه است و لاغير . اين عنصر و كادر مبارزاتي و حرفه اي را خود سازمان بايد بيرون بدهد . در غير اينصورت اين استراتژي چه درست و چه ذهني در حد نوشته روي كاغذ باقي خواهد ماند .

3- رفتن به سمت يك كشورعربي براي پشتيباني و حل كردن تضادهاي بويژه مالي و لجستيكي و ماندن در همان حد

كمك گرفتن از يك كشور عربي و يا هر كشور دوست كار غلطي نيست ، خيلي هم درست و ضروري است . همه جنبشهاي جهاني چه آنهايي كه پيروز شدند و چه آنهايي كه به دلايلي ناكام مانده اند از اين كمك ها برخوربودند ، هستند و خواهند بود . طبعا در اين دنياي بي مروت كمك في سبيل الله بندرت حاصل مي شود ، اما پاد زهر اين رابطه ، اتكاء و اعتماد به خلق و مردم است . يعني وقتي يك تشكل و سازماني پايگاه مردمي داشته باشد ، هر نوع كمكي كه به اين سازمان مي شود ، خود پايگاه مردمي داشتن ، نخ انحراف و وابستگي را هم پاره ميكند .مگر آنكه تشكل مذكور ناصادق باشد كه در اينصورت در كوتاه مدت به بن بست خواهد رسيد . پس كمك گرفتن از كشورهاي دوست براي حل تضادهاي مالي و لجستيكي نه فقط غلط نيست بلكه هنر و درايت يك رهبري را ميرساند اما بشرط اينكه ماده توي جيب مردم و عنصر مبارزاتي اش ريخته شود . يعني با اين كمك مبارزه اوج بگيرد و تضادهايش حل شود .

متاسفانه اينكار در احزاب و تشكل هاي ما بشكل انفرادي و بيرون از دايره خلق صورت مي گيرد كه اين بجاي وحدت نيروها به تفرق نيرو منجر مي شود .

1- اگر حزب و سازماني توانست كمك يك كشور دوست را جلب كند ، اين حزب و سازمان است كه بايد قبل از همه ، گزارش روشني از آن به خلق و سازمانهاي آن بدهد . طبعا منظورمان اين نيست كه اين گزارش منجر به سوء استفاده دشمن شود بلكه آنچه كه به پرتاب خلق و مبارزه اش به جلو باشد را بدهد .

2- تماس با رهبران ديگر سازمان ها كه وحدت استراتژي و نظر دارند به نفع اين توافق خواهد برد و باعث مي شود كه اين توافق جنبه خلقي پيدا كند و از هرگونه اتهام و افترايي جلوگيري خواهد كرد .

3- آنچه به احزاب و سازمان هاي ديگر بر ميگردد ، پشتيباني از اين موفقيت است و در اين پروژه بقيه بايد با حزب طرف حساب پروژه بمثابه نوك پيكان ، تنظيم كنند و خودشان را تكيه گاه او براي بثمر رساندن اين پروژه قرار دهند . طبعا هر گونه رفع ابهام امري است ضروري كه بين رهبران خود تشكل ها صورت خواهد گرفت .

در اينجا تهديدي هست كه بايد به آن توجه كنيم و آن تبديل اين موفقيت به يك موفقيت فردي و حزبي و سپس مصادره آن به نفع خود است كه باعث مي شود بقيه نه فقط پشت اين موفقيت نيايند بلكه براي به بن بست رساندن و شكست آن تلاش كنند .

