لماذا ثم لماذا ثم لماذا!...د. جاسم الشمري – العراق

المتابع لمجمل الأحداث المركبة والمتسارعة التي وقعت – وتقع - في العراق منذ مرحلة ما قبل الاحتلال الأمريكي وحتى اليوم يبقى في حيرة من دوافع وأسباب تلك السلسلة العجيبة من الكوارث، التي أحاطت بالعراقيين في مجالات الحياة السياسية والاجتماعية والثقافية وغيرها.

هذه الحيرة تدفعنا لعشرات التسأولات التي حاول الخبراء والمحللون السياسيون أن يجدوا لها بعض التفسيرات، وهي – أي التفسيرات-  - وإن كان بعضها فيه شيء من الصواب - إلا أنها بالمحصلة لا يمكن أن تكون إجابات شافية عما يختلج النفس الإنسانية من حيرة جراء ما وقع للعراق.

ومن بين هذه الأسئلة المتكررة والمحيرة:

لماذا أصرت الولايات المتحدة – في مرحلة ما قبل الاحتلال- على التطبيل لاكذوبة امتلاك العراق لأسلحة محرمة، وهي التي أعلنت - لاحقاً-  خلوه منها؟!

ولماذا أَصَرّ الأمريكان على غزو العراق دون الحصول على موافقة المنظمة الدولية؟!

ولماذا استخدمت القيادة الأمريكية الأسلحة المحرمة في معارك المطار وغيرها، وعاقبت المدنيين بالأسلحة الفتاكة المتطورة منذ الساعات الأولى لاحتلالها لبلاد الرافدين؟!

ولماذا دمرت الدولة العراقية، وهدت البنى الفوقية والتحتية؟!

ولماذا سمحت قواتها المحتلة للمتخلفين والسرّاق أن ينهبوا ممتلكات الدولة والمتاحف، بينما حافظت على وزارة النفط فقط؟!

ولماذا خدعت العراقيين بكذبة الديمقراطية؟!

ولماذا سَرَّحت الجيش العراقي السابق، وحلّت الأجهزة الأمنية، و قَوَّضت الدولة السابقة؟!

ولماذا نصبت حاكماً أمريكياً في بداية الاحتلال، وكأن العراق ولاية أمريكية؟!

ولماذا شكلت مجلساً للحكم عُرف بهشاشته وضعفه؟!

ولماذا تركت الحدود مفتوحة أمام كافة أنواع التدخلات الخارجية؟!

ولماذا تبنت الولايات المتحدة ما سمي بنظرية (الفوضى الخلاقة)، الهادفة لجعل الساحة العراقية انطلاقة للسياسات الإستراتيجية الأمريكية في المنطقة والشرق الأوسط؟!

ولماذا شرعنت احتلالها للعراق باستصدار القرار الدولي رقم 1483، في وقت لم تكن مؤهلة للنهوض بالالتزامات، التي تفرضها صفة البلد المحتل، وفي مقدمتها حفظ الأمن والنظام، وحماية الحدود الخارجية؟!

ولماذا قسمت العراقيين على أُسس مذهبية وعرقية؟!

ولماذا روجت لاكذوبة الأكثرية والأقلية بين العراقيين؟!

ولماذا شجعت - وما زالت- سياسة تقسيم العراق بحجة النظام الفدرالي، الذي يراد منه تقسيم البلاد، وليس مجرد نظام إداري؟!

ولماذا تركت الحبل على الغارب لقواتها الهمجية، لتستفز المدنيين في منازلهم والشوارع وكأنها سياسة معدة سلفاً؟!

ولماذا رفضت ترك العراق بعد أن "خلصت العراقيين"، مما تسميه النظام السابق؟!

ولماذا حاكمت مسؤولي الدولة السابقة بمحاكمات صورية، يعرف القاصي والداني أنها تمثيلية؟!

ولماذا انتقمت أمريكا من أهالي الفلوجة بقسوة مرعبة في معركة خرج منها الأمريكان يجرون أذيال الهزيمة؟!

ولماذا سعت جاهدة لإذلال العراقيين وطمس كرامتهم في معتقلات أبو غريب وبوكة، وهي التي تدعي أنها راعية لحقوق الإنسان في العالم؟!

ولماذا حرصت على إبقاء العراق تابعاً لها في عموم السياسات الخارجية؟!

ولماذا تَكَتَّمَت على جرائم التهجير التي مارستها الأجهزة الأمنية والمليشيات الطائفية منذ العام 2005، وحتى الساعة، والتي أرعبت المواطنين في وضح النهار؟!

ولماذا لم توقف الجناة الذين فجروا المرقدين في سامراء، وأشعلوا فتنة طائفية أحرقت الأخضر واليابس؟!

ولماذا تجاهلت الجرائم التي ارتكبت في المعتقلات الحكومية والمليشياوية، السرية والعلنية؟!

ولماذا دعمت بعض الأحزاب الحاكمة التي كانت تعدها - في مرحلة من المراحل - أحزاباً إرهابية؟!

