Justice for Iran (JFI) – May 9, 2014 |Following an urgent appeal issued on December 4, 2013 concerning the arbitrary arrest, torture and real risk of execution of Mr. Ali Chebeishat and Mr. Sayed Khaled Mousavi, JFI has written to six United Nations officials seeking their assistance.

On 9 September 2013, Ali Chebeishat and Sayed Khaled Mousavi were sentenced to execution and Salman Chayani to twenty-five years of imprisonment in exile in Yazd at the order of Justice Sayed Mohammed Baqir Mousavi of the Fourth Branch of the Ahwaz Revolutionary Court. On May 1, 2014, the families were informed of the respective convictions and death sentences of Ali Chebeishat and Sayed Khaled Mousavi were upheld by the Supreme Court of Iran.

In its call on UN officials, JFI provides reliable information pointing to their incommunicado detention and extraction of confession under torture, aired by Press TV on 26 June 2013. It also points out that the accused were denied the right to legal representation and their families, access to information. In fact, following attempts to meet with the European Parliament delegations during their stay at a Tehran hotel in December 2013, the family of Ali Chebeishat was stopped, harassed and driven away by plain cloth individuals. The Ministry of Intelligence and National Security in Shush then summoned and detained two members of the Chebeishat family for three days. Rostam and Hassan Chebeishat’s cases are pending at this date.

At the time of our initialUrgent Appeal, Mr. Chebeishat and Mr. Mousavi were held in Fajr Prison in Dezful in the north of Ahwaz Province and their sentence had been appealed to the Supreme Court of Iran. JFI was concerned by the detainees’ poor health following inadequate treatment for the injuries sustained as a result of torture and their risk of being subjected to further torture and ill-treatment.

On March 18, 2014, Ali Chebeishat and Sayed Khaled Mousavi were reportedly transferred from Fajr Prison to an undisclosed location. One weak earlier Mr. Chebeishat’s 24-year-old son, Salaheddin Chebeishat, was summoned by security services, arrested and later transferred to Sepidar Prison in Ahwaz. Recently, Sallaheddin Chebishat alongside Habib Silahouh, Habib Chayan, Hosein Chebishat and Karim Chayan who are all family members of the imprisoned Arab Ahwazi activists were sentenced to six month imprisonement by Revolutionary Court.

Given the fact that the Islamic Republic follows a similar pattern in cases involving execution, the victims’ families and human rights activists are gravely concerned about the risk of execution. It is in this light that JFI has called on UN officials to save the lives of the Arab cultural activists.

JFI’s call was addressed to six Special Rapporteurs on the Situation of Human Rights in the Islamic Republic of Iran; torture; Extrajudicial, Summary, or Arbitrary Executions; cultural rights; Minority Issues and Independence of Judges and Lawyers.

For further information please see:

Islamic Republic Authorities Transfer Ahwazi Arab Prisoners to an Unknown Location and Harass their Families

Urgent Appeal to United Nations Special Rapporteurs: Ahwazi Arab Activists Tortured, Risk Execution in Iran

