”جریدة الأيام” کثیرا ما نسمع القول المتواتر للسید حافظ ابراهیم" الام مدرسة اذا اعددتها اعددت شعبا طیب الاعراق" و لکن این نحن من هذا القول و ماهو موقفنا تجاه إعداد أو تعلیم المرأة؟ سوال نحصل علی جوابه إذا درسنا واقع المجتمع الأحوازی. هناک نسبه کبیره من العوائل الاحوازیه تهتم بأمور الولد اکثر من ما تهتم بأمور البنت مجرد انها بنت. فالولد حر في تعلیم و تطویر نفسه و البنت محرومه مهجوره فی البیت تعمل کخادمه تغسل و تطبخ ( لا یخفی انّ هناک بصیص امل و نآمل الکثیر من التغیر فی مجال تعلیم المرأة) والدلیل علی عدم تجویز دخول الفتاة فی مسیر العلم و التطوّر فی معظم العوائل یرجع جذوره الی الحکم القبلی و النظام الابوی و الذکوری السائد ، النظام الذی یومن بالقول السخیف" المرأة تخرج من بیتها مرتین مرة الی بیت زوجها و مرة الی القبر". أماترون مدی سخافة هذا القول الذی یحدّد المرأة و لا یجوز لها الخروج الی المجتمع الذی یعطیها النظره التربویه و العلم والتطور فی مختلف جوانب الحیاة الذی من خلالها تربّی أطفالها علیه. هذا منطق العشیره ،منطق اللا منطق المردود عقلیا و و اسلامیا، فکل ذی عقل سلیم و دون عصبیه قبلیه لا یقبل هکذا تفاهات قط لأنها أفکار جاهلیه کانت تستخدم فی بعض القبائل آنذاک. النبی الاکرم کان یخاطب الناس اطلبو العلم و لو فی الصین و کان خطابه موجها للنساء من الناس و الزجال و لیس للرجال فحسب. أیضا کان یردد هذا الحدیث النساء شقائق الرجال کما أنه خصّص یوما للنساء یعظن فیه. الخنساء کنموذج بارع آنذاک کات مدرسة للشعر العربی و ایضا کانت تخدم المعسکرات مع إمرأة ابو عبیده الثقفی و کثیر من نساء العرب بالطبخ و رعایة المجروحین. الحق أن النساء کان لهن دور ملموس فی المجتمع.
تخلف المرأة ینتج تخلف المجتمع. صحیح ان رسالة المرأة الاولی هی الأمومة کما تقول "علا المستکاوی" معناها واسع ولا یعنی ذالک السکون فی البیت و الإنجاب بل الأمومة هی التربیه الشامله التی تخلق المواطن الصالح المتعلم. المرأة التی تم حبسها و تطویقها فی البیت، فی واقع الأمر حُبس عقلها، فلم تکن قادره علی تعلیم اطفالها و التعامل مع زوجها بطریقة مثالیة، فتصیر دمیة مطاط یضغطها الرجل فتغني و یضغطها مرة ثانیة فتسکت!!
حبس المرأة فی البیت و عدم الإتصال بالمجتمع یخلق تربیه دونیه ذو جانب واحد للمرأة و من هنا تبدأ التأثیرات السلبیه و الضارة للأطفال ( مثلا عدم اهتمام الأم بدراسة الاطفال و هذه ظاهره ملموسه فی معظم العوائل). نصر ابو زید فی کتابه دوائر الخوف یقول أن هناک جانب خطر جدا فی جوانب التنشئة و التربیه للأجیال القادمه و هو جانب تأسیس الوعی الذی یحتاج بدوره الی توفیر الوعی لدی کل من الأب و الأم و هو وعی إجتماعی فی الاساس. فتصور أیّها القارئ ،المرأة فی معظم الاحیان مع اطفالها ، إذا لم تعرف ایّاً من التعلیم و العلاقات الإجتماعیه و التربویه و کیف یزدهر مجتمعنا و کیف نری بسمة زهور التطور علی شفاه أجیالنا المقبلة؟ فلنساعد أمهاتنا و أخواتنا ان یجعلن البیت عشّا هادئا و مکانا آمنا فی ضل التعلیم و التعلّم و یصبحن أداة یساهمن فی خلق المواطن الصالح المتعلم ولا نسمح لمرض حبس المرأة ان ینتقل من جیل الی آخر.
المصدر:جريدة الايام

مقدمه و ضرورت بحث

وحدت اصولي يعني چه و پايه هاي يك وحدت اصولي كدام است ؟

وحدت اصولي نيروهاي خلق عرب يعني وحدت در پايه ها

،پايه هاي مبارزه . اين پايه ها براي تك تك ما بايد خالي از ابهام و مثل روز روشن باشند ، وقتي ما در پايه ها وحدت نظر داريم روي بقيه مسائل مي توانيم باهم كار كنيم و منعطف باشيم . آنچه ما را در عين داشتن اين " پايه هاي وحدت " در تضاد نگه مي دارد مي تواند ناشي از جهل ما به علم مبارزه باشد ، اما اين عامل درجه يك نيست ، بلكه مي توان از دو عامل اساسي نام برد : يكي مصالحشخصي – گروهي و ديگري حضور دشمن . يعني اينكه وقتي ما در پايه ها وحدت نظر داريم ولي در عمل باهم در وحدت بسر نمي بريم دو عامل مي تواند نقش داشته باشد يكي مصالح شخصي – گروهي و ديگري نقش دشمن .

مصالح شخصي

يعني اينكه ما براي خودمان چه براي اكنون و چه براي آينده كيسه دوخته ايم . و نمي خواهيم آنرا از دست بدهيم . يعني اينكه " مبارزه " براي ما نه براي "پرداخت" هر چه داريم از مال و منال و زن و بچه و عيال و جواني و جان و آينده و بدون چشم داشت . بدون اينكه بخواهيم در ازاي آن از خلق مان و ديگر نيروهاي سياسي و مبارز طلبكاري آنرا بكنيم . بلكه براي ما مبارزه يك دكان كسب روزي و وجهه است . بهمين خاطر شامه قوي براي درك و فهم منافع شخصي خودمان داريم . هر كجا به خطر بيافتد و يا در معرض خطر است چنگ و دندان نشان مي دهيم و البته همه اينها را زير چتر مبارزه و دفاع از خلق عرب چه در شكل " احوازي " و چه در شكل " اهوازي " مي پوشانيم تا ماهيت اين چنگ و دندان كشيدن ها عليه همديگر را پوش مبارزه براي خلق كنيم . در حاليكه مبارزه يعني از همه چيز خود گذشتن و براي اينكه ذهني نباشيم و در حرف باقي نمانيم قدم اول اين از همه چيز گذشتن ، گذشت در مقابل دوستان هم رزم است براي جنگيدن با دشمن - اين نكات البته در وهله اول براي دوستاني كه در پايه ها وحدت دارند ولي توان كار مشترك و حل تضادهاي تاكتيكي ناشي از كار مشترك را ندارند - ميباشد .