ولماذا لم يفتح الأمريكان الباب لحوار وطني عراقي للوصول لمشتركات تهدأ الأوضاع في البلاد؟!

ولماذا وقفت مع الطرف الخاسر في الانتخابات البرلمانية  في العام 2010؟!

ولماذا تغافلت عن جرائم الحكومات السابقة، التي صارت - في بعض الأحيان- علنية؟!

ولماذا سمحت الإدارة الأمريكية لإيران ولسفرائها المتعاقبين أن يتحكموا في المشهد العراقي بصورة علنية؟!

ولماذا سمحت لطائرة احمدي نجاد بالهبوط في بغداد في مرحلة " العداء الأمريكي – الإيراني المعلن"؟!

ولماذا ولماذا ولماذا؟!

عشرات الأسئلة التي لا نجد لها إجابات شافية كافية، زرعت الحيرة في نفوسنا وقلوبنا، ولا نعرف لها تفسيرات مقنعة في زمن مليء بالدم والقتل والإرهاب!
 

After more than three decades have passed on the establishment of the Islamic republic of Iran based on the welayat el faqih theory, the discussions and the debates revolve strongly about this theory both negatively and positively, with an important note that its negative outlook is predominant because it is not basically a theory that relies on strong doctrinal foundations. The term General mandate of welayat el faqih represents the summit of theocratic absolute domination on the country and the people. If we examine it carefully and we discuss its various aspects, we find that the term as an emergent thought within the Shiite jurisprudence. And the most dangerous in the welayat el faqih is that it represents a political-doctrinal concept considered as a trans-boundary one and not limited only to Iran.

Based on this theory developed by Sayed Khomeini, al waley el faqih (the Iranian) will get huge authorities and absolute powers within a certain broad explanation that the theory of welayat el faqih Government is a branch of the absolute governance of the Messenger of Allah, the prophete Mohamad (peace be upon him) and one of the primary provisions of Islam, and a priority to all Sub provisions even prayer, fasting and pilgrimage. Al waley el faqih is a jurist above the Constitution and the man-made laws, and his decisions are considered enforceable divine laws.

As it is widely known, the Shiites throughout the past centuries believe that the religious jurists have mandate on matters of the jurisprudence and money and the like of purely religious issues without interfering in political matters, and all it was based on what has been quoted by Imam El Mahdi (pbuh) who said: "The occurring incidents must be referred to the narrators of our discourses. ".

Welayat El Faqih in Shiite Islam, which lacks any significant jurisprudential support, is similar to the theory of “Governance of God” introduced by the Muslim Brotherhood in Sunni Islam. The basis of such a theory assumed that the Islamic nation needs an Imam according to Imam Ali bin Abi Talib (pbuh) stance against the Khawarij when the followers of Muawiyah bin Abi Sufiyan raised the Holy Koran on the spears and pronounced their famous expression (No Gouvernance but to God), and they demanded to refer to the Koran, therefore the Imam Ali answered them by saying the famous proverb “ A Right Expression Used for Wrong Purposes”.

Although the Koran cannot rule by itself but through human beings and that people needs a leader, this fact has been used by Khomeini and Khamenei, and they built what they perceived as right and wrong; accordingly, they have given al waley el faqih the absolute religious-political authority and, he was appointed as a deputy of the Imam El Mahdi (pbuh) in his absence and, Muslims must show  obedience to al waley el faqih.

 Sayed Khomeini claimed that the evidence which indicates that the Imamate is the same evidence that indicate the necessity of Welayat El Faqih, and it is one of the things rational facts, and so such as appointing a guard ​​for the young people, and a guard for the nation as well.

 It is very important to note that the opponents of Khomeini's Welayat El Faqih, because most of the Shiites scholars in Najaf opposed and rejected this theory, including: Sayed Mohsen al-Hakim, Sayed Abu al-Qasim al-Khoei, Sayed Shirazi. And neighborhoods like them: Mr. Ali al-Sistani, and Sayed Mohammed Said al-Hakim, and Sheikh Ishaq Fayyad, and Sheikh Bashir al-Najafi in addition to  Sayed Abdul Hussain Sharaf al-Din, Sayed Musa al-Sadr, Sheikh Mohammed Jawad Mughniyah, and Sheikh Mohammad Mehdi Shamseddin.

 Ayatollah Sayyed Muhammad Hussein Fadlallah supported the Khomeini’s Welayat El Faqih but he refused the general governance and launched the term of multiple states of governance.

 Therefore, he suffered a lot of the Hezbollah repression in Lebanon, the party that believes in Welayat El Faqih. The main topic which raises attention is that the grandson of Khomeini, who is a religious scholar with a religious rank of  Ayatollah is considered one of the most opponents of the theory of Welayat El Faqih and he refuses to mix religion with politics.

Despite the fact that many of the Shiite clerics did not accept the general mandate of al waley el faqih, but they have consider it as heresy

ih all the rights and powers, this theory granted the supreme leader absolute authorities for the management of conflict, and political influence in the face of real threats to the ruling regime.