-4رابطه با نيروي اپوزسيون درخارج كشور:

اپوزسيون كيست ؟ از نظر ما در رژيم هاي ديكتاتوري و در رأس همه اينها رژيم حاكم برايران ، اپوزسيون نيرويي است كه براي اين گونه رژيم ها مشروعيت قائل نيست و براي ساقط كردن آن مبارزه مي كند . و براي رسيدن به هدف ، از همه شيوه ها و ابزار ممكن و مشروع استفاده مي كند . از همين نقطه هم مرز سرخ هاي دوست و دشمن مشخص مي شوند . دوستان ، آنهايي هستند كه با اين رژيم هيچگونه رابطه اي ندارند و براي ساقط كردن آن در حد توان خود مبارزه مي كنند . و به هيچ جناحي از درون رژيم هم اعتقاد و باوري ندارند . و حق تعيين سرنوشت خلق ها و بويژه خلق عرب احواز – اهواز را به رسميت شناخته باشند و اساس همكاري ما هم بايد با همين قسم باشد . اين نيرو صرفنظر از كميت آن نماينده واقعي مردم خود مي باشد . اين همكاري در تمام زمينه هاي عملي و نظري بايد ايجاد شود و يا ارتقاء پيدا كند . يعني سازمان هاي ما در خارج كشور بايد به اين مهم اقدام كنند . خلقهاي ترك و فارس و كرد و بلوچ و تركمان ، سازمان هاي خاص خود در خارج كشور را دارا هستند ، وظيفه سازمانهاي ما اين است كه با اين نمايندگان در چارچوب مشخصي ، حول موضوعات مشخص عملي و نظري ، كار مشترك داشته باشند .

همچنين يكي از امكانات مهم در اين زمينه امكانات رسانه اي بزبان فارسي است كه بايد به آن توجه ويژه كرد . ما توانايي نشر نقطه نظراتمان به همه زبان هاي خلق هاي غير فارس را نداريم ، اما اين واقعيت را قبول داريم كه اكثريت مردم خلقهاي غير فارس كه سواد خواندن و نوشتن دارند به اين زبان آشنايي دارند ، ما بايد از اين امكان براي رساندن پيام خود به ساير خلقها نهايت استفاده را بكنيم . مهمترين امكان دردسترس سايت هاي فارسي زبان بخش اپوزسيون است كه بايد در آن زمينه فعال شويم . متاسفانه در حال حاضر اين قسم از كار فقط در حيطه بخشي از تشكل هاي خلق عرب است و البته بايد در اين زمينه از كار آنها تقدير كرد

5- كار افشاگري در سطح جهاني ولي بدون برنامه ريزي آلترناتيوي

از كارهاي واقعا شگرفي كه در اين چند ساله كوتاه انجام شد معرفي مظلوميت خلق عرب احواز – اهواز به جهانيان و بدست آوردن حمايت هاي آنان از خلق مان است . با توجه به صرف ميلياردها دلار براي نابودي هر نوع اپوزسيوني ، و با توجه به اينكه براي رژيم حاكم برايران موضوع خلق عرب احواز - اهواز و طرح آن مرز سرخ است و سرخ ترين مرز سرخ هاست ولي فعاليت و تكاپوي تشكل ها و افراد مبارز خلقمان توانست اين مرز را بدرد و صداي خونين مردم را به گوش جهانيان برساند . اما اين همه فعاليت ها در يك ظرفي كه بتوان با آن سرمايه گذاري كرد ريخته نمي شود . اين ظرف همانا داشتن يك سخنگوي مشترك در تمامي زمينه ها و طرف حساب بودن در همه فعاليتهاي سياسي در خارج كشور است .

نتيجه اينكه وقتي كادر مبارزاتي براي پيشبرد خط را نداشته باشيم ، وقتي استراتژي منطبق بر شرايط نداشته باشيم ، وقتي براي حل تضادهاي مبارزه خلق مان روي پاي خودمان نيستيم ، و مجبور باشيم در صحنه پارامترهاي مختلف منطقه اي را هم در نظر بگيريم ، و وقتي يك ظرف تشكيلاتي براي سرجمع كردن پيروزي هايمان در صحنه جهاني و منطقه اي را فاقد هستيم ، مجبور مي شويم كه تاوان آنرا بشكل پراكنده كاري ، لحظه اي حل كردن مسايل ، براساس شرايط متحول بيروني با پديده ها برخورد كردن و بدون برنامه كاري مشخص و اهداف از پيش تعيين شده حركت كردن .. بپردازيم .در واقع استفاده از اين روش هاي ناكارا صرفا يك خطاي فني نيست بلكه ناشي از يك نارسايي در ديدگاه است . يعني اينكه اين روش هاي كاري از يك ندانم كاري صرف بيرون نمي آيد بلكه ماحصل يك ديدگاه نسبت به كار سازمان يافته و تشكيلاتي است .