ـ 1 ـ
شاهنامه ـ نامه شام
من الملفت للانتباه إطلاق إيرانيين "معارضين" موقع على الانترنت باللغة الفارسية "نامه شام" (رسالة الشام) مخصص عن الأزمة السورية ، يتوجه للقارئ الإيراني، لكن المثير للانتباه أكثر هو نشر الموقع لخبر بالعربية عن اجتماع لناشطين وصحفيين مواطنين إيرانيين ،في الذكرى الثالثة لانطلاق الثورة السورية، لمناقشة وضعها الراهن وكيف يمكن للإيرانيين أن يساندوها، وتوجيههم رسالة مفتوحة للمعارضة السورية حملت عنوان لماذا لا تتحدثون إلينا؟
باعتقادي لم يكن اختيار الاسم لموقع "نامه شام" بريئاً، فاسمه مستوحى دون شك من الـ "شاه نامه" ، لمبدعها العالم والشاعر الإيراني الفردوسي، والتي قدمتها وأتحفت بها الحضارة الفارسية التراث البشري، لكنها في المقابل ،أعطت الإيرانيين شحنة في معرفة الذات، ودفعة للقوميين الإيرانيين بالإحساس بالتفوق على العرب، في مواجهة ما يعتبرونه الغزو الثقافي العربي.
وفي هذا السياق طلب شاه إيران  ذات مرة من الفردوسي، إحصاء كل الكلمات العربية الموجودة في اللغة الفارسية لاستبدالها، وحينما أجابه أنها نحو ثلثي الفارسية أصيب الشاه بالدهشة والفزع في آن معاً.ـ 2 ـ
"شيشليغ" و"چلو كباب"
رسالة الإيرانيين الموجهة للمعارضة السورية، جاءت بعد أكثر من ثلاث سنوات من الثورة، تركزت حول عدم التواصل مع النصح بطريقة التفوق والاستعلاء.
على كل الأحوال لن أقارن مسألة عدم التواصل مع المعارضة الإيرانية نتيجة غياب مواقفها في نصرة الشعب السوري وثورته المجيدة، مع النظام الإيراني الذي يحتل سورية وأراض عربية أخرى، أسوة بمقاطعة المعارضة الإسرائيلية وإسرائيل، التي تحتل الجولان وفلسطين وأراض عربية أخرى، ولن أقارن هنا بين هرتزل ـ الخميني والمشروعين الإيراني ـ الإسرائيلي، رغم أن المشروع الإيراني أعظم خطورة، لكن لابد من التساؤل: من أنتم ؟  لماذا على المعارضين السوريين أن يتواصلوا مع المعارضة الإيرانية، وليس العكس؟ على الأقل لتمييز أنفسهم عن مواقف وسياسات بلادهم ،والنأي بالنفس عن جرائم ترتكب باسمهم.
 السوري يعلم  أن الإيراني صانع سجاد، وبائع فستق(حلبي) ، لذلك هو مضطر للكثير من الحيطة والحذر، من كل ما هو إيراني نظاماً ومعارضة على السواء، نتيجة غياب مواقف حقيقية للمعارضة للتضامن والدعم، وغياب روح المبادرة  .
أعلم أن تواصلاً قد حصل مع قسم من المعارضة الإيرانية*1 ،لكنه لم يكن على المستوى المطلوب، وكان واضحاً أن الاستثمار السياسي هو هدف الإيرانيين، ففي باريس بعد أشهر من الثورة، انضم عدد من المعارضين من "مجاهدي خلق" للتظاهر مع السوريين، لكن سريعاً ما اختفوا عن ساحات التظاهر، وفي تظاهرة قبل أكثر من عام وعدوا بالمشاركة الكبيرة ولم ير يومها إيراني واحد، بل اتصلوا بالمعارضين السوريين ، وطلبوا منهم مشاركة كبيرة للتضامن معهم في مهرجانهم السنوي، وعلى قدر أهل العزم تأتي العزائم.
ما يجهله الكثير من المعارضين ،هو تركيز تواصل "مجاهدي خلق" مع العسكريين المنشقين عن نظام الأسد، وبشكل خاص أصحاب الرتب العسكرية الرفيعة، أو المعروفين منهم، حيث وصل الاهتمام درجة الدعوة لزيارة باريس مع تحمل نفقات ومصاريف الزيارة، بل وحتى ترتيب لقاءات مع بعض وسائل الإعلام.
من المؤكد أن "مجاهدي خلق" وجهوا الدعوة لعدد من المعارضين السوريين، لكن المؤكد أيضاً أن عددا كبيرا من العسكريين ، لم يلب الدعوة، بل هناك من اغتنم فرصة الحصول على تأشيرة زيارة فرنسا ،و وصل باريس دون أن يكلف نفسه عناء الاتصال بهم.
بالتأكيد كلامي ليس  للتشكيك أو تقييم "مجاهدي خلق" ، وأتمنى أن يكون لدينا معارضة لديها القدرة التنظيمة والانضباط ،والحشد وشبكة علاقات ودعم كما لدى التنظيم الإيراني المذكور، بل وأتمنى أن يكون لدينا قيادات لديها كاريزما وقوة شخصية كتلك الكايزما والشخصية التي تتمتع بها السيدة مريم رجوي، أو عدد من قيادات تنظيمهم.
ما لفت انتباهي قبل نحو عام ،هو دخول بعض "المعارضين" الإيرانيين على شبكة التواصل على سكايب مع شريحة واسعة من العسكريين المنشقين، وحتى محاولة عدد منهم الدخول تحت غطاء عملهم الإعلامي، إلى غرف محادثات الكترونية ليست مخصصة للإعلام ، بل للحوار في قضايا عسكرية بحتة.
في دعوة رمضانية للإفطار نظمها معارضون إيرانيون في باريس، وحضرها عدد من المدعوين ين، وبعد خطابات رنانة أكد أحد السوريين المشاركين (وهو لا يمثل إلا نفسه)، وعقب صحن (شوربة) أن سورية الجديدة، ستكون كلها مخيم أشرف، لتستقبل المعارضين الإيرانيين !!!
ليسمح لنا "الأصدقاء" من الإيرانيين ، نحن نتفهم معاناة سكان مخيم أشرف في العراق، لكن سورية لن يكون فيها مخيم أشرف، والشعب السوري لن يقبل بعد رحيل الأسد، بأي وجود إيراني على أرضه ،كما لن يقبل بوجود أي تنظيم مسلح غير سوري على أرضه.ـ 3 ـ  
مرحبا من دون (شوربة)...
الأصدقاء الأعزاء في المعارضة الإيرانية،
نقدّر انزعاجكم وألمكم حيال المأساة السورية، التي ساهم ويساهم نظام بلادكم في صناعتها و استمرارها، كما نقدر اهتمامكم بثورتنا العظيمة، التي ستحرركم بعد انتصارها.
بالتأكيد هناك تقصير وتقاعس وإهمال هائل، من جانب من تنطح لقيادة المعارضة السورية، والإدعاء بتمثيل الثورة السورية العظيمة، لكن لابد من الإشارة والتوضيح إلى أن الثورة السورية، ثورة شعبية بامتياز، أطلقها الشباب وليس الأحزاب، وكما فاجأت النظام السوري وحلفائه، فاجأت الأحزاب والقوى المعارضة، التي لم تكن أساساً مستعدة للحاق بثورة بمثل هذه العظمة والتضحية.
لربما لا يعرف معظم الإيرانيين شيئاً عما يحدث فعلاً داخل سوريا، وعن دور النظام الإيراني في قمع الثورة، وفي احتلال سورية وأراض عربية أخرى، بل وفي بث الفتنة الطائفية والشحن المذهبي، لتوسيع الهوة والعداء بين إيران وجوارها العربي.
لكن دوركم كنشطاء ومعارضين ونخب إيرانية ثقافية وسياسية ودينية واجتماعية، توعية شعوبكم في إيران، وتعريفه بما يحدث خارج الحدود.
إن أخبار الثورة السورية موجودة في كل مكان، والكثير من معارضيكم ونخبكم يتقن العربية ، فلماذا لا يبادرون إلى ترجمة الأخبار والمواقف والبيانات للفارسية، مما ترونه مفيداً في المواقع الإخبارية للثورة السورية ،وفي وسائل الإعلام؟
ولا بد أن نسأل النخب الإيرانية أين هي منذ ثلاث سنوات؟
 وأين جالياتكم وأنصاركم في الخارج، والمظاهرات والتجمعات الاحتجاجية، لدعم ونصرة الشعب السوري؟ لماذا لم تشارك في مظاهرات وتجمعات المعارضة السورية، والموجودة في أغلب عواصم ومدن العالم، ولم نسمع عن فعالية أو ندوة ؟أين بيانات الدعم والتأييد للشعب السوري في وسائل الإعلام؟
كان بودنا أن نسمع عن مبادرة حسن نوايا ، مبادرة صادقة من المعارضة والنخب الإيرانية ، للتواصل مع القوى الحقيقية في المعارضة والثورة السورية ، وأن نسمع بأنها سخرت إمكانياتها وشبكات علاقاتها، للتضامن ودعم ثورة الشعب السوري ،على اعتبار أن السوريين يدفعون ثمن خلاص المنطقة برمتها، فسقوط نظام الأسد يعني بالضرورة سقوط نظام طهران.
ما نراه حتى الآن بأن المعارضة الإيرانية تريد إسقاط نظام طهران بدماء السوريين وتتدفأ على مأساتهم دون أن تحرك ساكناً على الأرض في الداخل الإيراني !
فإن أردتم فعلاً مساعدة ودعم الثورة الشعبية في سورية عليكم أن تعملوا على إطلاق الربيع الإيراني لتسقطوا نظامكم بأيديكم وليس بدماء السوريين واللبنانيين والعراقيين، ليعود النفع كما تقولون على مواطنيكم اقتصادياً، ويستعيدوا حريتهم وتبدؤوا  بالتمهيد لبناء جسور الثقة مع دول وشعوب المنطقة ،على أسس حسن الجوار، والتعايش المشترك ،واحترام الآخر وإعادة الأراضي المحتلة من بلادكم إلى أصحابها الحقيقيين.ـ 4 ـ  
سورية (فيتنام إيران) وتخاذل العالم.. الثورة ستنتصر
إن خسارة إيران لإيرانيين في سورية، ناتج عن دخولهم سورية لقتال الشعب السوري، وهؤلاء قتلة وغزاة وواجب السوريين قتالهم وقتال المسلح غير السوري على الأرض السورية واجب وطني..
 إن الشعب السوري ومعارضته، ليسوا بحاجة لدروس من أحد، وثورته العظيمة ستتدارسها و تتعلمها الأجيال القادمة، وكما هزم السوريون جيش كسرى على أبواب حمص ، سيهزم جيش الخميني على أبواب دمشق.
لسنا كسوريين في موقع الإملاء على النخب الإيرانية، ما يجب أن تفعله لنصرة ودعم قضية شعب مظلوم، يقتل بأموال بلادهم وخبراتها.
إن الشعب السوري وقواه ونخبه الحية، يميزون تماماً بين النظام الإيراني و بين الشعوب في إيران ،وعلى النخب الإيرانية أن تميز نفسها عن النظام بالقول والفعل معاً.*1 : كما لا يمكن بأي شكل من الأشكال اعتبار الفلسطينيين المعارضين للاحتلال الإسرائيلي، "معارضة إسرائيلية" ، فمن الواجب  تصنيف "المعارضة العربية" في الأحواز ـ عربستان (إقليم خوزستان) كحركة مقاومة و تحرير عربية أصيلة من الاحتلال الإيراني ومن الخطأ أن تصنف كمعارضة إيرانية.
فهد المصري
باحث وإعلامي سوري ـ باريس