In Syria, for example, the logical and humanitarian duties oblige us to stand with the oppressed (the Syrian people) and to help them in the face of any unjust ruling such as Assad regime. However, the mullahs' regime has stoked the conflict in Syria and turned it from a humanitarian revolution demanding human rights to an ideological struggle in which al waley el faqih (sayed Khaminaii) used the media and all tactical tools to mobilize the Shiites in order to defend the Syrian unjust system. Al waley el faqih persuaded large segments of Shiites from Afghanistan to Iraq, and Lebanon and through Iran and other countries that the Shiite holy shrines are targeted. Such religious slogans have agitated any Shiites believer and stimulate such an audience while in fact the purpose was to defend the strategic interests of Iran in the Western Mediterranean .

In the example of Lebanon, the Iranian-based of welayat el faqih vision due to the reality of the weakness of the existing state, which allowed the militias to Tehran to catch the bulk of the decision by the Shiite through the religious justification. Pro-Iranian parties have worked for the kidnapping of Shiite Arabs decision knowing that the essence of the current conflict based in Lebanon and the region is a political and not stems from religious doctrines. All who have adopted the welayat el faqih in its Iranian version has brought this doctrine into the culture of the Lebanese Shiites, and integrate it with the a bunch of material interests in addition to the broad categories been enticed and brought them as supporters to Tehran regime.

In Yemen, the welayat el faqih has taken advantage of a clear distinctive religious privacy due to the deep faith of Mahdism at the Shiite community; According to this religious vision Abdul-Malik Houthi coup has been portrayed as a right of action. Al waley El Faqih has invested this concept for his interests to broadcast such an act as a religious good news that indicates the near to the appearance of the awaited imam El Mahdi (pbuh) linked to the emergence of Yamani, or Abdul-Malik Houthi based on the Iranian view.

Therefore, what is happening in Yemen poses to them in addition to the events of Iraq and Syria some inevitable signs of appearance of El Mahdi (pbuh) also associated with the appearance of «the Khorasani», Al waley El Faqih Sayed Ali Khamenei in Iran. The exploitation of this faith was linked to the need to bring down the Saudi monarchy as it considers Iran a major obstacle to its expansion in Arabia and laid out on the Iranian influence on the Two Holy Mosques in the Hijaz, in order to achieve additional justification for Iranian claim the political and religious authority on all Muslims. This does not come out for Iran's behavior regarding to the Palestinian cause where Tehran struggled to turn Jerusalem into crane for its regional project of influence. We remind everyone how Sayed Khomeini and his successor and under the banners of “Jerusalem Day” and “Death to Israel”, have created paramilitary groups fighting in proxy for Iran. However, we can obviously witness how the mullahs' regime in Tehran did not throw one missile or one single bullet at Israel.

Even inside Iran, the political system tried to promote welayat el faqih as a general mandate of the jurist which has become a tool to maintain the social cohesion through an ideology made-up by Imam Khomeini in order to help him in covering the bloody war with Iraq. Although the debate endures aboutwelayat el faqih, the political, spiritual and charismatic leadership of the Khomeini has helped him to consolidate this doctrine in spite of his tyranny. Sayed Khaminaii inherited Khomeini not only in welayat el faqih as far as he inherited the point of tyranny and he widened its limits beyond the borders of the Islamic Republic.

The bottom line of what has been mentioned above is that the general mandate of the welayat el faqih is only a heretic theory that has been invented within the Shia Imami doctrine in addition to all Alawite and Zaydi Shiaa. Such heretic theory has proven during the last three decades that it covers a repressive authoritarian policy based on the exclusion of the mind and the rejection the other with an intensifying the absolute domination on the human life under the pretext of religion, while the true religion is innocent of such heresy.

Based on all what we have stated before, we call all Shiites whatever their tongues, languages, and national identities to obey the wise words of Imam Hussein bin Ali (pbuh) to "Be free in your world and life. And therefore, all Shiites must not obey the regime of clerical rulers of iranian welayat el faqih, who wants to get you back to age of ignorance before the appearance of Prophete Moahamad (pbuh) and Islam, in order to rule over you and abuse you although God has created you free people. Your release to freedom from welayat el faqih regime prison in Iran and his followers, in Lebanon, Saudi Arabia, Bahrain, Kuwait, UAE, Qatar, Yemen, Iraq and Syria, is necessary and your seeking of freedom is a religious duty upon you. Such duty depends on you alone as stated in the holy verse of Koran "Allah does not change the conditions of people until they change it themselves. "

* Sayyed Mohamad Ali El Husseini

Secretary General of the Arab Islamic Council in Lebanon.

عنوان البريد الإلكتروني هذا محمي من روبوتات السبام. يجب عليك تفعيل الجافاسكربت لرؤيته.