فعاليت ما چه بايد باشد ؟

حال با توجه به آنچه بيان شد مي خواهيم به شرح هر كدام از اهدافمان بپردازيم .

1- هدف از فعاليت هايمان بايد ايجاد تشكيلات رهبري كننده باشد .

تشكيلات رهبري كننده يعني چه و ما چه برداشتي از آن داريم و چه فعاليتهايي را بايد بكنيم تا در اين ريل قرار بگيريم . گفتيم كه هدفمان بايد ايجاد تشكيلات رهبري كننده باشد . و نه صرفا يك تشكل در كنار تشكل هاي ديگر . آنچه اين تشكل را از تشكل هاي ديگر بايد متمايز كند در نوع و جنس فعاليت آن است . و اين همان چيزي است كه فعاليت اكنون ما را از فعاليتهاي گذشته متمايز ميكند در فعاليتهاي اكنون ما هدف بايد ايجاد تشكيلات رهبري كننده باشد . اين هدف ، وسيله و شيوه و فعاليت و موضوع فعاليت متفاوتي را بر ما ملزم ميسازد . با شيوه و روش هاي گذشته ما نمي توانيم به اهدافي كه در ابتداي بحث به آن اشاره كرديم برسيم . عدم توجه به اين موضوع كه با روش هاي گذشته ما نه فقط نمي توانيم به اهداف خود برسيم بلكه عقب ميافتيم و چه بسا به عامل سد كننده تبديل خواهيم شد راه را براي ادامه همان كارهاي قبلي كه در زمان خودشان مثبت بود و در اين مرحله بار منفي خواهد داشت باز نگه خواهد داشت و موجب تنشهايي با فعاليت جديد خواهد گشت كه مهمترين ماحصل آن مي تواند هرز روي نيرو و انرژي و توان نفرات فعال ما شود . و اين در اين مرحله حساس كه ما نياز به فعاليت يكپارچه و متمركز داريم عامل انسجامي نخواهد بود .

1- تشكيلات رهبري يعني اينكه تصوير مشخصي از رويدادهاي بالقوه داشته باشد تا بتواند براي هر كدام برنامه كاري و برنامه ريزي كند تا بفعليت برساند . و اين يعني زمين و زمان يك عمل مشخص را خود انتخاب كند تا بتواند دشمن را در غافلگيري مستمر از نفس بياندازد .

2- تشكيلات رهبري يعني اينكه در هر صحنه اي حاضر باشد و در حضورش صحنه را رهبري و هدايت كند .

3- تشكيلات رهبري يعني اينكه صحنه اي كه بوجود ميايد يا بوجود مياورد را بعنوان يك نبرد جزيي در يك پلان وسيعتر بكار گيرد . يعني اينكه صحنه جنگمان با دشمن را در صحنه هاي كوچكتر با هماهنگي و انسجام به پيش ببرد و..

4- تشكيلات رهبري يعني اينكه بتواند و بايد فعاليت داخل را با يك فعاليت بين المللي كه سخنگويي كند صحنه داخل را گره بزند تا مانع هرز رفتن فعاليتهاي داخلي يا مصادره آنها بوسيله ديگران براي مقاصدي غير از آنچه داخل جهت آن وارد صحنه شد بشود .

5- تشكيلات رهبري يعني اينكه بتواند و بايد در داخل ريشه بدواند . و از همين ريشه تغذيه كند .