مقدمه: رژیم ولایت فقیه جهت کشاندن مردم به پای صندوق های رأی در انتخابات ریاست جمهوری اخیر خود، پروژه جدیدی را با عنوان حسن روحانی به مردم معرفی نمود. حسن روحانی در حمله های انتخاباتی خود قول داده بود که هر چه می گوید به عمل می رساند. وی وعده های بزرگی در رابطه با سیاست خارجی، اقتصاد، فرهنگ، تطبیق اصول معطله قانون اساسی و توسعه جامعه مدنی داده بود، که این تحقیق به دنبال آن است تا ناکارآمدی و شکست زود هنگام وعده های دولت "تدبیر و امید!" را نشان دهد. لذا در ذیل به چند پارامتر در دولت روحانی که به شکست زودهنگام وعده های وی منجر شد، پرداخته می شود.سبد کالا روحانی:آمارهای دولتی از ثبت نام بیش از 70 میلیون نفر در ایران جهت دریافت یارانه خبر می دهند، و بنا به گزارش "ایسنا" در 3 اردیبهشت 1393 به نقل از محمد باقر نوبخت، سخنگوی دولت، تنها 3 درصد از مردم  یعنی در حدود 2 میلیون و 400 هزار نفر از دریافت یارانه انصراف دادند، گرچه این تعداد درصد کمی از کل جمعیت را شامل می شود ولی در واقع ناکارآمدی نظام در بهبود و حل اوضاع اقتصادی و معیشتی و یاس عده ای از مردم را نشان می دهد. به هر حال حضور مردم جهت دریافت سبد کالا با تحمل رنج و شرایط غیر انسانی و تحقیر آمیز صف های طولانی توزیع از وجود فقر و نیاز شدید مردم حکایت دارد.دولت در ابتدا با فرافکنی ها و  تبلیغات وسیع تلویزیونی مبنی بر اینکه طرح توزیع یارانه مشکلات و احتیاجات مردم را رفع می کند، از پرداخت مبلغ 500 هزار تومان به مشمولان این سبد خبر داد، لیکن این وعده های تبلیغاتی دروغین جای خود را نه تنها به 10 کیلو برنج بی کیفیت و تخم مرغ و چند قلم دیگر به ارزش کمتر از 80 هزار تومان داد بلکه از نظر تعداد کالا و حجم آن برای مصرف سه هفته یک خانوار کفایت نمی کرد. دکتر ابراهیم رزاقی، کارشناس مسائل اقتصادی در گفتگو با خبرنامه شرق، سبد کالای روحانی را نمونه ضرب المثل "کوه غرید، موش زائید!" دانست و از سرکار گذاشتن همه مردم در جغرافیای ایران توسط دولت حسن روحانی یاد برد. به اعتقاد کارشناسان مسائل اقتصادی در زمانی که بیش از 10 میلیون جوان فارغ التحصیل بیکار وجود دارد، توزیع یارانه هیچگونه تاثیری در تحسین وضع معیشی، امید به زندگی و رفاه اقتصادی نخواهد گذاشت.روحانی و قدرت اقتصادی سپاه:روحانی پس از تصدی زمام حکومت خواستار افزایش مشارکت بخش خصوصی در اقتصاد کشور شد؛ که این رویه در واقع با سیاستهای انحصاری اقتصادی و مالی سپاه پاسداران که بیشتر پروژه های بزرگ را در دست دارد، در تعارض قرار گرفت، لیکن بر خلاف وعده های خود و پس از گذشت مدت کوتاهی، بر ضرورت حضور و مشارکت سپاه در اقتصاد تاکید کرد. جهت درک بیشتر تاثیر سپاه پاسداران در عقب ماندگی اقتصادی، به طور خلاصه به حوزه های فعالیت آن پرداخته می شود: پس از اتمام جنگ ایران و عراق و در راستای تقویت نقش سپاه در پیشبرد سیاستهای مداخله گرایانه و صدور انقلاب به دیگر کشورهای منطقه، ضرورت ایجاب کرد که سپاه به منابع مالی کلان که هیچ ارگانی توانایی کنترل و نظارت بر آن را ندارند، دست یابد. بر همین اساس هاشمی رفسنجانی با توسل به ضرورت استفاده از ماشین آلات بر جای مانده از جنگ راه را جهت تسخیر پروژه هایی نظیر سد سازی و راه سازی برای سپاه پاسداران هموار نمود.بنا به اظهارات "سرتیپ عابد زاده"، جانشین قرارگاه خاتم الانبیاء، تا سال 2006 این قرارگاه بیش از یکهزار و 220 پروژه صنعتی و معدنی اجرا کرده است و 247 طرح بزرگ دیگر را در دست اجرا دارد، و نکته جالب توجه این بود که مهدی کروبی در دوران ریاست مجلس ششم از ایجاد 60 اسکله غیر مجاز در جنوب پرده برداشت. تصدی موسسه های اقتصادی سپاه بر بیشتر فرودگاهها و بنادر، امکان قاچاق کالا برای این موسسه وابسته به خامنه ای را تسهیل نموده و آن را به غول اقتصادی تبدیل نمود. اضافه بر آن می توان به بستن قراردادهای بدون مناقصه سپاه اشاره کرد که شامل تکمیل پروژه متروی تهران، توسعه فازهای 15 و 16 میدان پارس جنوبی و خط هفتم گاز عسلویه می باشد.علی قنبری نماینده مجلس ششم گفت: " یک سوم  واردات کشور از طریق بازارهای غیر قانونی، اقتصاد زیرزمینی و اسکله های غیر مجاز صورت می گیرد". لازم به یادآوری است که بیشتر قراردادهای چند سال اخیر سپاه ناقص مانده است و خسارتهای جبران ناپذیری را به صنعت و بخش خصوصی وارد ساخت. با این همه روحانی نتوانست دست درازی سپاه را از اقتصاد کشور کوتاه کند. روحانی و ملتهای غیر فارس:حسن روحانی در بیانه های تبلیغاتی خود بر احیای حقوق از دست رفته ملت ها ساکن ایران تاکید کرده و قول داده بود که حقوق معطله قانون اساسی را احیا کند. این حقوق بر تدریس زبان مادری و مشارکت سیاسی ملت های غیر فارس در اداره امور داخلی مناطق خود تاکید دارد. همچنین وعده های زیادی را مبنی بر ضرورت رفع نگاه امنیتی و آزادی بیان و مذهب و رفع تبعیضهای موجود بر علیه ملتهای غیر فارس داده است.با وجود تمامی این وعده و وعید ها، علی یونسی، وزیر سابق اطلاعات در دوره خاتمی، که یک شخصیت امنیتی است را به عنوان مشاور خود در "امور اقوام (ملت ها) و اقلیتهای دینی و مذهبی" منسوب کرد. از سوی دیگر در طی کمتر از یک سال ماشین اعدام و سرکوب با سرعت بیشتری روشنفکران و آزادی خواهان را مورد هدف قرار داد. گزارش مرکز آمار سایت نفس در قفس"از اعدام بیش از 598 نفر تنها در دوره 9 ماه نخست ریاست حسن روحانی تا پایان سال 92 خبر داد". با توجه به اینکه بیش از 70 درصد جمعیت جغرافیای ایران را غیر فارس تشکیل می دهد می توان به سهم ملتهای تحت اشغال از نسبت اعدام پی برد.از سوی دیگر نگاه تحقیر آمیز حکومت مرکزی نسبت به پیرامون کما کان بدون تغییر باقی مانده است، که مثال بارز آن را می توان در اظهارات رحمانی فضلی وزیر کشور دید، زیرا وی در مراسم توديع و معارفه استاندار كردستان اظهار کرد: "هر چی گشتم گزینه بومی مناسب برای استانداری پیدا نکردم؛ من خيلی دوست داشتم فردی بومی به عنوان استاندار منصوب شود ولی كسی با ويژگی ها و شاخص های مطرح شده پيدا نكرديم."  لذا وجود چنین نگرش های نژادپرستانه در بین وزرای دولت اعتدال حسن روحانی جای هیچ گونه ابهامی را باقی نمی گذارد که این دولت در نگرش های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی خود نسبت به ملتهای غیر فارس هیچ گونه تغییری ایجاد نکرده است.حفظ هویت فرهنگی و تدریس زبان مادری و محیط زیست و رفع تبعیضهای اقتصادی و تحسین امور معیشتی و اجتماعی و مشارکت در اداره امور مناطق داخلی برای ملتهای تورک، عرب، کورد، ترکمن و بلوچ، رویایی تحقق نیافتنی در سایه نظام استبدادی و اشغالگر ولایت فقیه است.وعده های انتخاباتی پوشالی روحانی:  در واقع وعده های روحانی بیشتر موضوع گفتگوی هسته ای با نظام بین الملل و رفع مشکلات اقتصادی، و همچنین بیکاری و تورم را شامل می شد، تا جایی که روحانی در برنامه "با دوربین" شبکه یک صدا وسیما اظهار داشت: "راه حل های کوتاه مدت یک ماهه و 100 روزه برای حل مشکلات و معضلات اقتصادی، اجتماعی و سیاست داخلی و خارجی در دولت تدبیر و امید پیش بینی شده است که با این برنامه ها ما می توانیم در یک فرصت کوتاه مدت شاهد تحول اقتصادی باشیم".حسن روحانی علاوه بر آن وعده های رفع حصر و آزادی برای زندانیان سیاسی، رفع فیلترینگ وسانسور، آزادی بیان، رفع تبعیضهای جنسیتی برای زنان، ایجاد فضای مناسب فعالیت فرهنگی نیز جایگاه عمده ای را در فعالیت تبلیغاتی ایشان به خود اختصاص داد، که با این وجود حسن روحانی تنها توانست با اختلاف کمتر از 7 دهم درصد بیش از حد نصاب بر دیگر رقیبان خود پیروز شود. و این گواه بر بی اعتمادی مردم از هر گونه تغییر حقیقی در ساختار نظام ولایت فقیه و وضعیت فعلی مردم دارد. وعده های یک ماهه و 100 روزه تحول اقتصادی، اشتغال زایی و رفع بیکاری به یک دروغ بزرگ تبدیل شد. احمد لاشکی نماینده مجلس در جواب نامه یک منبع دولتی به نمایندگان مجلس مبنی بر اینکه ظرف 6 ماه نخست سال، 10 هزار و 950 اشتغال ایجاد شده است، چنین گفت: "اگر 50 شغل ایجاد شده را به ما نشان دهید هنر کرده اید." (سایت آفتابکاران، 19/08/1392) حسن روحانی امید دولت خود را بر رفع تحریمهای خارجی و ایجاد روابط بین الملل گماشت و از 80 درصد مشکلات اقتصادی داخلی غافل ماند، لیکن علیرغم توافق مقدماتی تغییر محسوسی در ارزش پولی ایران ایجاد نشد و توافق هسته ای نتوانست گره از مشکلات اقتصادی روحانی بگشاید. مورد دیگر، روحانی که ادعای آزادی بیان را شعار انتخاباتی خود قرار داده بود، تنها در چند ماه نخست فعالیتش دو نشریه (هفته نامه"یالثارات" و "9 دی")  و روزنامه قانون را به دلیل انتقاد از حکومت توقیف نمود و به چند رسانه دیگر از جمله روزنامه "وطن امروز" اخطار داد وبه دادگاه معرفی نمود.بدون شک با تامل در دیدگاه رادیکالی وی در مجلس اول (59 – 63) در برخورد با مخالفان سیاسی، ناکارآمدی پروژه روحانی در ایجاد هر گونه تغییر در فضای سیاسی داخلی را امری غیر قابل انکار می نمایاند. وی در سخنرانی خود در مجلس در تاریخ 23/04/1359 نظر خود را در باره اعدام مخالفان نظام ولایت فقیه چنین بیان کرده بوده: "توطئه گرها (مخالفان سیاسی) را خوب است که در مراسم نماز جمعه بیاورند و به دار آویزان کنند تا مردم مشاهده کنند و تاثیرش، تاثیر بیشتری باشد."نتیجه گیری:در واقع نظام ایدئولوژیک حاکم در جغرافیای ایران از مشروعیت مردمی برخوردار نمی باشد، چراکه لزوم موفقیت یک حکومت اینست که حتی یک زندانی سیاسی یا مذهبی وجود نداشته باشد و حکومت به تمامی اقلیتهای جنسیتی و دینی و ملت ها با دیده یکسان و بدون تبعیض بنگرد. آزادی بیان و مطبوعات و نبود سانسور شرط اساسی پیشرفت داخلی در تمامی زمینه های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی است، ولی متاسفانه حکومت های متوالی در ایران همگی از یک آبشخور نشأت گرفته اند و تغییرات سیاسی با نامهای متفاوت انقلابی، سازندگی، اصلاحات، اصول گرا و اعتدال گره از حجم مشکل موجود در جغرافیای ایران باز نمی کندعنوان البريد الإلكتروني هذا محمي من روبوتات السبام. يجب عليك تفعيل الجافاسكربت لرؤيته.مركز مطالعات و تحقيقات المزماةرحمان حطاوی