و اما دشمن

به همان اندازه در صفوف ما خرابكاري مي كند كه مصالح شخصي و بهمين خاطر بايد تاكتيك هاي آنرا شناخت و افشاء كرد و هرگونه عملكردي كه براي پيشبرد خط كار دشمن راه باز ميكند را طرد كرد .

خط كار دشمن چيست ؟ خط كار دشمن در صفوف ما اين است كه نمي خواهد ما يكي شويم

.

نمي خواهد كه ما يكپارچه شويم . نمي خواهد از دل ما يك كادر رهبري توانمند و شناخته شده بيرون بيايد تا خلق به او نگاه كند و از او الهام بگيرد . نمي خواهد يك تشكلي در ميان ما شكل بگيرد كه بتواند پتانسيل خلق را حول شعارهاي مشخصي بسيج و سازماندهي كند ، نمي خواهد در صحنه بين المللي و منطقه اي يك حرف و يك سخنگو داشته باشيم ، بهمين خاطر مستمر ما را بجان هم مي اندازد . از كوچكترين فرصت ، انرژي و توان و وقت ما را از مبارزه عليه دشمن به سمت خودي منحرف مي كند . با استفاده از جنگ زرگري بازي با كلمات و جنگ لفظي ، توان ما را پايين مي كشد . طبعا او از عناصر ما عليه خودمان استفاده مي كند . ايجاد بدبيني نسبت به هم ، رواج تهمت و افتراء سر هر بحثي ، تهديد همديگر سر هر نقدي ، و .. اينها از جمله شگردهاي دشمن است كه متاسفانه عنصر دوست هم ناآگاهانه توي آن مي رود .

پايه ها كدامند ؟ الف

- دشمن ب – مردم ج - سازمان ها و نيروهاي مبارز

الف - دشمن :

1-

پايه اول ، يعني اينكه حكومت ايران يك دشمن است . دشمني كه سرزمين ما را اشغال كرده است .دشمني كه استراتژي انهدام و نابودي ما را پيش مي برد و بطور تاريخي ما را در مجموعه دشمن خودش كه بايد نابود كند نگاه مي كند . صرفنظر از اينكه اين دشمن لباس مذهب و يا لباس مليت بر تن كند . وقتي به خلقها ميرسد ، بروز ماهيت ، همان دشمني است . دشمني كه به نوعي خلقهاي در درون را تبديل به يك مستعمره داخلي كرده است و با همان ويژگي ها و مكانيزمهاي يك استعمارگر عمل مي كند .

2-

اين دشمن براي ما خوب و بد ندارد ، همه جناح هاي آن و همه باندهاي دروني آن در قبال خلق ما يك خط دارند با شگردها و تاكتيكهاي احيانا متفاوت ، و آن خط نابودي است .تمامي عناصر و نيروهاي به ظاهر مخالف اين حكومت كه ساز اين جناح مدره و آن جناح معتدل را مي زنند اگر از نيروهاي خود ما هستند بايد بفهمند كه تحليل شان از ماهيت حاكميت ايران اشتباه است و اگر بيرون آمده و ريزشي هاي همين حاكميت هستند يقين بايد كرد نفرات پياده همان دشمن مكار هستند و نبايد به هيچ وجه به آنها اعتمادي كرد .

3-

پسبا اين دشمن نمي توان سر يك سفره نشست . نمي توان با اين دشمن مغازله كرد . نمي توان به او چشم دوخت . و در استراتژي نمي توان با او مسالمت كار كرد ، نمي توان با او قانوني كار كرد و نمي توان با او و در حيطه او كار علني كرد . هر چند كه در تاكتيك همه ابزار و روشها براي يك نيروي مبارز باز و قابل استفاده است .

4-

پس يك پايه اتحاد ، اعتراف و پذيرش تام و تمام اين دشمني است . در استراتژي و در تاكتيك .

ب – مردم

:

يعني اينكه اين مردم هستند كه سرنوشت را رقم ميزنند

. يعني اينكه ما به ميزاني كه توي مردم هستيم ، به ميزاني كه كارها و فعاليتهايمان روي عنصر مردمي سوار است ، به ميزاني كه مردم را در صحنه داريم ، " هستيم " و " مشروعيت " داريم . يعني اينكه مشروعيت ما ناشي از مردم است .توان و قدرت ما ناشي از مردم است . مبارزه ما بدون پايه مردمي يك مبارزه شكست خورده است .اگر ما توي مردم نفوذ نداريم ، اگر ما توان بسيج مردم را نداريم ، اگر ما توي مردم سازمان رزم نداريم و اگر شبكه هاي محلي مردمي براي پيشبرد كار نداريم و اگر كادر لازم براي فرماندهي هر صحنه اي از رزم مردم با دشمن را نداريم ، هر اتحادي كه درست كنيم ، هر برنامه اي كه منتشر كنيم ، هر داد و فريادي بكنيم ، ارزش چنداني ندارد . چون در دنياي اينترنتي امروز يك مجموعه چند نفري هم براحتي مي تواند يك سايت راه بياندازد و خبر و تحليل هاي اين و آن و چند تا مقاله و انبوه بيانيه صادر كند . اين البته كار غلطي نيست ، چه بسا در شرايطي ميتواند مثبت باشد بويژه وقتي كار افشاگرانه و آگاهي بخش را دنبال كند ، ولي اين تجمع حق ندارد در مدار رهبري منم بزند و براي خود سهم خواهي كند و بخاطر اين سهم خواهي ، در مبارزه خلق و مردم ما مانع ايجاد كند . ولو اينكه از يك گذشته مبارزاتي برخوردار باشد . ولو اينكه خودش هم في النفسه فرد فعال و مايه گذاري باشد . مبنا ، اصل و پايه ، مردم و داشتن پايه مردمي است و يا مينيمم سمت و سو ايجاد پايگاه مردمي است .