6- تشكيلات رهبري يعني اينكه در هر لحظه براي هر شرايط تحليل مشخص داشته باشد و رهنمود مشخص صادر كند . و جلوتر از حوادث باشد و نه پشت آنها .

7- و مهمتر از همه تشكيلات رهبري بتواند و بايد در هر منطقه اي كادرهاي خود را بوجود بياورد . و بدينوسيله سازمان خود را روز به روز گسترش داده همه انرژي ها را سمت و سو دهد .

2- هدف از فعاليت هايمان بايد ساختن كادرهاي حرفه اي و رهبري كننده در صحنه باشد .

اين هدف كه يك نياز فوري است براي جنبش ما يك ضرورت است . بدون آن ما نازا هستيم و آينده مان روي تصادف سوار خواهد شد .

اما منظورمان از كادر حرفه اي و رهبري كننده در صحنه چيست ؟

گفتيم كه هدف دوم ما بايد ساختن شبكه اي از كادرهاي حرفه اي باشد . كادر حرفه اي يعني اينكه كارش همين مبارزه است . حرفه اش اين است . وقتي ازيك دكتر يك مهندس ، يك نجار و يك بنا ووو بپرسند كارش چيست در جواب بلافاصله جواب مشخص ميدهد . يعني كاري كه با آن امرار معاش ميكند و تمام وقت يا بيشتر وقت اصلي و زنده اش را پاي آن ميگذارد را معرفي ميكند . و طبعا با اين كار يك تضاد و مساله اي از خودش يا پيرامون اش حل ميكند . و البته فرد با همين هم شناخته ميشود به او ميگويند اقاي دكتر آقاي مهندس آقاي نجار و وو اين فرد در كارش متخصص است يعني يك دكتر با كارش مساله بيماري افراد را حل و فصل ميكند و نجار هم با تخصصش مساله استقراري و ميزو صندلي وو را حل و فصل ميكند و هر كس به ميزاني كه توي كارش حرفه اي تر و تخصصي تر باشد طبعا موفقتر است . بهمين دليل فرد تلاش ميكند در كارش هر چه بيشتر تجربه و علم بياندوزد تا جلو بيافتد . پس كادر حرفه اي قبل از هر چيز يعني كارش و حرفه اش و شغلش همين است . حرفه و شغلش مبارزه است . شغل او خيلي اختصاصي است يعني سازماندهي مبارزه ، سازماندهي مردمش ، و در عين اختصاصي بودنش تنوع يك اجتماع زنده را دارد چون بايستي پاسخگوي آن باشد بهمين خاطر اين كادر در عين حال نويسنده هم هست و بايد باشد . سخنران هست و بايد باشد . تحليلگر مسايل هست و بايد هم باشد يعني توي كارهاي مختلفي كه مسوليتش از او ميخواهد بايستي خبره باشد . خبره يعني بتواند در حد مقدورات گره باز كند . اما چون عالم واقع يعني جهان بيروني اين اجازه را به ما نمي دهد و مجبورش ميكند توي كارهاي مختلفي كه جامعه و خانواده بر دوش او گذاشته برود ناچار ميشود زماني از وقت و نيرو و كار خود را در خدمت حل اين تضادهاي بيروني بگذارد ولي او ميداند كه كار اصلي اش مبارزه است و بقيه كارها در خدمت شغل اصلي اش هست . اگر درس ميخواند درس خواندش در خدمت همين مبارزه است و پيشبرد حرفه اش است . و در آخر در تضاد بين حرفه و شغل اصلي اش كه مبارزه است يا كارهاي مختلف ديگر كه جامعه و خانواده و ووو بر دوش او گذاشته است او هميشه به نفع حرفه اش و شغل اصلي اش يعني مبارزه حل ميكند . يعني تعلق اش به مبارزه است و نقشي كه براي او در امر مبارزه معين شده است و هر تعلق ديگري يك امر فرعي بيش نيست . البته اين نوع افراد سخت پيدا ميشوند و سخت ساخته ميشوند و تعدادشان محدود است اما كيفيتي كه در آنها متبلور است معادله كميت عددي را جبران ميسازد .