 


http://www.arabicmajlis.org/subject.php?id=1396

چکیده جمعبندی تاریخ مبارزات خلق عرب احواز( عربستان –اهواز )

سمیر یاسر

مقدمه

هراز گاهی صحنه سیاسی سرزمین اشغال شده ما شاهد اعتراضاتی در این یا آن شهر و روستا است. این اعتراضات خود انگیخته و یا فراخوانده شده که تماما سمت و سوی مبارزه با حاکمان سرکوبگر و بر علیه سیاست های سرکوب و ویرانی است بسرعت فضای سیاسی شهرها را بدست می گیرد و جنب و جوش مبارزاتی را در سرتاسر شهرها و روستاها می پراکند . در یک سمت مردم به پیشتازی جوانان پرشور خلق عرب برای دفاع از موجودیت شان به خیابانها سرازیر می شوند و از سوی دیگر حاکمان ایران با اعزام نیروهای سرکوبگر به مقابله با آنها وارد صحنه می شوند . این اعتراضات و ورود مردم به صحنه و فعالیت جوانان آگاه و مبارزی که خطرات را به جان می خرند تا موتور اعتراضات را به حرکت در می آورند ، فضایی را بوجود آورده که می توان روی آن یک حرکت و جنبش سازمان یافته را بنا نهاد. سرزمین اشغال شده ما شاهد دهها و صدها از این نمونه ها اعتراضات بوده و خواهد بود . اما این اعتراضات و جنبش های اعتراضی در یک سیکل بسته سیر می کند و از توی آن به نتایجی که باید راهگشای امر مبارزاتی باشد و به شکل گیری یک جنبش سازمانیافته منتهی شود تا بحال نرسیده است. در داخل مجموعه هایی در فعالیت هستند که افراد آن عناصر آگاه و مبارزی است که موتور محرک هستند. این افراد که در مجموعه های مختلف علنی و غیر علنی و در اشکال مختلف فرهنگی و صنفی فعالیت دارند از یک کمبودی رنج می برند که اساس هر مبارزه ای است و آن تشکیلات سازمان یافته است . این مجموعه ها با توجه به ارتباطات وسیع توده ای که دارند ، در صورت غلبه بر این ضعف می توانند هدایت و رهبری جنبش خلق ما را بدست بگیرند و نقيصیه تاریخی خلق ستمدیده ما که همانا فقدان یک سازمان رهبری کننده است را رفع کنند . این مقدم ترین تضادی است که اکنون در مقابل هر نیروی مبارز و صادقی قرار دارد که خواهان آزادی و استقلال و عدالت برای مردم خود است و می خواهد شکل کنونی مبارزه را از بن بست خارج کند ، که باید به حل آن اقدام کرد . این مساله قبل از هر چیز به یک تشریح از وضعیت کنونی نیازمند است.

وضعیتی که همه به بن بست بودن شکل مبارزاتی آن اذعان دارند اما راه چاره را در مشی های غلطی جستجو میکنند که جز به سیکل بسته موجود چیزی اضافه نکرده و نمی کند . ما برای شروع بحث از بررسی تاریخ مبارزات خلق مان شروع میکنیم و می خواهیم ببینیم که چه عامل و یا عواملی باعث شده اند که این مردم در امر مبارزه بمعنای واقعی فاقد این سرمایه اصلی باشند .

با وجود انبوه مبارزات و کشته و اسیر و دربدریها چرا این مردم نماینده راستین و واقعی خود را که بتواند مبارزات انها را هدایت کند را فاقد هستند .

تاریخ گذشته ما ، این را برای ما بازگو می کند و ما در اینجا فقط آنرا فرموله خواهیم کرد و از درون آن جمعبندی خود را عرضه خواهیم کرد . طبعا منظور ما از بیان ضعف ها و علل شکستها به هیچوجه کم کردن از جانفشانی های عشایر شجاع و شیوخی که در آن مقطع به درستی مسیر مقاومت را برگزیدند و در این راه از همه چیز خود گذشتند و متحمل اعدام ها و شکنجه ها و دربدریها شدند نیست . بلکه هدف در نقطه ای که ما اکنون قرار داریم شناخت ضعف ها و قوت های مبارزه مان در طول تاریخ اشغال است و درس گرفتن از آنها برای پاسخگویی به شرایط كنوني است .

مشخصات اصلی جنبش ها و قیامهای خلق عرب بعد از اشغال

1- مبارزه بدلیل بافت اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی ما روی عشائر و شیوخ عشائر بنا شده بود .

2- نیروی مقاومت وجود داشت . یعنی مردم در قالب عشیره آماده جانفشانی بودند . اما این نیرو بدلیل بافت شرایط اجتماعی و اقتصادی و فرهنگ حاکم بر آن دوران نمی توانست جدا از شکل عشیره تجلی کند و بهمین دلیل تابع منافع و مصالح این یا آن عشیره بود . و باز بهمین خاطر هم هست که از توی آن شکل جدیدی از مبارزه تا قبل از سرنگونی نظام شاه – جز در چند مورد ( حرکت شهید محی الدین آل ناصر و یارانش و جبهه آزادیبخش عربستان ) - نتوانست شکل بگیرد . این عدم شکل گیری نتوانست شرایطی بوجود آورد که تشکل سازمانیافته جایی در مبارزات خلق عرب داشته باشد .