دمکراتیک احواز گزارش رسیده به مرکز خبر رسانی جبهه دمکراتیک احواز حاکی از ان دارد که نیروهای امنیتی رژیم با اعلام گزارشی مبنی بر کشف اسلحه و مواد منفجره طی عملیاتی اتوموبیلی را در کوی مشعلی احواز پایتخت مورد بازرسی قرار داده و تعدادی اسلحه گرم و مواد منفجره را در ان کشف نمودند همچنین در پی این عملیات این نیروها هجومی را به قصد دستگیری تعدادی انجام دادند و تصور ان می رفت 2 تن مورد تعقیب ساکن ملاشیه و شخص سوم ساکن کوی انقلاب (بازداشت شده) این مواد را از خارج از احواز وارد نموده بودند. در طی این هجوم شخصی با عنوان صزخه ساکن کوی انقلاب دستگیر شد و 2 تن دیگر ساکن ملاشیه توانستند از دست نیروهای امنیتی متواری شوند. نیروهای امنیتی به دفعات به منازل این افراد مراجعه و برخی از مستلزمات شخصی انها را مصادره نموده اند. در گزارش صادره از نیروهای امنیتی و به نقل از اقای برهانی فرد معروف امنیتی درملاشیه اتوموبیل کشف شده توسط این سه تن از مرزهای عراق به احواز منتقل شده و این نیروها اتوموبیل را پس از مراقبت های خاص در منطقه مشعلی پارک شده کشف نمودند. به گفته این فرد که عضو بارز نیروهای بسیج منطقه ملاشیه می باشد این سه تن که یکی از انها دستگیر شده است قصد منفجر نمودن ساختمان استانداری در احواز را داشتند. در ادامه این گزارش نیروهای امنیتی اسلحه سبک به همراه مهمات، نارنجک و مواد منفجره خام و اماده را کشف نمودند. به معنای دیگر گروه یا حرکتی در پی این اسلحه کشف شده می باشد. ولی تاکنون هیچ گروه و جنبشی مسئوليت اين عمل را عهده دار نشده است. افراد متواري به ترتيب. 1.احمد حيدري ساكن ملاشيه بين خيابان 10 و 11 2.سلمان خلف حيدري ساكن ملاشيه خيابان 3 و فرد دستگیر شده ملقب به صرخه از ساکنان کوی انقلاب می باشد که تاکنون هیچ اطلاعی از وضعیت ایشان موجود نمی باشد.