مكانيزم اين رابطه در اين است كه اين فرد هر چه بيشتر توي كارش حرفه اي تر و تخصصي تر شود . بطور مثال وقتي ما ميگوييم فلاني مهندس است و ميتوان روي او پا سفت كرد و به او مسئوليت مثلا ساخت يك پل را داد و يا دكتر است و ميتوان يك بيمار را با اعتماد كامل به او سپرد وتا درمانش كند و يا يك عمل جراحي را از او توقع داشت يك كادر مبارز هم همين توقع را از او بايد داشت . موضوع كار دكتر بيمار است و موضوع كار مهندس پروژه هاي مهندسي است اما موضوع كار يك مبارز مردم و جامعه است . او بايد بسان يك دكتر بتواند در تشخيص و راه كار و عمل به راه كار استاد شود . كادر مبارز كه ما از آن سخن ميگوييم موضوع كارش رهبري جنبش خلق در صحنه نبرد است . و البته اين مسوليت سنگين را بايستي فرا گرفت چراكه ضرورت مبارزه ما است و نيز حياتي اين خلق است .

دومين ويژگي كادر حرفه اي تمام وقت بودنش در امر مبارزه است . يعني براي خودش بريده است كه زمانش به شكل عادي تقسيم بندي نشده كه 8 ساعت مبارزه و 8 ساعت استراحت و 8 ساعت هم كارهاي ديگري كه خانواده و جامعه بر دوش او گذاشته است . بلكه تمام زمانش صرف امر مبارزه است . يعني خواب و رؤيايمان هم با همين مسوليت و حرفه مان گره خورده است . و آيا اين به معناي اين است كه اين فرد از زندگي و جامعه جدا گشته است ؟ در واقع او به تمام معني توي زندگي و جامعه است اما بشكلي فراتر از يك فرد عادي . او همه لحظاتش را مبارزه ميبيند . اگر مجبور است بدلايل معيشتي و يا امنيتي توي كاري توي اداره اي و يا موسسه اي كار كند آن كار در حكم جواب حل يك تضاد است تضاد معيشتي و يا امنيتي . يعني اگر ايندو نبود وي اين زمان را توي همان كادر حرفه اش صرف ميكرد . چون يك جنبش مردمي صاحب امكانات يك دولت حاكم نيست كه بتوان كادرهاي حرفه اي را از تضادهاي فرعي خلاص كند و بيرون بكشد تا خلص به حرفه اش بپردازد ناچار اين تضادها را به اين شكل بايستي حل كرد . اما براي يك عنصر و كادر حرفه اي اين امر حل شده است كه زمان و ساعات روزش مال خودش نيست مال مبارزه و مردم اش و سازمان خودش است . در ذهن او و در انديشه او اين يك امر بديهي و حل شده است . در كنار خانواده بودن ، مشغول درس خواندنبودن و انواع كارهايي كه هر فرد در جامعه انجاممي دهد جزيي از مبارزه اش تلقي مي شود و در خدمت همان اهدافي است كه وي به آنها تعلق مي گيرد .چرا ما به اين كادر ها نياز حياتي داريم ؟ چون با دشمني مواجه هستيم كه او براي نابودي ما كادرهاي حرفه اي آموزش ديده دارد و مستمر بر تعداد آنها و توانمندي و آموزش آنها اضافه مي كند . حكومت ايران تضادهايش را با دو سلاح سركوب و تخدير افكار حل مي كند و مسائل خود را پيش مي برد . يكي را با سپاه و بسيج و دهها ارگان سركوب ديگر و با زنداني و اعدام و ديگري با استفاده از مذهب و آخوند و روشنفكران آخوند صفت و سنت هاي حاكم بر فرهنگ جامعه حل مي كند . و در هر دو زمينه از پيشرفته ترين تكنولوژي ها و آخرين دستاوردها و تجارب استفاده مي كند .در مقابل ما بايد به شبكه اي از فعالين حرفه اي متكي باشيم كه دانش و تكنيك مقابله با دشمن را بدانند . هميشه جلوتر از دشمن باشند . دشمن نتواند براحتي و بسادگي وارد مناسبات آنها شود . نتواند توي آنها لانه كند و به شناسايي مبارزين و فعالين و سپس تصفيه آنها بپردازد . كادرهايي كه بتوانند در هرشرايطي مانورهاي دشمن را كشف و خنثي كنند و بتوانند با فهم شرايط در هر وضعيت صحنه را بدست بگيرند و پيش ببرند . اگر ما چنين شبكه اي از فعالين در داخل داشته باشيم مي توانيم هر صحنه اي از زندگي مردم را به صحنه اعتراض و نبرد سازمان يافته با دشمن تبديل كنيم و در پس هر اعتراضي به گسترش مبارزه و عمق دادن بيشتر آن دست پيدا كنيم . همچنين كادر آموزش ديده به ما اين امكان را مي دهد كه هر گونه ناخاصي در درون خودمان را شناسايي و خنثي سازيم . طبعا اين كادرها بسادگي ايجاد نمي شوند ، اما هم قابل ايجاد هستند و هم بايد ساخته شوند و هم اينكه ما قادر به ايجاد و ساختن چنين كادرهايي هستيم . مبارزه يك علم است و با فراگيري آن مي توانيم به اين مهم دست يابيم . اين فراگيري از تلاش هاي روزمره فردي و جمعي در صحنه مبارزاتي و كسب تجارب و جمعبندي و انتقال آنها وو بدست مي آيد . بياد داشته باشيم كه هيچكدام از رهبران بزرگ از شكم مادرشان سازمانده و تاكتيسين بدنيا نيامده اند .