3- این مبارزه بیشتر برای حفظ خود از تجاوزگریهای ارتش اشغالگر بود تا برای جنگ آزادیبخش . و تا قبل از دهه پنجاه قرن گذشته ، روی منافع این یا آن عشیره سوار بود . در واقع این دشمن بود که تهاجم میکرد و بر اساس برنامه درازمدتی که در پیش گرفته بود با منافع عشایر در تصادم قرار میگیرفت و آنها را مجبور به مقاومت میکرد . بهمین خاطر این مقاومت ها نتوانست صاحب یک استراتژی و برنامه مشخص برای کارش شود . در حالیکه تجارب مبارزاتی در دیگر کشورها در جریان بود مبارزات مردم ما با این اشکال از مبارزه بکلی بیگانه بود .

4- همین مبارزات بهیچ وجه انسجام ملی نداشت و در یک پراکندگی بسر میبرد . هر عشیره که وارد جنگ میشد عشایر دیگر کناره بودند و منتظر بودند که مسیر به کجا ختم میشد . حکومتهای اشغالگر هم بهمین دلیل تلاش میکردند که با چیزی به اسم ملی وارد جنگ نشوند و بیشتر تحت نام های مشخص با یک عشیره به جنگ بر میخواستند تا مانع اتحاد آنان شوند . و هر عشیره را بتنهایی سرکوب میکردند .

5- رهبری این مقاومت ها در دست شیوخ عشایر بود . و البته این با توجه به بافت اقتصادی و اجتماعی مردم امری طبیعی بود . اما این رهبری یک نیروی مبارز نبود یک نیروی اعتراضی بود . این رهبری هیچگونه آگاهی سیاسی نداشت و به شجاعت فردی و عشیره ای تکیه داشت . و سطح مبارزه و مقاومت هم در حد همان شیخ تنزل یافته بود . بهمین دلیل نمی توانست به مبارزه به عنوان یک فن و علم نگاه کند و رهبری مبارزه و مقاومت مردمی را بوجود بیاورد . این سطح از مبارزه در برابر پیچیدگی دشمن بسیار آسیب پذیر بود و بدون چشم انداز قدم میگذاشت . و همیشه دشمن چندین گام از مقاومت ما جلو بود و این دشمن بود که نحوه عمل و صحنه را می چید و میچرخاند و مقاومت فقط جانفشانی میکرد . برای نمونه می توان از قیام های زیر نام برد .

أ- قیام شهيد محى الدين الزئبق رئيس عشائر الشرفه در سال1928.

ب- قیام بنى طرف در سال 1936.

ج- قیام حيدر بن طلال 1940 شمال وطن.

ه- قیام الغجرية 1943 توسط شيخ چاسب فرزند شيخ خزعل

و- قیام شيخ عبدالله بن شيخ خزعل 1944

ز- قیام شيخ يونس العاصى 1949 و جنبشهاى ديگر.

6- این مبارزات بدلیل همان بافت عشیرتی نمی توانست از یک سازمان رهبری کننده و یک تشکل راستین پیروی کند . کل تشکل مقاومت همان است که در تشکل یک عشیره بنا شده است و این جوابگوی یک مقاومت و یک مبارزه آزادی بخش ملی نمی توانست باشد .

7- در مورد حرکت محی الدین و یارانش که یک تحول کیفی در امر مبارزه و مقاومت مردمی بود . این تحول که میتوانست شکل مبارزاتی را از یک سازمان عشیره ای به یک سازمان و تشکل مردمی تغییر دهد و از پتانسیل موجود در تشکل عشیره برای عبور دادن مبارزه به یک سطح بالاتری سود جوید بعد از اعدام رهبری اصلی (شهید محیی الدین آل ناصر و شهید عیسی المذخور و شهید دهراب آل ناصر13-6-1964 م ) مسیر متفاوتی را پیمود . در حالیکه بطور مثال مبارزات شمال آفریقا که بافت عشیره ای هم داشتندن توانستند مبارزه را از شکل اولیه و بدوی خود خارج کنند . در مقاومت مردم ما این امر مسیر طبیعی خود را نپیمود و به سمت عراق قدم گذاشت . مهمترین این پیامد ، انتقال ثقل مقاومت از داخل و درون خلق به خارج – بویژه عراق – و از دست دادن ابتکار و استقلال مبارزاتی بود .

8- در تمام نمونه های موجود یک امر بسیار واضح وجود دارد و آن سرکوب عریان و شدید بود . دشمن برای سرکوب با تمام قوا وارد میشد و با وحشیگری تمام عمل میکرد . این درس بزرگ به هیچوجه بکار گرفته نشد که دشمن تا دندان مسلح و هار را نمی توان با یک اعتراض بی سمت و سو به عقب راند و اساسا این شکل از مبارزه نمی توانست جواب بگیرد . دشمن در پس هر مقاومتی از مردم و عشایر ، سرکوب را شدت می بخشید ، سران را اعدام میکرد و زندان ها را پر می ساخت . این درس بزرگ به ما میگوید که ما با دشمنی مواجه هستیم که برای از بین بردن تعادل سابق و جایگزینی یک تعادل جدید دست به هر کاری خواهد زد . در این صورت نمی توان با دشمن به این بی رحمی به یک جنگ عشیره ای پرداخت . نمی توان با یک دشمن متشکل و پیچیده با یک شکل ابتدایی وارد جنگ شد .