اين پايه به ما ميگويد كه ، چون في الواقع خلق ما فاقد چنين تشكلي است ، و متاسفانه فاقد چنين كادر رهبري است ، پس بايد در ايجاد يك اتحاد جايگاه خودمان را هم درك كنيم و خودمان را بعنوان رهبر مردم و يا تنها رهبر مردم قرار ندهيم

. ثقل هر كس و هر جرياني به ميزان مبارزه اش با دشمن و بسيج مردم و حمايت مردمي سنجيده ميشود . طبعا هر فرد و جرياني كه مدعي اين توانايي هست ، خودش دست به ايجاد اين اتحاد بزند و بقيه مجبور خواهند بود به او بپيوندند زيرا اگر بعد از اعلام ، جرياني به اين اتحاد نپيوندند خودش منزوي ميشود بدليل اينكه اين اتحاد از يك حمايت نسبي مردمي برخوردار است و از يك شبكه نسبي رزمي سود ميبرد .

متاسفانه در شرايط كنوني ، ما فاقد چنين تشكل رهبري كننده با مشخصات فوق هستيم

. اما اين به هيچ وجه ، امر وحدت صفوف را ملغى نمي كند . بلكه حد و جايگاهمان را به ما گوشزد ميكند .

ج

) پايه سوم سازمان ها و نيروهاي مبارز :

طبعا سازمان ها و نيروي مبارز يك پايه اصلي اين اتحاد هستند ، چرا كه يك پايه اصلي اين نبرد هستند ، نبرد و جنگ با دشمن بدون اين سازمان ها و نيروهاي مبارز هرگز پيش نمي رود . اين سازمان ها اما بايد در عالم واقع وجود داشته باشند ، در صحنه عملي وزن داشته باشند و تاثير گذار باشند . فقط يكسري اسم هاي بي مسمى نباشند . هر اسمي ما بازاي خود در عالم واقع يك محتواي واقعي بايد داشته باشد ، تا بتواند تاثير گذار باشد ، تا بتواند تضاد حل كند و مسائل جنبش را پيش ببرد . هر شكلي معرف يك محتواي واقعي است و نه ارادي ، و ذهني . در وراي هر اسمي يك واقعيت فشرده شده اي وجود دارد كه مادي است ، قابل لمس است ، مي توان به هركسي آدرسش را داد و او را به نمايش گذاشت ، اسم چكيده و خلاصه آن واقعيت موجود است ، اگر چنين نباشد از جديت انداختن مفاهيم مبارزاتي و تشكيلاتي است . به همين دليل اسامي كه فاقد اين حضور واقعي مي باشند را از ليست بايد حذف كرد . نبايد فكر كرد كه هر چه اسم سازمان و گروه بيشتر باشد سهميه هر كس بالاتر ميرود ، اينگونه نيست به عكس ، هر جريان جدي و هر سازمان جدي كه قصد مبارزه و رهبري مردم خودش را دارد از همه اين عتيقه ها كه فقط بدرد امضاء گيري مي خورند دوري مي كند و صحنه را براي نيروهاي واقعي ولو كوچك ، ولو كم توان ، ولو ضعيف و .. اما واقعي و جدي ، باز مي كند ، و اساس اتحاد را با اين نيروها پيش مي برد . اسامي روي كاغذ كه ما بازاء بيروني ندارند هميشه روي كاغذ خواهند ماند اما اسامي كه توي مردم مابازاء دارند رشد مي كنند و در صورت جدي بودن و در صورت داشتن يك استراتژي درست و واقع بين هر روز پيش و پيشتر مي افتند و پهنه هاي جديدي را فتح خواهند نمود .

از اين پايه نتيجه مي گيريم كه اتحاد واقعي فقط با نيروهاي واقعي ميتواند صورت بگيرد

. اتحادي كه اساس آن روي سازمان هاي اسمي باشد در واقع خودش هم در همان حد اسم باقي خواهد ماند .

نوشته زير ناظر بر همين موضوع است يعني " وحدت صفوف "

. طبعا اين بحث قدمت چندين ساله دارد در نتيجه نمي خواهيم وارد راه حل ها و پيشنهادات و چه بايد كردهاي قبلي و جنبه هاي تكنيكي آن شويم بلكه مي خواهيم موضوع را از يك جنبه ديگري مطرح كرده و باز كنيم .

هدف از مبارزه نيروهاي خلق عرب مبارزه و سازمان دهی تمامي اقشار خلق برای كسب و بدست آوردن آزادي خلق از اشغال حاكميت ايران است

.

در واقع چیزی مهم تر و اصولی تر از این در حال حاظر مد نظر نيروهاي خلق عرب احواز – اهواز نمی تواند باشد. تمام تلاش ها، مبارزات و تقلاهائی که اين نيروها در طول تاریخ مبارزاتي خود انجام داده اند با این هدف نهائی و این موضوع اساسی تنيده شده است و همواره مد نظر اغلب نيروهاي مبارز خلق جز اين نبوده است.اينكه اين هدف با چه استراتژي محقق شود و سازمانها براي رسيدن به اين هدف چه مسيري را مي روند به تحليل خود احزاب از شرايط برميگردد .

طبعا

اين امر مهم و اين هدف باشكوه زماني امكان پذير است كه خلق عرب

احواز - اهواز هم به اين سمت گرايش پيدا كند و اين گرايش زماني تحقق پيدا ميكند كه خلق به نيروي دعوت كننده اعتماد پيدا كند .واين اعتماد زماني حاصل مي شود كه نيروي دعوت كننده خود براي اينكار آمادگي داشته باشدو قدم هاي عملي اساسي بردارد . يكي از قدم هاي اساسيهر تشكلي كه ميخواهد مردم را براي اين هدف رهبري كند ، قبل از هر چيز توانايي ايجاد نخ هاي اعتماد بين نيروهايمبارز حول و حوش خودشان است . اين دعوت كننده كه بتواند اين شرايط را ايجاد كند طبعا يك تشكل محكم و منسجم و آگاه و مسئولي مي باشد .

متاسفانه ما اكنون در اين نقطه نيستيم

. ما در نقطه بسي ماقبل تر از اين مرحله بسر مي بريم . بهمين دليل بايد روي بستر ديگري حرف هاي خود را مطرح كنيم .

مهمترين مساله اي كه اكنون با آن مواجه هستيم عدم اعتماد در صحنه مبارزاتي است

.