3- هدف از فعاليت هايمان بايد آوردن عنصر اجتماعي در مقياس وسيع توي نظم مبارزاتي باشد .

معناي اين حرف اين است كه فعاليت ما نميتواند محدود به اين سطح از فعالين باشد . ما با يك عنصر اجتماعي فعالي مواجه هستيم كه از يك طرف توان حرفه اي شدن بويژه بلحاظ زماني را ندارد اما هم توان و هم شور و شوق فعاليت را دارد . اين عنصر اجتماعي كه پايه هاي شبكه هاي اجتماعي و توده اي ما را تشكيل ميدهد توي صحنه هم موجود است و هم دائم بايد ساخته و توليد شود و اين از وظايف اخص كادرهاي حرفه اي است . يعني ما در اينجا به فعاليت ديگري ميرسيم كه بدون آن فعاليتهاي ما بي نتيجه خواهد بود . بدون اين فعاليت كادرهاي حرفه اي ما فرماندهان بدون سپاه خواهند ماند . اين عنصر اجتماعي در واقع اعضاي اين تشكل خواهند بود . اعضايي كه اگر نباشند از اين تشكل فقط با يك اسم و مجموعه اي از فعاليتهاي گاه و بيگاه و پراكنده اي مواجه خواهيم شد كه درمان اصلي را نمي تواند تجويز كند . اين اعضا را ما در هر تحركي ، در هر اعتراضي ، وو ميبينيم و با او رابطه ايجاد ميكنيم . اين اعضا را ما بايد از شكل يك شركت كننده عادي به يك شركت كننده فعال و مسئول تبديل كنيم . وقتي فردي براي يكبار هم شده وارد يك برنامه اعتراضي شود اگر او را شناسايي و جذب نكنيم اين اهمال كاري خودمان است . كادر حرفه اي را براي اين ظرف ميخواهيم .