مرکز خبررسانی جبهه دمکراتیک احواز

06.05.2014

در اوایل انقلاب سال ۱۹۷۹ ایران، فعالان سیاسی و فرهنگی عرب در شهرهای محمره، عبادان، احواز و دیگر شهرها با تاسیس سازمان سیاسی خلق عرب و کانون فرهنگی خلق عرب، به شیوه مسالمت آمیز خواسته های سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی ملت عرب احواز را مطرح کردند. سازمان سیاسی خلق عرب و سایر تشکلات سیاسی آن دوران نیز در واقع تجلی استمرار مبارزه ملی مردم عرب برای تعیین حق تعیین سرنوشت خویش بوده است.
با گذشت چند ماه از فعالیت های تشکلات سیاسی و فرهنگی مردم عرب، احمد مدنی، عضو جبهه ملی ایران، فرمانده نیروی دریایی ارتش و استاندار نظامی احواز که در آن زمان نامزد ریاست جمهوری نیز بوده، برای کسب رای و جلب حمایت دولت موقت و شخص خمینی، اتهاماتی را به جنبش مردم عرب وارد ساخت.
او با راه اندازی چند کانون نظامی در شهرهای عرب نشین عملا اقدام به تاسیس واحدهای نظامی برای حمله به مردم عرب کرده و آنها را رو در روی جنبش نوپای مردم عرب به کار گرفت. در محمره شخصی نژادپرست و لمپن به نام محمدعلی جهان آرا، سرکرده کانون نظامی محمره بود. او با گردآوری مهاجران مقیم در شهر محمره و عده ای دیگر از لمپن های شهر  به اجرای سیاست های انسان ستیزانه احمد مدنی پرداخت.
مدنی ، جهان آرا و دیگر همفکرانشان با توطئه ای از پیش طراحی شده، با سلاح های سبک و سنگین به تجمع مردم عرب حمله ور شده و در مدت سه روز آتش افروزی در محمره و عبادان بیش از ۵۰۰ تن از مردم بی پناه این دوشهر را قتل عام کردند. دامنه هجوم نژادپرستان به مردم عرب به استفاده مهاجمان از هلی کوپتر برای استمرار هجوم به مردم عرب نیز انجامید. هلی کوپترهای ارتش در آن روزهای جهنمی کوی ها و محلات مسکونی مردم عرب را راکتباران کردند.
آن واقعه که در نهم خرداد ۱۳۵۸ شمسی (۳۰ مه ۱۹۷۹) به وقوع پیوست، تبعات آن نیز تا آغاز جنگ ایران و عراق ادامه یافت، در تاریخ سیاسی ملت عرب احواز از حادثه یاد شده به “قتل عام مردم عرب محمره و  چهارشنبه سیاه” یاد می شود.
درپی این واقعه و همچنین استمرار سرکوب جنبش مدنی ملت عرب به واسطه ترورها و اعدام های گسترده صحرایی، صدها خانواده عرب آواره شده و مجبور به ترک وطن شدند. صدها خانواده عرب نیز عزیزان خود را در این واقعه و حوادث پس از آن از دست دادند.
همچنین در آن برهه صدها زندانی سیاسی عرب شهرهای محمره، عبادان، احواز و فلاحیه و دیگر شهرها در سیاهچال های رژیم جمهوری اسلامی اعدام شدند.
در این هنگام و در حالی که کمتر از یکسال از قتل عام محمره نگذشته بود، ساعت ۱۱٫۳۰ صبح روز ۳۰ آوریل ۱۹۸۰ شش تن از جوانان عرب محمره با در دست داشتن اسلحه وارد سفارت ایران در لندن شده و ۲۶ تن از حاضران در سفارت را به گروگان گرفتند.
در میان گروگانها ۱۸ تن از اعضای سفارت ایران و ۸ تن از مراجعه کنندگان به سفارت حضور داشتند. بلافاصله پس از آغاز گفتگوهای نیروهای امنیتی بریطانیا با گروگان گیرها مشخص شد که آنها جوانانی از عرب های احواز هستند که در اعتراض به سرکوب و کشتار مردم محمره و عبادان دست به این کار زده اند.
فدائیان ملت عرب احوازفدائیان ملت عرب احواز
 