اين عدم اعتماد ريشه در چند اصل پايه اي دارد كه در اينجا به آن اشاره خواهيم كرد :

متاسفانه خلق ما آن تشكل فراگير را كه بتواند صحنه را بدست گيرد و آنرا از پيچ و خم هاي مبارزاتي عبور دهد و در صحنه هاي بين المللي سخنگويي و نمايندگي كند را فاقد است

. ما به تشكل فراگيري نياز داريم كه شامل توده هاي وسيعي از جوانان آگاه و مبارز باشد،جوانان مبارز و اگاهي كه در اين يك دهه با مسايل از نزديك برخورد داشته و مسايل برايشان ملموس شده است و در واقع به رهبران جنبش ميداني، جنبش در صحنه تبديل شده اند . کسانی هستند که مسلط به مقاله نویسی، خواندن و تحلیل مقالات و بررسی اوضاع سیاسی بوده و به عنوان رهبران جنبش در صحنه ، شناخته شده اند . اين افراد در صحنه حضور و براي هر فرصتي آماده اقدام هستند .

.

این روزها در داخل وطن اشغال شده مان تعداد این افراد کم نیست، تعداد آن ها حتی رو به افزایش است . پر واضح است که در غیاب تشکل های مشخص واقعي و كاري ، بويژه در داخل ، خلق ستمديده ما تشكل و رهبران خودش را به صحنه ی مبارزاتی معرفی می کند و این رهبران در صدر مبارزات قرار می گیرند و بنیادهای اولیه ی تشکیل دهنده ی این تشكل فراگير براي تدارک آزادي خلق مان خواهند بود. بنابراين اولين اقدام ، شناسايي چنين نيرويي و برقراري ارتباط متناظر با او است براي ايجاد يك ثقل مبارزاتي در داخل و نه ادغام آن عناصر در خود . اين اولين گام ايجاد نخ اعتماد متقابل است .وحدت نيروها سياسي و مبارزاتي در چنین تشكلي تجلی پیدا می کند و نه خارج از آن . اين گام اول بدست آوردن اعتماد خلق ستمديده مان است . و اين گام اول براي ايجاد تشكيلات فراگير است كه بشود توي آن بقيه نيروها و سازمان ها گرد هم بيايند و وحدت مبارزاتي خود را تجربه كنند این تشكل فراگيرکه حاوي همه نيروهاي خلق و با تفكرات متنوع آن است يك تشكل ايدئولوژيك نيست كه بخواهد براين اساس مرز سرخ هاي خود را اعمال كند ، بلكه برروي پايه هاي استراتژيكي مشتركي سوار است كه همان پايه ها حد و حدود كاري و تنظيم رابطه هايش را مشخص مي كند .

این تشكل بر اساس توافق برنامه ای ایجاد می شود و تاکتیک ها و مداخلات روزمره را بر اساس این انعطاف پذیری درونی انجام می دهد

. از این نقطه نظر است که باید تشكلي باشد کاملاً دموکراتیک . تشكلي ست که باید حق گرایش را بر اساس دشمن و دوست به رسمیت بشناسد و قبول کند که نظرات متفاوتی برای امر دخالت گری در جنبش مبارزاتي خلق وجود دارد.

همچنين رهبران این تشكل رهبرانی نیستند که بر اساس روابط خانوادگی یا دسته بندي، خود را تحمیل نمایند

. رهبران این تشكل قابل تعویض و رهبرانی هستند که به شکل آراء آزاد سازمان هاي موجود آن انتخاب می شوند ؛ و هر زمان می توانند مورد عزل یا تعویض قرار گیرند.

بنابر این زمانی که ما صحبت از اتحاد اصولی سازمان ها و نيروهاي خلق می کنیم، منظورمان چنین اتحادی می باشد

.

حال بايد ديد نيروهاي ما در چه نقطه اي هستند

.

در حال حاضر سازمانهاي سياسي خلق عرب با مشخصات عام زير شناخته مي شوند

:

الف

) مناسبات دروني

1-

عدم داشتن بينش علمي از مبارزه و جاري كردن آن بر روابط درون گروهي مثل : اصل پاسخگويي فرد در قبال سيستم و اصل انضباط مبارزاتي

2-

عدم داشتن كادر حرفه اي براي پيشبرد امر مبارزه در تمامي سطوح

ب ) مناسبات با ديگر گروها

1-

حاكم بودن فضاي بي اعتمادي نسبت به همديگر

2-

نبود فرهنگ انتقاد پذيري و رواج تهمت و تهديد

3-

عدم پذيرش نسبي همديگر و مطلق كردن خود و تفكرات خود در حد تحميل آنها به همديگر و مرزبندي باهمديگر برهمين اساس

ج ( مناسبات با خلق و داخل كشور

1-

عدم پذيرش داخل بمثابه همطراز خود

2-

عدم ارتباط فعال سيستماتيك با داخل و رهبري صحنه هاي داخلي با دادن تحليل مشخص از شرايط متحول داخلي ، منطقه اي و بين المللي

البته اين به معناي ناديده گرفتن فعاليتهاي شبانه روزي و خستگي ناپذير بسياري از اعضاء و رهبري اين سازمان ها و افراد مستقلي كه همه روزه در حال افشاگري و رساندن مظلوميت خلق ما در صحنه جهاني مي باشند نيست ، به عكس تجليل از همه اين فعاليتها در همين نقد و نشان دادن كاستي هاست .

واقعيت اين است كه اين ويژگيها علائم يك بحران است

.كه تا وقتي تعيين تكليف نشود هيچگونه حركت بادوامي رو به جلو متصور نيست . اين بحران كه ريشه در بي عملگي و عدم ارتباط با توده مردم دارديك بحران بي اعتمادياست كه در وهله اول با خلق و در مرتبه بعدي و منبعث از آن با همديگر دارند . هرچند فعالیت ها و تلاش های بسیاری شده تا فضايي براي كار مشترك فراهم شود اما تمامي اين فعاليتها در طی اين مدت كمتر نتيجه داده است . حزم مهمترين كار مشترك سازمان ها و افراد مستقل است كه زياد دوام نياورد . هر چند تجربه بسيار سودمند و يك دستاورد بحساب مي آيد كه بايد با درس گرفتن از آن راه آينده را بهتر طي كنيم .

اما علل چيست ؟

ما بايد به بررسي علل اين بحران ها بپردازيم ، چرا كه بهر حال براي غلبه بر اين بحران و رفتن به سوي يك اتحاد درست بايد كه يك ارزيابي از گذشته داشته باشيم و بيروني كنيم .