تشكيلات رهبري كننده بايستي يك تشكل توده اي باشد . يعني بتواند دور خود و شبكه كادرهاي حرفه اي خود شبكه اي از اعضا را داشته باشد يعني همين عنصر اجتماعي را در شبكه هايي منظم دور خود بكار گيرد و اصولا شاخص يك كادر مسئول اين است كه توانسته باشد چنين شبكه اي را بوجود بياورد .

هدف از فعاليت هايمان بايد آوردن همه اقشار خلق مان به صحنه فعاليت و نبرد باشد .

قانون انقلاب و قيام و همچنين تجارب تاريخي آن به ما مي آموزد كه شكل گيري يك انقلاب و قيام در اختيار و كنترل كسي نيست . عوامل بسيار متعدد و گوناگوني دست به دست هم ميدهند و در يك ارتباط هماهنگ و متقابل و پيچيده اي كه خارج از اراده و كنترل ماست آنرا شكل ميدهند . اما مهمترين نكته اين است كه سرنوشت آن و بويژه آنچه به سرنوشت ما برميگردد به نقشي كه ما در آن ايفاء ميكنيم برميگردد . اينكه چقدر آماده باشيم ، چقدر سازمان يافته باشيم ، چه ميزان شرايط را فهميده و براي آن طرح و خط عمل مشخص داشته باشيم باشيم . وقتي آن مرحله برسد درهر تابلويي كه تصور كنيم ، تحولات پشت سر هم رخ ميدهند و ما را با خودش اينور و آنور ميكشد مگر اينكه از قبل براي آن آماده باشيم يعني سازمان كارمان را داشته باشيم كادرهايمان را داشته باشيم شبكه هاي فعالين خودمان را آماده كرده باشيم و مهمتر از همه آمادگي ذهني خود و خلقمان براي انطباق با هر شرايطي را فراهم كرده باشيم . علم مبارزه به ما ميگويد كه اساس پيروزي و موفقيت در امر مبارزه را حضور خلق و مردم تعيين و تكليف ميكند اما مردمي كه سازمان يافته باشند ، شكل دارند و جلودار وسر داشته باشند . بهمين دليل ما يكي از اهداف اصلي فعاليت هايمان را آوردن تماميت خلقمان به صحنه فعاليت و نبرد تعيين كرده ايم . طبعا اينكار به سادگي صورت نميگيرد اما شدني است . راهها و فعاليتهاي خود را ميخواهد و ما در صدد اينكارهستيم و بايد باشيم زيرا بدون آن قادر به ادامه نخواهيم بود . اينكه اينكار چگونه صورت ميگيرد و چه نوع فعاليتهايي را طلب ميكند را پيدا خواهيم كرد ولي مهمتر از همه اعتقاد و ايمان به اينكه بدون اين هدف ديگر اهداف هم قابل تضمين نيستند . چرا كه هر آنچه از اهداف فوق الذكر بدست مياوريم و محكم ميكنيم ناشي از پايه اي است كه بنا ميسازيم . در نتيجه يك تشكيلات واقعي يعني اينكه بتواند اين شبكه را بسازد .

4- هدف از فعاليت هايمان بايد معرفي سخنگوي واقعي خلق مان در صحنه بين المللي باشد .