9- بعد از سرنگونی نظام سلطنت در ایران و ایجاد فضای باز اولیه ، مقاومت ما وارد شکل جدیدی از مبارزات خود شد . مهمترین آن که کیفا با گذشته فرق میکرد در اشکال زیر خود را نشان داد :

1- تشکل عشیره ای جای خود را به تشکل سازمان یافته داد که در آن عناصر روشنفکر و مبارز که حامل تجارب مبارزاتی بودند نقش اصلی را ایفا کردند .

2- تشکل توده ای جای خود را باز کرد و تشکل عشیره ای را به کنج فرستاد .

3- تبلیغات سیاسی شکل سازمان یافته گرفت و آگاهی های سیاسی فرهنگی منبعش روشنفکران شدند و بجای مسجد و مضیف ، کانون های سیاسی و فرهنگی محل تجمعات نیرو شد .

4- اما این تشکل های سیاسی و فرهنگی که میرفت تا تمام مردم ما را حول یک برنامه مشخص و روشن جمع کرده و سازمان بدهد با اولین سرکوب شدید ( کشتار محمره – خرداد 1359 بعنوان نقطه عطف ) از هم پاشید و دیگر نتوانست قد علم کند . علاوه بر برخی از اشتباهات ناشی از شرایط حاکم بر کل ایران مهمترین اشکال به این کانون ها این بود که کانون ها یک سازمان سیاسی را بخود نگرفت تا از درون خود کادرهای مبارز و رهبری کننده برای آینده بیرون دهد .

5- بعد از متلاشی کردن مقاومت های سازمان یافته در فاز سیاسی و بویژه بعد از جنگ ایران با عراق حرکت خلق عرب به خارج انتقال یافت و در کنار ارتش عراق خود را سازمان داد . این امر صرفنظر از نکات مثبت و منفی آن فضای داخل را راکد کرد .

6- بعد از آمدن خاتمی و ایجاد تشکل های جناحی ، تحرک تازه ای به کالبد سیاسی خلق ما دمیده شد و نیروی فعال توانست از فرصت جنگ دو جناح برای سازمان دادن نیروهای خلق مان استفاده بکنند . این فضای باز سیاسی که در جنگ دو جناح درون رژیم ایران منقبض و منبسط می شد با خود دستاوردهای مثبتی داشت که ورود مردم و جوانان به صحنه فعالیت سیاسی و فرهنگی و ساخت یک فضای سیاسی در درون نظام اختناق بود که تا همین الان تاثیر آن دیده می شود . اما این نیروی فعال که در راس بود به دلیل اینکه اصل حرکت و جنبش را در پیوند با یک جناح از رژیم فرموله کرده بود نتوانست و نمی توانست به استقلال مورد نظر یک سازمان سیاسی که رهبری مردم خودش را بدست گیرد ارتقاء پیدا کند . و البته دشمن هم نمی توانست چنین اجازه ای را به این تشکل بدهد . هر چند تعدادی وضع موجود را درک کرده بودند و در صدد رسیدن به نوعی از استقلال بودند اما شرایط اختناق و سرکوب که جناح بندی و راه دادن به تشکل های بومی را فقط در مسیر رسیدن به خواسته هایش می خواست مانع از این امر مهم و استراتژیک شد .

7- قیام های بعدی بویژه قیام نیسان نشان دادند که مردم ما آماده و حاضر هستند . مردم نسبت به ماهیت دشمن شک و تردید ندارند اما همین مردم فقط می دانستند که باید اعتراض کنند . جلودار مردم عناصر آگاه و فداکاری بودند که می خواستند از هر فرصتی برای اعتراض و بسیج مردم علیه دشمن و برای رسیدن به خواسته ها استفاده کنند . اما این بسیج ها و اعتراضات و جانفشانی ها در نبود یک سازمان رهبری کننده که با طرح و نقشه از پیش تعیین شده حرکت کند و همه این اعتراضات را در یک ظرف استراتژی بریزد و از هر صحنه ای نیروی جدیدی وارد مبارزه کند ، ناکام ماند .

این نگاه سریعی بود بر نزدیک به یک قرن مبارزه و مقاومت خلقی که وطنش را بزور از او سلب کردند و نزدیک به یک قرن تلاش می کنند تا هویت او را محو کنند اما همچنان پایدار و مقاوم باقی مانده و روز بروز بر مقاومت و مبارزه خود شدت می بخشد .