عوامل بحران

چه هستند :

اولین عامل

:

به طور مشخص عاملی عینی می باشد، یعنی دوری اين تشكل ها از مردم استبطوريكه گويي این دو حرکت در دو سطح متفاوت از همدیگر سیر می کنند . واقعيت در خارج بودن و در متن نبودند بخاطر اختناق و غيره هرگز نمي تواند دليلي براي اين قطع ارتباط با مردم باشد . ارتباط با مردم هم ، معني و مفهوم خاص خود را دارد . براي يك تشكل رهبري كننده ارتباط با مردم يعني نبض و قلب مردم را در دست داشتن است . يعني اينكهدر هر گوشه و كنار اين سرزمين ، در اين يا آن شهر و محله و كارگاه و روستا ، نيروي خود را دارد ،با این حال تلاش برای پیوند با مردم به طور روزافزون وجود دارد .اما اين تلاش بدليل عملكرد ناشي از تفكرات كهنه تا همين اكنون نتوانسته جاپايي در ميان جوانان و عناصر اصليِ كار تشكيلاتي ، پيدا كند و اين عامل اساسي بحراني است كه امروز ما با آن مواجه هستيم .

دومين عامل

:

فقدان فرهنگ مبارزاتي و تشكيلاتي در سطح عموم است .يعني اينكه ما در كوران مبارزه جمعي و سازمان يافته كه فرهنگ انتقادي و نقد پذيري در آن امر جا افتاده اي باشد رشد نكرده ايم . و بهمين خاطر براحتي و به سادگي در مقابل هر انتقادي در وهله اول گارد مي گيريم و پس از آن براي تهاجم متقابل آماده مي شويم . اين فقدان فرهنگ مبارزاتي و تشكيلاتي باعث شده است كه در هر سطحي ، عدم پاسخگو هم باشيم .و ظرفيت لازم براي اين پاسخگويي را نداشته باشيم . در صورتيكه هر نيروي سياسي بويژه وقتي داعيه رهبري مردم را داشته باشد در هر حالت و وضعيتي بايد پاسخگوي اعمال خود باشد ، كرده ها و نكرده هايش را به مردم بطور رسمي و علني گزارش و پاسخ بدهد . دستاوردها را توضيح دهد و خطاها را افشاء و نقد كند و براي تصحيح آنها گام هاي مشخص عملي بردارد .

سومين عامل

: تلاش براي ايجاد يك تشكل واحد و فراگير در خارج كشور براي رهبري جنبش داخل كشوربدون در نظر گرفتن جايگاه مقاومت داخلي

و بخصوص بدون ارتباط با پیشروترين عناصري كه اكنون توي صحنه مشغول مقاومت و مبارزه هستند مي باشد . واضح است که این سیاست ها به بن بست خواهد رسید. زیرا واقعیت این است که سازمان ها بدون حضور در مبارزات مردمي در صحنه داخلي و بدون پیوند از نزدیک با نيروهاي فعال در صحنه مقاومت داخلي قادر به ايجاد تشكلي فراگير كه مبارزه مردم را تا رسيدن به آزادي و رهايي از اشغال رهبري كند ، نخواهند بود . تمامي تلاش ها و یا پروژه هائی که انجام شده چه از جانب سازمان ها و احزاب و چه از جانب"منفردین" همه به بن بست رسیده اند. اين سياست ها نمي تواند موفق باشد چون روي بدنه جنبش سوار نيست . يعني از بالا اعمال مي شود و اساسا كاري به واقعيت داخل و تركيب عناصر اصلي مبارزه ندارد و بهمين دليل پا نمي گيرد و هر بار هم به شكست منجر مي گردد . و براي اينكه اين تجربه تكرار نشود بايد به اين موضوع عميق تر بپردازيم .

چهارمين عامل

:

که باز هم علت آن همین دور افتادگی از جامعه است؛ مسائلی سیاسی تشکیلاتی نیست بلکه یک سري مسائل اخلاقی اجتماعی می باشد. عدم اعتماد به همديگر ، رقابت منفي با همديگر ، تلاش براي حذف ديگري و خود را برجسته كردن باعث مي شود كه مسائل اخلاقي و اخلاق مبارزاتي در عمل فراموش شود و به ابزاري پناه ببريم كه شايسته هيچ كدام از نيروهاي مبارز مردمي نيست یعنی تهمت زدن به همديگر ، شایعه پراکنی عليه هم ، تهديد همديگر به افشاگري و .. اين عامل كه جنگ فردي و گروهي را هميشه فعال و زنده نگه مي دارد در خوش بينانه ترين نگاه ناشي از اخلاق غير مبارزاتي است اما اين امر هم مي تواند ناشي از نفوذ دشمن در صفوف ما هم باشد .دشمن تمام تلاشش را مي كند كه ما به وحدت نرسيم . براي فعال كردن نقاط وحدت ما مانع ايجاد مي كند و بر نقاط افتراق و متضاد ما كار مي كند . بهمين دليل هر چند در سطح ، اين يك نمود ارتجاعي غير مبارزاتي است اما در نگاه عمقي ميتوان رد پاي دشمن را هم ديد .

با در نظر گرفتن وضعیت موجود و چشم اندازي كه ذكر كرديم ، راه حل هاي ساده و سريعي نمي توانيم داشته باشيم باید دوره ای از تدارکات و گام هايی برای ایجاد یک جو سالم و مناسب برای اين كاربرداشته شود

.