سئوال مهمي كه هر كدام از ما بايد از خودش بكند اين است كه سازمان هاي ما در خارج كشور مشغول به چه كاري هستند ؟ اين سئوال مهمي است كه اگر به آن نپردازيم امكانات و فرصت هاي مبارزاتي بسياري را از دست خواهيم داد .طبعا سازمان هاي ما در مدت ده سالي كه استارت يك فعاليت تقريبا منسجم در خارج را زده اند دستاوردهاي بسياري براي خلق مان به ارمغان آورده اند ، آما انچه صحنه از ما مي طلبد بسي بالاتر از اين دستاوردها است . و بدون شك در اين مدتي كه اين سازمان ها انجام داده اند تجربه بسيار گرانقدري است كه مي توان و بايد هدف اصلي و اساسي را روي آن بنا كرد و ساخت . و آن معرفي يك سخنگو در تمام پهنه ها است . منظورمان از سخنگو الزاما يك فرد و يا يك جريان خاص نيست بلكه كميته اي است كه در يك تقسيم كار مشخص و براساس يك توافق خلق ما را در صحنه هاي مختلف نمايندگي كند . همچنين ما نيروي زيادي در خارج داريم كه نياز به يك چتر تشكيلاتي دارد ، يكي از وظايف تشكيلات خارج از كشور كه ميبايست نمايندگي كند خلق ما را جمع آوري و سازماندهي اين افراد و استفاده از توانايي و پتانسيل آنها در همين رابطه است . در خارج كشور فعاليتهاي گوناگوني هست كه ما در آنها غايب هستيم و يا فعال نيستيم و يكي از دلايل آن نبود كادر كاري آموزش ديده براي اين گونه كارها است . درحاليكه ما نيروي زيادي در خارج داريم كه مي توانيم با برقراري تماس و پرداخت بهاي يك طرفه آنها را كه بدون شك نيروي فعال و كارآمدي هستند متشكل ساخته و وارد پروسه كار كنيم . در يك كلام وظيفه سازمان ها در خارج كشور براي اينكه بتوانند بار نمايندگي و سخنگويي و رهبري جنبش در صحنه جهاني و منطقه اي بشكل يكپارچه را بردوش گيرند و از پس تضادهاي آن بربيايند راه اندازي تشكل خارج از كشور است . يعني اينكه ما بايد طرف حساب جهانيان بشويم و بتوانيم يك طرف حساب انتخاب شده و مورد توافق همگان بيرون بدهيم كه هدفش معرفي يك خط ويك سياست و يك برنامه مشخص است تا در نهايت بديل و طرف حساب تحولات باشد . بطور خلاصه خارج از كشور بايد كارهاي زير را در دستور برنامه كاري خود قرار دهد :

1- معرفي يك تشكل و يك سخنگو براي جلوگيري از فرصت طلبي و نفوذ رژيم و انحراف مبارزه ماو همچنين جلوگيري از هرزروي نيروي كاري خلقمان . طبعا منظورما تبديل شدن به سخنگوي كل جنبش و نه تشكل خاصي و دور كردن عوامل تفرقه انداز و فرصت طلب و جلوگيري از ورود آنها در صفوف خلقمان .

2- ايجاد تشكيلات خارج از كشوري و تلاش براي فعال كردن نيروي خارجاز كشور و برقراري رابطه هاي فعال تشكيلاتي با تك تك آنها

3- تلاش براي يكدست كردن كل جنبش در كشورهاي عربيو گرفتن تاييد آنها در قبال سخنگوي اصلي

4- ايزوله كردن رژيمو معرفي چهره واقعي او در قبال خلقمان در صحنه جهاني و رسانه اي اين امر هم از طريق مردم همان كشورها كه كار تماس و رابطه را با آنها بمثابه يك فعاليت مثمر در دستور كار قرار ميدهيم و هم از طريق رسانه ها و دوستاني كه در اين صحنه بايستي براي خود پيدا كنيم .

5- مبارزه با انحرافات و گرايشهاي ارتجاعي هم در زمينه مذهبي و هم قبيله ايو طرد و منزوي كردن هر صدايي كه بخواهد به يكپارچگي و انسجام خلقمان در تمامي زمينه ها ضربه وارد كند .

6- رساندن صداي مردم به جهانيانو جلب نظر آنها اين امر از پايين بايستي راه خودش را باز كند . و بعد به مقامات سياسي برسد . يعني ما از مردم كشورهاي خارجي شروع ميكنيم و به موسسات آنها ميرسيم و از آنطريق به نهادهاي بالا دست پيدا مي كنيم و در هر كشوري تكيه گاه كارهمان را همين مردم قرار ميدهيم تا آنها كه نماينده انتخاب ميكنند پشت مساله ما بيايند .