تیم شش نفره تسخیر کننده سفارت ایران، خود را “گروه شهید محیی الدین آل ناصر” معرفی کردند.
این گروه شش نفره متشکل از توفیق ابراهیم الراشدی، جاسم علوان، شایع حامد السهر، عباس میثم، مکی حنون و فوزی رفرف بود.
آنها در برابر حفظ امنیت گروگانها، خواستار آزادی بیش از ۹۰ زندانی سیاسی عرب احوازی از زندان های جمهوری اسلامی ایران شدند. تسخیر کنندگان سفارت مدت ۲۴ ساعت به دولت ایران مهلت داده بودند تا زندانیان سیاسی احوازی را آزاد کند، در غیر اینصورت اقدام به کشتن گروگانها خواهند کرد.
دولت موقت و شخص مهدی بازرگان به خواسته آنها تن نداده و گفته بود؛ اگر همه اعضای سفارت کشته شوند برای ما اهمیت ندارد چرا که اینها شهید به حساب خواهند آمد!
در همان روزهای اول تسخیر سفارت، گروه تسخیر کننده شش تن از زنان و مردان گروگان را به نشانه حسن نیت آزاد کرد. به رغم تمام شدن مهلت تعیین شده از سوی گروه احوازی، اما آنها هیچ کدام از گروگانها را نکشتند.
آشکارا واضح بود که گروه شهید محیی الدین ال ناصر خواستار جلب توجه جامعه جهانی به قتل عام ملت عرب احواز و آزادی دهها زندانی سیاسی عرب احوازی در بند ایران بودند. به همین خاطر به جای کشتن گروگانها اقدام به آزادی شش تن از آنها در همان روزهای اول گروگانگیری کردند.
توفیق ابراهیم که در آن عملیات به “سلیم” معروف بوده همزمان با رهبری گروه ، سخنگوی آنان نیز بود. او در گفتگوی تلفنی با بی بی سی گفته بود؛ ما در بریطانیا این کار را کردیم تا از اینجا به جهانیان بگوییم؛ ما خواهان اعتراف دولت ایران به وجود مردمان عرب در عربستان / احواز هستیم … ما خواهان آزادی زندانیان سیاسی عرب و توقف اعدام ها هستیم و……(نگاه کنید به کتاب “اشغال”، روزنگار تسخیر سفارت ایران در لندن که نسخه اصلی آن به زبان انگلیسی توسط روزنامه ساندی تایمز انتشار یافت و بعدها به فارسی تحت نام ”اشغال” ترجمه شد).
آنچه اوضاع را بحرانی کرد و سبب اعدام یک تن از گروگانها شد، بی مسئولیتی جمهوری اسلامی و شخص خمینی به عنوان رهبر و بازرگان به عنوان نخست وزیر دولت موقت در قبال نقض گسترده حقوق بشر در اقلیم احواز و چنین نیز درگیری لفظی عباس لواسانی (معدوم) با اعضای گروه شش نفره احوازی بود.
توفیق ابراهیم با دیدن یک پوستر بر دیوار دفتر وابسته مطبوعاتی از لواسانی می پرسد؛ در این پوستر همه مردم از ترک، لر، بلوچ، فارس، ترکمن و کرد ، همه و همه با لباس و شکل و شمایل ملی خود نشان داده شده اند…. آیا در ایران مردم عرب وجود ندارند؟ یا دولت شما بر انکار این ملت تاکید دارد؟
لواسانی که از جمله خمینی پرستان معروف سفارت بوده جواب سربالا و اهانت آمیزی می دهد و مردم عرب به ناسزا می گیرد. همین موضوع  پس از چند روز  بحث و گفتگو و اهانت های مکرر لواسانی به مردم عرب باعث اعدام او می شود.
پس از پنج روز گفتگوی توفیق ابراهیم با پلیس، اعضای گروه تسخیر کننده سفارت ایران در لندن متوجه شدند که نه ایران و نه بریطانیا به هیچ یک از خواسته های آنها گوش فرا نداده و در مقابل نیروهای انگلیسی در حال زمینه چینی برای حمله به سفارت هستند. در آن هنگام بود که آنها اقدام به اعدام عباس لواسانی کردند.
سرانجام دقایقی پس از ساعت ۱۹ روز دوشنبه ۵ ماه مه سال ۱۹۸۰ میلادی نیروهای ویژه “اس ای اس” با منفجر کردن پنجره ها، وارد ساختمان سفارت شده و طی درگیری ۴ تن از اعضای گروه شش نفره را به شهادت رساندند و نفر پنجم که عملا تسلیم نیروهای انگلیسی شده در درون ساختمان سفارت به رگبار بسته می شود.
نفر ششم که “فوزی رفرف” نام داشت توانست همراه با گروگانها از ساختمان خارج شود و در خارج از ساختمان سفارت از آلت قتاله نیروهای انگلیسی جان سالم بدر برد. پس از آن فوزی رفرف تنها بازمانده “گروه شهید محیی الدین آل ناصر” بازداشت شده و در دادگاه به حبس ابد محکوم شد.
در آن برهه همزمان با این حادثه موضوع گروگان های امریکایی در ایران نیز از مسائل روز سیاسی وقت بود.
به همین دلیل مارگارت تاچر نخست وزیر وقت بریطانیا خود رسما اعلام کرد که دستور قتل تمامی اعضای گروه تسخیرکننده سفارت ایران را صادر کرده بود تا بدین وسیله حسن نیت بریطانیا در قبال جمهوری اسلامی را نشان داده و  مقدمات آزادی گروگانهای آمریکایی در ایران را فراهم سازد.
پس از این حادثه و کشتار متعمدانه اعضای این گروه توسط پلیس انگلیس، ابولحسن بنی صدر ، رئیس جمهوری وقت ایران، مراتب تشکر و سپاس دولت ولی فقیه ایران را به استحضار ملکه انگلیس و مارگارت تاچر نخست وزیر  وقت این کشور رسانید.
از سوی دیگر ، با گذشت بیش از سه دهه، دولت انگلیس حاضر نیست که میزان تلفات و تعداد کشته ها و زخمی های خود در این حادثه را اعلام کند. چنین نیز کسی حاضر نیست توضیح دهد چرا کسی که عملا در ساختمان سفارت تسلیم شده توسط پلیس انگلیس کشته می شود؟
بدین ترتیب با کشته شدن پنج عضو گروه شهید محیی الدین آل ناصر، انگلیس بار دیگر به کمک نازیست های حاکم بر ایران شتافته و صدای ستمدیدگان عرب احوازی و قربانیان سیاست های پاکسازی نژادی را برای مدتی ساکت کرد.
اکنون با مرور ۳۴ سال از آن واقعه همچنان ملت عرب احواز یاد اعضای گروه شهید محیی الدین آل ناصر را گرامی می دارد و در مناسبات مختلف در بزرگداشت یاد این جوانان شعر گفته می شود و از آنها به عنوان اسوه فداکاری و دفاع از هویت ملی یاد می شود.
پیکرهای فدائیان ملت عرب احواز در غربت و در قبرستانی در لندن به خاک سپرده شدند. به مدت سی سال محل دفن آنها ناشناخته باقی ماند. در سال ۲۰۰۹ مردی که در قبرستان شاغل بوده است محل دفن شهدای دفاع از هویت ملی مردم عرب را به فعالان احوازی مقیم لندن اطلاع داد. چنین نیز این شخص می گوید برای سالهای سال انگلیس از کشف قبر و محل دفن آنها جلوگیری می کرد.
آرامگاه فدائیان عرب احوازیآرامگاه فدائیان عرب احوازی
یک شاهد عینی که در انجام کفن و دفن آنها شرکت کرده می گوید؛ به بدن هر کدام از آنها بیش از ۲۰ گلوله شلیک شده است که این موضوع نشان دهنده این است که انگلیس قصد کشتن آنها را داشته و نه بازداشت و محاکمه آنها.
فوزی رفرف آخرین بازمانده فدائیان ملت عرب احواز نیز درپی کاهش محکومیتش، اخیرا از زندان آزاد شده و اجازه اقامت در بریطانیا را دریافته است.
 