پيش شرط هر راه حلي

يك تعهد اخلاقي است كه بايد بدان پايبند باشيم و آن توقف جنگ رواني و تبليغاتي عليه همديگر است . يعني از این پس افراد و سازمان هاي موجود نباید علیه همدیگر سم پاشی کنند . اختلاف سياسي و فكري و غيره يك امر واقعي است ، اما اين واقعيت نبايد ما را مقابل همديگر قرار بدهد برعكس بايد فضايي را ايجاد كند كه ما مسئولانه و بخاطر منافع مردم ، همين واقعيت را پاسخ بدهيم و كارمان را رشد دهيم و به هم نزديك شويم . تبديل آن به سلاحي عليه همديگردر خط دشمن كار كردن است كه نمي خواهد ما به وحدت دست پيدا كنيم . اگر کسی به کسی انتقاد دارد، واضح است که روش کار این نيست كه انتقاد را به افشاگري تبديل كند . انتقاد براي مچ گيري و توي گوشه رينگ انداختن مقابل نيست ، انتقاد براي تصحيح اشتباهات است و تبديل ضعف ها به قوت . بهمين خاطر بسادگي ميتوان مقالات انتقادي سر هر موضوع مورد اختلاف نوشت و براي شنيدن هم آماده بود . و ما با اين كار فضاي سالمي را مي توانيم پي ريزي كنيم تا همه در خيال راحت و آسودگي مسائل خودشان را مطرح كنند و براي نقد آن هم آمادگي داشته باشند ، چون نقد يعني تصحيح و نه تخريب . در این حالت نیازی نیست که به محض این که کسی از لحاظ سیاسی و یا تشکیلاتی انتقادی نمود آن فردی که مورد انتقاد قرار گرفته دنبال راه حل هاي انتقام و تلافي كردن باشد و دشمن انتقاد كننده شود و به سم پاشی و شایعه پراکنی های شخصی بپردازد. نیازی به این کارها نمی باشد . انتقاد يا درست است يا غلط و يا تركيبي از ايندو . ما در مواجه با انتقاد به فرد انتقاد كننده كاري نداريم . به موضوع انتقاد شده كارداريم و بايد داشته باشيم . اگر انتقاد درست است كه بايد خطاي خود را تصحيح دهيم و اگر انتقاد درست نيست ، نادرستي آنرا توضيح دهيم و نه نادرستي فرد انتقاد كننده . تجربه نشان داده است كه تخريب شخصيت براي دفاع از خود تجربه مثبتي نبوده است . راه درست ايجاد فضايي براي نقد و انتقاد در يك محيط دوستانه است . ما مي توانيم با هم شديدترين اختلاف ها را داشته باشيم اما بجاي تهمت زدن و افترا و تهديد و شايعه پراكني عليه هم ، به انتقاد و تصحيح همديگر در يك محيط دوستانه اقدام كنيم .

از طرف دیگر اگر تخطی های فردي رخ می دهد و کسی دچار خطائی می گردد واضح است که این مسئله نیز راه حل خود را دارد، و باید از طرق درست حل شود و نه به شيوه تهمت و پراكندن تخم اختلاف و مسموم کردن فضايي كه تا همينجا به شدت بحرانی است

. فرد يا مستقل است كه در اين صورت بشكل مستقل با او برخورد بايد كرد و همه تشكلها هم موضع بايد داشته باشند و يا اينكه اين فرد وابسته به يك تشكل است كه خود سازمان مربوطه موظف است پاسخگوي موضع نفراتش باشد و جوابگوي تشكل هاي ديگر .

بنابر این برای شروع و حركت به سمت وحدت لازم است تا این سم پاشی ها عليه همديگر از بین برود تا در یک محیط سالم بتوانیم تبادل نظر نمائیم

. باید برای این کار دوره ای طی شود و تحولاتی در خود ایجاد کنیم و این جو سالم را به وجود آوریم. چرا كه تا این جو سالم ایجاد نشود بسیار دشوار خواهد بود که ما حتی وارد بحث و مذاکره در مورد وحدت صفوف گردیم.

اگر این دوره منفي در رابطه ها خاتمه پیدا کرد ، و کسانی که این نقش منفي را بازي مي كنند منزوی شوند، در قدم بعدی امکاناتی به وجود خواهد آمد که ما وارد پروسه ای از فعالیت مشترک شویم زيرا وقتي فضاي بي اعتمادي جاي خود را به فضاي اعتماد بدهد ، كار مشترك هم عملي خواهد بود ، مثل تشكيل نهادهاي مشترك كاري حول موضوعات مشخص و

.. ما باید وارد یک دوران انتقالی از وضعیت کنونی به مرحله تشكل فراگير شویم و این دوران انتقالی دورانی ست که ما باید در درون خودمان یک اتحاد عمل مشخص ایجاد نمائیم.

اتحاد عمل مشخص به این مفهوم است که افراد و سازمانها با حفظ موقعیت خود بدون این که دلیلی به نفي خود و ادغام در ديگري داشته باشند و یا ضرورتی داشته باشد که اساس نظرات خود را کنار بگذارند ، وارد یک سري از فعالیت های مشترک در ارتباط با موضوعات مشخص در رابطه با داخل و خارج شوند

. همچنين اين فعاليتهاي مشترك مي تواند در زمينه هاي مختلف نظري هم باشد ، چرا كه وقتي ما بتوانيم در يك عمل مشترك به توافق برسيم يعني در همين زمينه صاحب يك نظر و فكر همسو هم هستيم ، بهمين دليل همين فكر و نظر همسو را مي توانيم مجددا تبديل به يك عمل مادي هم بكنيم و بهمين شكل راه هاي بسته را با گام هاي سنجيده باز كنيم و روز به روز بر تضادهاي موجود غلبه كنيم . طبعا مباحثي نتيجه مند هستند كه برنامه ريزي شده و در جهت همان هدف تنظيم شده باشند و نه مباحث لحظه اي و توليدي روز . به اين شكل ما در دو بخش نظري و عملي مي توانيم همديگر را هم فعال كنيم و هم كمك كار هم باشيم . واضح است که پس از سپری شدن دوره ای، جذب و دفع واقعي شروع به شكل گيري خواهد كرد . و در اين پروسه خلق ما و عنصر اجتماعي و فعال آن صداي واقعي تري را خواهد شنيد كه به او و آمالش نزديك تر است ...

سمير ياسر

2014-05-27

التزوير لغة مصدر زوَّر، و

(الزُّورُ) الْكَذِبُ. وَ(التَّزْوِيرُ) تَزْيِينُ الْكَذِبِ. وزَوَّرَ شَهادَةً: زَيَّفَها عَنِ الأَصْلِ، حَرَّفَها، اِنْتَحَلَها. وزَوَّرَ تَوْقيعاً: زَيَّفَهُ بِمُحاوَلَةِ تَقْليدِهِ عَنِ الأَصْلِ، وزَوَّروا الانْتِخاباتِ: غَشُّوا فيها، حَوَّلُوا نَتائِجَها عَلَى غَيْرِ حَقيقَتِها، وزَوَّرَ عَلَيْهِ: قالَ عَلَيْهِ الزُّورَ.

والتزوير اصطلاحاً يقصد بالزور تغيير الحقيقة، إما قولاً أو فعلاً أو كتابةً بهدف خداع الغير

.

ويقصد به عند غالبية ساسة العراق اليوم

: القدرة على خداع أكبر عدد ممكن من الجماهير.

والتزوير، أو الغش يكون في كافة مجالات الحياة الاجتماعية والسياسية والاقتصادية والأدبية، ومن أصعب أنواع التزوير هو تزوير الأحاسيس الإنسانية، وهذا يتمثل في المشاعر الزائفة، التي يُعبرُ فيها بعض الناس عن مشاعر وهمية؛ لا تمت للحقيقة بشيء، وهذا النوع

- رغم بشاعته - فإن آثاره لا تتعدى الشخص المخدوع (آثاره محدودة).