از این جمعبندی نتایج زیر بدست میاید :

1- مردم ما آماده هستند و این ما هستیم که آماده نیستیمو باید آمادگی کسب کنیم. مردم ما آگاهی به جنایت های دشمن وبلاهایی که بر سرشان آورده دارند. مردم ما در قيام های مختلف و در طول این سالیان آگاهي خود را نشان دادند و پليدي و فساد حاکمیت دشمن را مي‌شناسند، آنها فقط آگاهي تشكيلاتي و استراتژيك ندارند،آگاهي ندارند كه چگونه نيروي خود را به جريان بيندازند. دانش سازماندهي اعتراضات و بکارگیری تاکتیک های متناسب با مرحله را ندارند و... .آنچه مردم ما لازم دارند دانش سازماندهي، دانش استراتژيك و علم به اين موضوع است كه مبارزه چه مراحلي داردو زمان‌بندي آن چگونه است، ما باید این علم را بیاموزیم و به مردم منتقل کنیم و این حفره و شکاف مبارزاتی را پر کنیم و از بین ببریم تا بتوانیم آماده مبارزه و هدایت مردم شویم.

2- باید تشکیلات و سازمان انقلابی بوجود آورد که بتواند بمثابه ستادی باشد برای رهبری و هدایت مردم . رهبری و هدایت اعتراضات . ستادی باشد که بتواند با ستاد دشمن در تاکتیک و در استراتژیک مقابله کند. بتواند کار مخفی را با کار علنی تلفیق دهد و در هر شهر و روستایی ستاد خود را تحت عناوین مخلتف سازمان دهد . در جاهایی و در شرایطی می توان علنی مراکز فرهنگی و صنفی برپا کرد این ستاد باید بتواند در هماهنگی با عناصر شناخته شده این کار را انجام دهد ویا به ایجاد و دوام آن کمک کند . ستادی باشد که بتواند بیانیه بدهد و مردم به او گوش بدهند تا فرصت طلبان زحمات مردم و خون و رنج اسرا را به سرقت نبرند. ستادی از بهترین و فداکارترین و اگاه ترین عناصر مبارز تا نگذارند دشمن خود فروختگانی را به نام مردم ما جلو بیاندازد و حاصل تمامی مبارزات ما را هدر دهد . تشکیلات و سازمانی که بتواند ظرفی باشد برای عضوگیری از پتانسیل موجود و بتواند عضو را تبدیل به کادر مجرب میدانی کند . تشکیلات و سازمان یک ضرورت است بدون آن نمی توان با دشمن پیچیده که دارای تشکیلات منسجم و سازماندهی کیفا برتر از ما هست وارد نبرد و مبارزه شویم . به ساختار دشمن نظری بیاندازیم تا بفهمیم که ما در مقابل دشمنی قرار داریم که از یک ساختار تشکیلاتی بسیار پیچیده سیاسی نظامی و امنیتی و فرهنگی رو برو هستیم و ما نمی توانیم با یک ساختار ابتدایی با او مبارزه کنیم. نمی توان با دشمنی که از یک تشیلات قوی برخوردار باشد بدون تشکل و یا با یک تشکل ساده و ابتدایی وارد نبرد شد . نتیجه این نبرد پیشاپیش شکست است. دشمن از قطع ارتباط ما با دنیای خارج و از قطع رابطه ما با تجارب سازمانی و تشکیلاتی سازمان های مبارز سود می برد تا فهم و بینش ما در حد همین که هست باقی بماند. اینکه دشمن نهادهای عشایری را تشویق می کند بر این استوار است که ما را از پیوند با کار تشکیلاتی مانع شود. در حال حاضر این تشکیلات را بعنوان یک سازمان سراسری توصیه نمی کنیم بلکه هدف و منظور این است که از همین الان باید شروع کرد . این تشکیلات می تواند در هر ظرفی خود را جا بدهد. و در هر نقطه ای بسته به شرایط و نیاز ، تشکل های خود را برقرار کند . این تشکل ها می توانند در قالب صنفی یا فرهنگی و در اقشار مختلف دانشجویی دانش آموزی و کارگری و محلات و روستا و..خود را نشان دهد. این تشکل ها می توانند در شکل باز و علنی و در شکل مخفی و غیر علنی باشد. اما باید یک تشکیلات انقلابی باشد. به مبارزه به عنوان یک فن و علم نگاه کند که باید آنرا بیاموزد و بکار ببندد. باید اصول آنرا یاد بگیرد وتمرین کند و در عمل مشخص اجتماعی در کار و حرفه خود بکار گیرد. دشمن سعی کرده و می کند تا کار تشکیلاتی و سازمانی را انگ کند و بیهوده و این را بوسیله نفرات خودش و یا نفراتی که تحت تاثیر همین تبلیغات هستند ترویج کند تا مانع گرایش به سمت کار منظم و تشکیلاتی شود. در حالیکه او – دشمن – مستمر و بدون وقفه در ارتقاء تشکیلات و سازمان کارش می کوشد و از همه تجارب جهانی دوست و دشمن استفاده می کند .