جنبش ملی دموکراتیک عرب الاحواز/ پژوهش

http://www.padmaz.org/farsi/%D8%AA%D8%B3%D8%AE%DB%8C%D8%B1-%D8%B3%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%84%D9%86%D8%AF%D9%86%D8%9B-%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D9%88-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87%D8%9F/

 إن الضجة الإعلامية التي صاحبت إدلاء أكثر من 21 مليون ناخب عراقي بأصواتهم في صناديق الإقتراع يوم الأربعاء الموافق 30 نيسان/أبريل 2014، توحي على أن سير الإنتخابات قد جرت على نحوٍ موفقٍ بشكلٍ عام. بيد أن التمعن في الحيثيات والتفاصيل سواء في الخروقات القانونية والإشكاليات الإدارية والميدانية وغيرها من السلبيات الكثيرة التي تثبت بأن حقيقة الواقع على غير ما يروم تصويره وإخراجه. فعدد المصوتين بلغ أقل من 12 مليون مصوتاً، ونسبة كبيرة من ناخبي المحافظات الست الثائرة عزفت عن الإنتخاب، وإن 90% من العرب (السُّنة) المهجرين في المحافظات الكردية لم يُفتح لهم مراكز إنتخابية.كما وأن نوري المالكي المنتهية ولايته، والذي أعلن في شباط/فبراير 2011 عن أكتفائه بدورتين فقط، فإنه يسعى بالحصول على دورة ثالثة، وكأن الفترتين السابقتين الذي وصل فيهما العراق إلى الحضيض في كافة المجالات والميادين، لم تكن برئاسة حكومته القائمة على المحاصصة الطائفية والعرقية. وكذلك بالنسبة إلى منافسيه وخصومه من عمار الحكيم وأحمد الجلبي إلى أسامة النجيفي ومقتدى الصدر ومسعود البارزاني وسواهم، وكأنهم لم يكونوا مع المالكي في تشكيلة فسيفساء الدولة المتمخضة من العملية السياسية السقيمة أصلاً.في الساعات الأولى من بدء التصويت، والمفروض أن يكون يوماً صامتاً للمرشحين كافة، فإن المالكي سرب لوسائل الإعلام خبراً مفاده إن 700 ألف عسكري قد صوتوا له، دونما أن يفصح عن حقيقة وكيفية حصوله على هذا العدد! وحتى عندما ذهب المالكي إلى فندق الرشيد في المنطقة الخضراء لكي يدلي بصوته، فقد أعلن بأنه واثق بفوز كتلته في هذه الإنتخابات، لكنه ينتظر لمعرفة حجم هذا الفوز، حيث قال: إن "فوزنا مؤكد ولكننا نترقب حجم الفوز".وبما أن الطابع العام من هدف الإنتخابات هو التغيير الذي طالبت به الكثير من المراجع الدينية والعشائرية والإجتماعية، فإن مفهموم المالكي لهذا التغيير يعني أن تنتقل الحكومة من وضع المحاصصة إلى وضع الأغلبية ليس إلا. ولذلك يرى أن شكل الحكومة المقبلة يتوقف على الإنتخابات وعلى كثافة المشاركة فيها وعلى الإختيار، معرباً عن أمله بأن يحصل على نسبة نجاح تؤهله لشكيل حكومة أغلبية.   وفي فندق الرشيد أيضاً قد صّوتَ رئيس المجلس الأعلى الإسلامى عمار الحكيم الذي قال: إن المؤشرات التى لاحظناها فى تصويت العراقيين فى الخارج والتصويت الخاص للقوات المسلحة جاء ليعبر عن إرادة وطنية عراقية لمشاركة واسعة فى هذه الانتخابات. وأضاف: أن "اليوم عظيم وسيحدد فيه حاضر العراق ومستقبله وتترسخ فيه الديمقراطية وتتحول من سلوك وممارسة إلى ثقافة وهذا ما نحتاجه، مضيفا أن القرار اليوم لأبناء الشعب وتقرير المصير. بالأمس كنا فى حملة إنتخابية واليوم هو قرار الشعب وسيحترم أيا كان ويوم غد ستبدأ مرحلة التلاحم والتآزر لبناء العراق ونهوضه".وكالعادة يتكلم الحكيم بلغة التنظير التي تطرب الأذن بمثاليتها، بينما مآسي وآلآم العارقيين تحتاج إلى أفعال لا أقوال. ناهيك بالإشارة إلى أن "المجلس الأعلى الإسلامي" الذي ينضوي في كتلة الإئتلاف الوطني الذي فرضته إيران بأن يمسك بزمام السلطة في العراق، هو تكتل طائفي النزعة من ناحية، ويخضع تماماً إلى الأوآمر الإيرانية من ناحية أخرى. وبالتالي فقد أثر هذا التكتل الطائفي إيما تأثير في تعطيل الهوية الوطنية. وبذا مهما حاول عمار الحكيم في تسويق خطابه "عن إرادة وطنية عراقية"، فهي ليست أكثر من مماحكة لكسب الأصوات وحسب.وبعد إنتهاء يوم الإنتخاب، أصدر مسعود البارزاني بياناً يوم الخميس الموافق 1 آيار/مايو 2014 يدعو فيه جميع الكتل السياسية إلى قبول نتائج الإنتخابات والتعامل معها بروح وطنية. وقال فيه: "لا يهم كيف ستكون نتائج الإنتخابات، المهم أن شعبنا أعلن برغبته عن ترسيخ الديمقراطية، ولهذا أطالب جميع الأطراف السياسية المشاركة في الإنتخابات التعامل مع النتائج الرسمية التي سوف تعلن من قِبل الفوضية بروح وطنية ومسؤولة وأن يخضعوا لقرار الشعب". والإشارة الأخيرة يقصد بها المالكي الذي يحاول الإلتفاف من أجل نيل ولاية ثالثة في السلطة. أما الكلام عن "ترسيخ الديمقراطية"، فالسنوات الإحدى عشرة المنصرمة قد ترسخت فيها مفردات الأستبداد والتسلط والبطش، وتلاشت فيها مفردات الحرية والديمقراطية والحقوق المدنية.إن حقيقة التنافس الحاصل في الإنتخابات رغم تغليفها بالثوب الديموقراطي الفظفاظ ومزاعم إداء الخدمة للوطن وللمواطن، لكن الهدف الرئيسي يكمن في الوصول إلى المربع الذهبي المتمثل في كرسي رئاسة الوزراء، حيث التمكين من صناعة القرار السياسي والسيطرة الرسمية على المال والإعلام والقوات المسلحة وأجهزة الأمن الخ. وعليه فإن شخوص الإحتلال سيستمرون على خشبة المسرح بتأدية أدوارهم، لكن ربما ستتغير الأدوار، خصوصاً وإن المالكي التي إنقسمت عليه طهران وواشنطن، حيث كانت الأولى تود الإبقاء عليه، والأخرى تريد تغييره؛ فإن الموقف الإيراني قد تغير الآن.ولقد كشف النائب العراقي السابق والقيادي في الحرس الثوري الإيراني المدعو جمال جعفر المُلقب "أبو مهدي المهندس" عن نقله رسالة من قائد فيلق القدس اللواء قاسم سليماني إلى زعماء "إئتلاف التحالف الوطني" في 16-4-2014، ونقل نفس الرسالة إلى أقليم كردستان حيث إلتقى في أربيل بقيادات الحزبين  الكرديين الرئيسيين: "الحزب الديموقراطي الكرستاني" و "الحزب الوطني الكردستاني"، موضحاً للجميع أن "إيران تعد إن ولاية المالكي الثانية ستكون الأخيرة".  وفي يوم الإنتخابات التشريعية في العراق، أفادت صحيفة نيويوك تايمز الأمريكية بأن "العديد من المسؤولين الأمريكيين سيرحبون بهزيمة رئيس الوزراء". وأشارت الصحيفة إلى أن: تقييمات المخابرات المركزية الأمريكية ترى أن إعادة إنتخاب المالكي قد تزيد التوترات الطائفية وترفع أحتمالات الحرب الأهلية. معربين عن فشل المالكي في حل وسط مع الأطراف الأخرى (العرب السُّنة والأكراد)، والإخفاقات العسكرية التي تعرض لها، وعن قواته التي قامت "بإرتكاب إنتهاكات خطيرة ضد النشطاء والمعارضين لحكومته، بما في ذلك التعذيب، وعمليات الإعتقال العشوائي للسُّنة المطالبين بحقوقهم، وأخذ رشاوي من أجل إطلاق سراح المعتقلين". ونوهت الصحيفة في تقريرها إلى أن "المالكي قد فقد الدعم من مراجع السلطات الدينية الشيعية في النجف".