أما النوع، الذي تتطاير شروره نحو الآخرين، فهو التزوير الاقتصادي والسياسي، ومن أوضح صور التزوير السياسي خداع الجماهير عبر الدعايات الكاذبة والوعود الفارغة، وأيضاً من خلال تزوير أصوات الناخبين، و التلاعب بنتائج الانتخابات

.

هذا النمط الهمجي في الوصول لسدة الحكم يثبت كذب وخداع هؤلاء الساسة وخيانتهم للأمانة، التي هي من أهم المعايير الإنسانية؛ لأن الإنسان بلا أمانة وصدق ينسلخ من إنسانيته؛ لأنه سيلعب دور الممثل المخادع لمن حوله

.

التزوير من الأخلاق الذميمة، إلا أن الكذب على الأموات وتزوير أصواتهم أشد وأشر أنواع التزوير؛ وذلك لأنه لا يُعد خداعاً للأحياء فحسب؛ بل هو سخرية وامتهان للأحياء والأموات على حد سواء، وهذه قمة الخيانة

.

الانتخابات البرلمانية العراقية الأخيرة امتازت بسمة التزوير، وهذا ما اعترف به شركاء الحكومة ومنهم التيار الصدري، وقائمة عمار الحكيم، وكتلة إياد علاوي، وتجمع أسامة النجيفي وغيرهم

.

ومن صور التزوير الجلية، الأدلة التي ذكرتها شبكة

(شمس) المستقلة لمراقبة الانتخابات في يوم 21/5/2014،حيث أكدت المنظمة أنها تمتلك أدلة مدعومة بالوثائق أنه: ( في المركز الانتخابي الواقع في مدرسة (الضحى والغفران) في بغداد بجانب الرصافة بلغ عدد أصوات دولة القانون في عملية الفرز الأولى (147) صوتاً، لكنه تم احتسابها (247) صوتاً، وأن إحدى المحطات بلغ عدد الأصوات فيها (77) صوتاً، في حين تم احتسابها (277) صوتاً، لصالح ائتلاف المالكي).

والعجيب أن التزوير في

( الديمقراطية العراقية) وصل إلى درجة إشراك الأموات في التصويت، ففي يوم 22/5/2014،قال مصدر في مجلس محافظة ديالى - فضل عدم الكشف عن اسمه – (إن هناك أسماء لأشخاص متوفين شاركوا في الانتخابات؛ مما يدل على أنه تم استغلال أصواتهم في الانتخابات لصالح جهة معينة في ديالى، وإن هناك ضباطاً كانوا يجلسون في المراكز الانتخابية في التصويت الخاص، ويجبرون الجنود على اختيار دولة القانون، وإنه يمتلك أدلة واضحة على وجود خروقات، وعمليات تزوير فاضحة في نتائج التصويت العام، الذي جرى في نهاية نيسان الماضي، وسيتم تقديمها للمفوضية والمحكمة الاتحادية).

هذه الجريمة تثبت أن الكثير من السياسيين مستعدون للتعاون وعقد الاتفاقيات الإستراتيجية مع الشيطان؛ من أجل بقائهم تحت قبة البرلمان؛ وإلا كيف يمكن تفهم إشراك الأموات في التصويت؛ للحصول على قدر أكبر من الأصوات، ألا يكفي الكذب والخداع على الأحياء، لينقل هؤلاء الساسة كذبهم وخداعهم إلى الأموات وعليهم؟

!

البرلماني الصادق والنبيل هو الذي يجعل من العفة والأمانة والوضوح ثياباً يرتديها خلال مهمته السامية، في زمن شحت فيه هذه الأخلاق؛ وكأنما شعار غالبية هؤلاء الساسة

: ( أن أهم مبدأ في السياسية أن تكون مخادعاً وكذاباً ومراوغاً).

هذا استخفاف بالقيم الإنسانية، واستغفال للجماهير، التي تنتظر من البرلمانيين شيئاً على أرض الواقع

.

هذه الألاعيب المخجلة لن تمر من غير توقف في المحافل القضائية؛ لإعادة حقوق الأحياء والأموات من هؤلاء القتلة، الذين ارتدوا ثياب الوطنية، وهم من أكثر الناس كراهية للعراقيين

.

بسم الله الرحمن الرحيم
السلام عليكم ورحمة الله وبركاته
نحن مع شعبنا ولن ننساه هكذا قالواها اصحاب الضمائر واثبتو انهم لا  يتراجعون  على ما عاهدوا الله ومن ثم انفسهم  ليكونون صوت الأحواز في المهجر لإيصال معاناة الشعب العربي الأحوازي الصامد بوجه الإحتلال الفارسي للعالم, واليوم من هذا المنطلق حضر عدد من الإخواة والأخوات , ابناء الأحواز الكرام في مدينة بريزبن الاسترالية وقاموا بوقفة احتجاجية أمام البارلمان  الاسترالي في ولاية كوينزلند وكان مطلبهم مطلب الحضور وقف الاعدامات بحق الأحوازيين بشكل عام وخصوصا كانت مطالبة رئيسية بالوقف الفوري واعلان رفض من قبل أستراليا بالأحكام الجائرة بحق الاسيرين خالد الموسوي وعلى جبيشاط وانتقل بعد ذلك المتظاهرين بشكل مسيرة في وسط المدينة وصولاَ ألى البرلمان وكانت  هتافات باللغة الانجليزية وضد المحتل الفارسي وبعدها تم تسليم رسالة من قبل المتنظاهرين الى البارلمان الأسترالي ومضمون الرسالة كان طلب مساندة وعون من الحكومة الاسترالية بالوقوف مع قضيتنا العادلة بشكل رسمي والنصر لشعبنا الأحوازي
أبناء الأحواز في كوينزللند/ استراليا  