3- مبارزه برای ما باید یک مبارزه درازمدت باشد. یعنی باید به مبارزه از این زاویه نگاه کرد. باید به امروز و فردا نگاه کرد تا بتوان در پناه آن به تربیت کادر مبارز و رهبری کننده پرداخت. تربیت کادر یک کار پر حوصله و سنگینی است که به وقت و زمان نیاز دارد تا فرد علاوه بر مطالعه و احاطه بر فن مبارزه در طی عمل روزانه آنرا مستمر پالایش داده و ارتقاء بخشد و خود را برای نبرد آخرین آماده و مهیا سازد. کادرهایی که بتوانند دانش مبارزاتی خود و دیگران را به توده ها در کتابت و بیان منتقل کنند. کادرهایی که بتوانند تجارب دیگران را بر اوضاع خودمان تطبیق دهند و از آنها تاکتیک های مناسب هر مرحله را بیرون بکشند. کادرهایی که بتوانند به مردم و جامعه تشنه آگاهی تحلیل روز بدهند و آنها را در هر لحظه نسبت به شرایط، هوشیار و آگاه و آماده سازند. این کادرها در یک تربیت زمانی آموختن و بکار بستن، خواندن و عمل کردن ساخته می شوند اما این کادرها در خلاء ساخته نمی شوند لازمه آن ظرفی است که در آن نفر بتواند آموزش بگیرد و آن هم اسمش تشکیلات است .

4- در مبارزات گذشته مبارزین ما مبارزه را بعنوان یک شغل که همه زندگی اش را برای آن برنامه ریزی کرده انتخاب نکرده بودند. و البته در آن زمان این آگاهی به آنها منتقل نشده بود. اما اکنون باید به مبارزه و مبارز بودن از این زاویه نگاه کرد. طبعا این به معنای ول کردن درس و مشق و تامین زندگی و خانواده نیست. بلکه معنای آن این است که مبارزه مقدم بر همه این موارد است. درس خواندن و کار کردن یک نیاز اولیه است و مکمل مبارزه است . شرایطی که ما در آن بسر می بریم این نیازها را طلب می کند و ما نمی توانیم این مقولات را ترک کنیم. اما می توانیم به درس و کلاس، به کار و تامین معاش ووو به عنوان عوامل جانبی و مکمل نگاه کرد که در شرایطی که در آن هستیم بالاجبار این تضاد را به این شکل می توان حل کرد . یعنی کار و درس و مسائل دیگر مربوط به معیشت جزئی از مبارزه است بشرط اینکه باعث نشود که مبارزه در حاشیه قرار گیرد.

5- دشمن نشان داده که بهیچوجه حاضر نیست که ذره ای از خواسته های ما را بدهد. دشمن هر اعتراضی را بشدت سرکوب می کند . و نمی گذارد که هیچ تشکلی بوجود بیاید . دشمن تمام سعی و تلاش خودش را می کند تا از پیوستن افراد به کار تشکیلاتی و سازمانی جلوگیری کند . دشمن نشان داد که برای حفظ منافع خود حاضر است که از هر وسیله ای استفاده کند . ده هزار انسان بیگناه را مجبور کرد که با پای پیاده از سرزمینمان تا طهران را طی کند و بدین وسیله همه را در مسیر به کشتن داد تا عبرت بقیه شوند . دشمن در جنگ کردستان نشان داد که برای شکست مخالفینش در استفاده از هواپیما و توپ و موشک ابایی ندارد. نگاهی بیاندازیم به جنگ سوریه و عراق خواهیم دید که چگونه برای حفظ منافعش به کمک رژیم بشار و مالکی از هر وسیله ای برای سرکوب مردم استفاده می کند این برای ما یک تجربه است که بدانیم با چنین رژیمی مواجه هستیم که برای بقایش حاضر است همه چیز را از بین ببرد . این به ما می گوید که نباید فریب بخوریم و فکر کنیم که راه مبارزاتی ما از درون کار علنی بیرون می آید. بلکه کار علنی و مسالمت آمیز یک راه مبارزاتی است که تا وقتی امکان استفاده از آن را داریم بکار می بریم ولی همیشه باید بدانیم که دشمن همواره در کمین است . بهمین دلیل با کار علنی و مسالمت آمیز ما باید فقط در صدد کشاندن مردم به صحنه و استفاده صحیح از آن باشیم ونه بیرون راندن دشمن . ما چه بسا وقتی مردم را وارد صحنه کردیم و مبارزه مان اوج بگیرد می توانیم امتیازهای فراوانی بگیریم اما دشمن همچنان دشمن است و کار علنی و مسالمت آمیز فقط یک تاکیتک است مگر این که به نقطه ای برسیم که جواب داشته باشد . اما اساس را روی این می گذاریم که دشمن به شدت سرکوب می کند و به هیچ خواسته ای از ما نه گوش می دهد و نه عمل می کند. اما ما تا می توانیم از شرایط مسالمت و علنی برای پیشبرد اهداف مبارزاتی مان استفاده خواهیم کرد و به چنین تشکل هایی هم باید کمک کنیم و راه درست مبارزه کردن در شرایط علنی را آموزش دهیم.

6- مبارزه ما باید تئوری مشخص مبارزاتی داشته باشد. یعنی باید بتواند به یک چارچوب مشخص فکری که در برگیرنده واقعیت فلسفی و واقعیت جامعه ما باشد برسد. چرا که بدون یک تئوری مشخص نمی توان از پس حل تضادهای مبارزاتی نائل آمد. تئوری به ما به تک تک ما چارچوب درست می دهد.