ولكن عندما بدأت في موقع "معرض بغداد الدولي" عمليات العد والفرز لنتائج الإنتخابات التشريعية، ومنع وكلاء الكتل السياسية من دخول قاعات، فقد أكدت نتائج أصدرتها الخميس الماضي "شبكة عين العراق" لمراقبة الإنتخابات تقدم "إئتلاف دولة القانون" الذي يتزعمه نوري المالكي في معظم المحافظات، بإستثناء محافظة الأنبار التي لم يشملها المسح الرقابي بسبب تردي الأوضاع الأمنية فيها على خلفية المعارك الدائرة هناك بين قوات المالكي وثوار العشائر.ومما جاء في البيان الصادر عن الشبكة إن دولة القانون تصدرت النتائج الإنتخابية، تلاها التيار الصدري بزعامة مقتدى الصدر، ثم كتلة المواطن التي يترأسها عمار الحكيم بفارق طفيف. ولقد حصل الحزب الديموقراطي الكردستاني بزعامة مسعود البارزاني على المرتبة الرابعة، فيما أحرزت قائمة متحون برئاسة أسامة النجيفي بالمركز الخامس، وتلاها إئتلاف الوطنية بقيادة أياد علاوي. وحصلت حركة التغيير الكردية برئاسة نو شيروان مصطفى على المرتبة التاسعة، بينما نال إئتلاف العربية الذي يقوده صالح المطلك على المركز العاشر. وهكذا داوليك مع بقية الأحزاب الأخرى المشاركة في الإنتخابات.  والسؤال هنا، هل فعلاً تتقدم قائمة المالكي بالمرتبة الأولى؟ وماذا عما جرى في مدينة الصدر؟ فأصوات الناخبين فيها بمئات الآلآف، وجلهم من التيار الصدري، وما أن أنتهى وقت التصويت، حتى باشرت قوات سوات التابعة للمالكي بالإستيلاء على صناديق الإقتراع بحجة نقلها إلى موقع "معرض بغداد الدولي"، والأخير يقول لم يستلم شيئاً من مدينة الصدر!! هذا غيض من فيض، لا سيما وأن ضرب طيران المالكي لسدة النعيمية ونواظم المياه، وإغراق مناطق شاسعة في محافظتي الأنبار وغربي بغداد، قد حرمت أعداد هائلة من الإشتراك في التصويت بالإنتخابات. وكذلك إستمرار شن قوات المالكي بالهجوم البري والقصف الجوي والمدفعي بالصواريخ والقنابل والراجمات قد أجبرت أكثر من مليون مهجر على النزوح من مناطقهم وفقدانهم ممارسة حقهم الإنتخابي. وإذا كانت هذه العمليات الإنتقامية تكشف عن مدى سياسة المالكي الطائفية، فإنها تُظهر أيضاً عن عقليته الإستبدادية التي طالت حتى شركائه داخل "إئتلاف التحالف الوطني". فقد جرت ثلاثة مواجهات مسلحة: داخل المنطقة الخضراء في بغداد، ومحافظتي البصرة والمثنى بين أتابع المالكي وعمار الحكيم، خصوصاً بعد إعلان المرجع الديني بشير النجفي تحريم إنتخاب المالكي، وتفضليه إلى عمار الحكيم.بين هذا وذاك فإن رئيس الدائرة الإنتخابية بمفوضية الإنتخابات العراقية مقداد الشريفي قال في مؤتمر صحفي في بغداد أن: نسبة المشاركة إستناداً إلى سجل الناخبين قد بلغت 60%، ولفت إلى أن هذه النسبة لا تشمل بعض المناطق. وهذا يعني أن النسبة المذكورة ليست نهائية، موضحاً أن المفوضية تنتظر ورود أرقام أخرى من بعض "المناطق الساخنة"، أي في غربي العراق. وقال: إن النتائج النهائية للإنتخابات البرلمانية ستعلن في غضون شهر بأقصى تقدير.إن النسبة التي أوردها مقداد الشريفي، تذكرنا في نفس نسبة الإنتخابات الماضية التي جرت في 7 آذار/مارس 2010، والتي إتضحت بعدها النسبة الحقيقية في المشاركة، حيث لم تصل إلى 38%، علِماً كانت الأوضاع حينها أهدأ حالاً مما عليه في الإنتخابات الحالية. أما قوله عن إعلان النتائج بنحو شهر، فهذه هي المخادعة الكبرى التي تجري فيها إعداد وتوزيع النسب المئوية وتحديد مَنْ هو رئيس الوزراء القادم.فعلينا أن نكرر القول ونعيد للأذهان بأن "المفوضية العليا المستقلة للإنتخابات" قد أسسها المحتل الأمريكي، وهي تعمل وفق ما مرسوم لها مقدماً. ولقد أشار أحد المهندسين في الحاسبات والبرمجيات من داخل المفوضية بأحد أبنية التصنيع العسكري سابقاً، إن بناية المطبعة تقع في جزئين، الأول تجري فيه إدخال البيانات من عدد من الطوابق، والجزء الآخر قاعة كبيرة يعتليها طابق خاص جداً له مدخل خاص يُدار من قِبل "المخابرات المركزية الأمريكية" تحت أسم "مركز مراقبة الأمم المتحدة" للتمويه والتغطية. وهذا الجزء هو الذي يدير الحاسبة المركزية ويحور النتائج التي يتم إدخالها من قِبل المدخلين المبرمجين من الجانب العراقي، وهم متدربين وتابعين للتوجيهات الأمريكية التي تحدد مَنْ هو الفائز، وفق أولويات حسابات الإدارة الأمريكية.ومن بين الأدلة على هذا التخطيط الخفي والمتحكم بنتائج الإنتخابات العراقية، إن هناك نسبة من المواطنين لا يدخلون الإنتخابات، مثلاً: 90% من العرب السُّنة في أربيل الذين لم يوضع لهم صناديق إقتراع، فهولاء وغيرهم الكثير يقوم الحاسب المركزي المسيطر عليه أمريكياً بأستخدام هذه النسب وإدخالها لحساب من يريدونه. وكذلك  توظيف اللعبة الديموقراطية وتحريكها أمريكياً داخل العراق لتستمر العملية السياسية على منوال المصالح الأمريكية.فما هي مآلات الأنتخابات العراقية وكذبة الديموقراطية الأمريكية تنخر بالعراق وشعبه؟ لم يحصل العراقيون على شيءٍ طيلة السنوات الماضية غير المزيد من التقهقر والتراجع، ولن يحصلوا على شيءٍ في السنوات الأربعة القادمة، إلا نفس النتيجة. وبالتالي لا حل عبر الإنتخابات ذات المقاييس الأمريكية، بل بإزالة ما رسخه المحتل الأمريكي بالعملية السياسية البائسة والفاشلة التي يسيطر عليها كتلة مصنوعة إيرانياً ومدعومة أمريكياً، ليبقى العراق في المنطقة العربية ضعيفاً ركيكاً لصالح الكيانين الصفوي والصهيوني