20.04.2014

من خلال نظرة عابرة و هامشيةعلى مايجري في المنطقة من احداث و ما يمر به اشقائنا من ابناء الشعب العربي في سورية والعراق من اوضاع مزرية للغاية و مأساة لم يشهد لها مثيل حيث لا يتلخص بالدمار الشامل فحسب انما هو من احدث انواع الاحتلال اذ بعد ما تم قد بان وضوحه وشفافية من عدوا لدا حاملا حقده الدفين للعرب و للأمة الأسلامية خاصة  ، قادما ليكمل توسعه و عدوانه لما تبقى من بلدان و اراضي عربية ليبتلعها واحدة تلو الأخرى ىبينما هناك من الدول العربية تقف ناظرة للمشهد المأساوي دون تأثرالسقوط هذا العدد الكبير من الضحايا و كل ما يحصل من اجرام و طبعا لانغض النظر عن الدول العربية التي وقفت بجانبهم و ذلك خوفا على مصالحها المتعددة و الفردية الخاصة مع محاولة اخفاء المساندة و او المساعدات احتراما لمكانة العدو و رعاية لمشاعره  و ليس من منطلق العاطفة على احوال تلك الشعوب المراقة دمائها و لا لمعطيات سياسية  و هم مازالو يبحثون الحلول بالحوارات و الطرق السلمية لاسيما يريدون مقاربة العلاقات الاقليمية مع عدوهم الأكبر و هناك من يسعى لطي صفحات بما يسميها مجرد خلاف في حين وصلت اعتدائات و قطرسة العدو الى حافات قصورهم و هزتها بعض الشي .اما بالنسبة لنا نحن الأحوازيون ليس من المنطق أن نتأمل اي مساندة او مساعدة من هؤلاء الأشقاء من العرب اذ لم يعترفوا مجرد اعتراف ببلدنا الأحواز كبلد محتل من قبل نفس العدو الذي مازالوا مستمرين بمداراته  و هو النظام الصفيوني في ايران الذي يرعى مصالح اسياده باحتلال المنطقة و تدميرها  ليقدم لهم خدمة لم يقدمها أحد في العالم مستهدفين ازالة او تضعيف العرب و المسلمين . اذن أين العجب عندما يصطدم الأحوازيين بجبل من الخذلان من  اشقائهم العرب ؟ و كيف لهم أن يتأملوا أن يقفوا بجانبهم اعلاميا على الأقل ؟  و ماهو الثمن المكلف  للغاية ؟ربما ليس على الأحوازيين الا أن يفهموا هذا الواقع المريرو ينسوا أن لهم اخوة على بقاع الأرض و عليهم مواجهة عدوان الأمة العربية و الأسلامية بمفردهم و ليس لهم الا الله الواحد المستعان  ليهب لهم ويضمن لهم النصر المؤزر عاجلا و ليس اجلا ان شاءالله .

آمنه هاني

الباحث نبيل الحيدري: التشيع العربى والتشيع الفارسىصدر عن دار الحكمة بلندن كتاب للباحث العراقي نبيل الحيدري “التشيع العربى والتشيع الفارسى” الذى يمثل دراسة علمية عميقة متخصصة فريدة فى دراسة ما تم إدخاله إلى التشيع خصوصاً الغلو فى الأئمة (لاهوت الإمامة) لتضعف النبوة كثيرا أزاء الإمامة بل ترتفع الإمامة إلى مقام الأوهية والربوبية فتنال من القدسية والطقوس والبدع إلى درجة التكفير واللعن والشتم وغيرها لكل من يتَوهّم عدائها وبغضها ونصبها. تأليف الباحث الأكاديمى نبيل الحيدرى المولود فى بغداد (التى كانت رمزا للتعايش والتزاوج والمحبة)، وجدّه المرجع الشيعى العربى مهدى الحيدرى قائد الثورة ضد الإستعمار الإنكليزى فى العراق. المؤلف مقيم بلندن محاضرا وباحثا وكاتبا، حيث استطاع أن يغور فى البحث لسنين طويلة عميقة فى أكثر من ألف ومائتى مصدر ومرجع أهمها الكتب الشيعية الأصلية الأولية لدراسة أوائل تلك الظواهر الغريبة وأصحابها الأصليين ثم المراحل التراكمية والتطورية لهذه الظواهر فى أكثر من ثلاثين مرحلة فى أخطائه وأخطاره وآثاره فضلا عن تناقضاته مع القرآن الكريم والسنة النبوية الشريفة ومدرسة آل البيت السليمة التى ترفض الغلو والتكفير والطقوس والبدع. يثبت الكاتب إن التشيع العربى يلتقى مع التسنن المحمدى فى الأصول الإسلامية وأركان الدين الحنيف والمبادئ القرآنية كما يحترم الخلفاء الراشدين الأربع وأمهات المؤمنين أزواج النبى الكريم (ص) ويؤمن بثقافة المحبة والعفو والتسامح والتعايش والتعاون للعودة إلى الجماعة والوحدة والمحبة والسلام والتعاون.الكتاب يبحث فى الأثر الفارسى الذى أدخل فى التشيع مختلف الإنحرافات الفكرية والإشكالات العقائدية والبدع الخطيرة على مرّ التاريخ منذ العصور الأولى حيث الإمام على بن أبى طالب وأوائل تلك الظواهر الفارسية ومواقف الإمام المعارضة بشدة وكذلك المراحل اللاحقة لأبنائه الأئمة الأبرار واحدا تلو آخر ثم عصر الغيبة بمرحلتيها الصغيرة والكبيرة وحركات فارسية أيام العصر العباسى ثم المرحلة البويهية والتى ألفت فيها المصادر الحديثية الأربعة التى باتت مرجعا أساسيا لكل ما بعدها ودراسة مؤلفيها الفرس وتاريخهم ومواقفهم. وعدة مراحل لحقتها مثل الدولة العبيدية الفاطمية ثم الدولة الصفوية الفارسية حيث يتحالف الوعاظ مع السلاطين والمصادر الحديثية المؤلفة لاسيما بحار الأنوار للمجلسى ومراحل متلاحقة حتى المرجعيات المعاصرة. ويبحث الأسس العقائدية للمدرستين فى مقارنة للتوحيد والنبوة والإمامة والطقوس وكربلاء والغيبة والتقية وغيرها. كما يتناول مفاصل مهمة مثل مؤتمر نادر شاه والإتفاق بين زعماء التشيع والتسنن وما تمّ الإتفاق عليه وما عقبه. كما لايغفل المؤلف من التوسع فى محاولات الإصلاح العربية لفقهاء عرب متميزين أمثال محمد حسين فضل الله وهاشم معروف الحسنى ومحسن الأمين ومحمد باقر الصدر ومهدى الحيدرى ومحمد شمس الدين ومحمد جواد مغنية ومحمد حسين كاشف الغطاء، ويحاول الكاتب الحيدرى تأسيس مشروع إصلاحى ضخم متكامل فى رؤية فكرية يعالج فيها جميع تلك الإشكالات الفكرية والعقائدية.